Frank Shamrock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frank Shamrock
Shamrock w 2017
Shamrock w 2017
Pseudonim The Legend[1]
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1972[1]
Santa Monica, USA[1]
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 178[1] cm
Styl walki catch wrestling
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 35[1]
Zwycięstwa 23
Przez nokauty 2
Przez poddania 14
Porażki 10
Remisy 2
Nieodbyte 0

Frank Juarez Shamrock (ur. 8 grudnia 1972 w Santa Monica) – amerykański zawodnik i trener mieszanych sztuk walki (MMA) w latach 1994–2010, mistrz organizacji Pancrase, UFC, WEC i Strikeforce.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Frank Alisio Juarez III. Mając 3 lata, stracił ojca. W wieku 11 wszedł w konflikt z prawem i trafił do zakładu poprawczego. 2 lata później zamieszkał w ośrodku dla trudnej młodzieży prowadzonym przez Boba Shamrocka. W wieku 21 lat został przez niego adoptowany, przyjmując jego nazwisko[2].

Mieszka w San Jose. Jest żonaty z Amy, ma dwójkę dzieci. Jego starszym przyrodnim bratem jest Ken Shamrock – również utytułowany grappler i zawodnik MMA.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Pancrase[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku rozpoczął trenować pod okiem swego brata catch wrestling. Jeszcze w grudniu tego samego roku podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt z japońską organizacją Pancrase, w której już wcześniej występował Ken[1]. W swoim debiucie niespodziewanie pokonał przez decyzję Basa Ruttena[1]. W styczniu 1996 roku został tymczasowym mistrzem Pancrase, pokonując przez poddanie Minoru Suzukiego. Cztery miesiące później przegrał jednak z Ruttenem w walce o unifikację tytułu.

UFC[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku związał się z UFC. Już w swoim pierwszym występie otrzymał szansę walki o nowo utworzone mistrzostwo UFC w wadze średniej, do 93 kg (aktualnie zwana półciężką). 21 grudnia pokonał w Jokohamie przez poddanie Kevina Jacksona, zdobywając ten tytuł. Walka trwała zaledwie 14 sekund[1].

Następnie czterokrotnie obronił tytuł[1] – po raz ostatni we wrześniu 1999 roku przeciwko Tito Ortizowi[1]. Po tym zwycięstwie, będąc niepokonanym w 9 kolejnych walkach, ogłosił zakończenie kariery.

Powrót[edytuj | edytuj kod]

Po ponad rocznej przerwie wznowił treningi i w grudniu 2000 roku podczas Finału K-1 World GP stoczył wygraną walkę z australijskim zawodnikiem BJJ Elvisem Sinosiciem[1], natomiast w 2001 stoczył jak dotąd pierwszą i jedyną walkę w formule kick-bokserskiej, pokonując podczas gali K-1 World Grand Prix 2001 w Las Vegas Shannona Ritcha. Przez następne dwa lata nie stoczył jednak żadnego pojedynku. Zajął się komentowaniem walk oraz szkoleniem zawodników (jednym z jego podopiecznych był B.J. Penn).

Kolejną walkę stoczył dopiero w marcu 2003 roku, gdy zdobył mistrzostwo organizacji WEC w wadze półciężkiej[1]. Wkrótce jednak ponownie wycofał się z aktywnego uprawiania sportu, poświęcając się biznesowi. W 2005 roku założył w San Jose centrum treningowe Shamrock Martial Arts Academy szkolące w MMA i kick-boxingu.

Strikeforce[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku związał się z organizacją Strikeforce. W swojej pierwszej od niemal trzech lat walce znokautował w 21 sekund Cesara Gracie[1]. W czerwcu 2007 roku pokonał przez duszenie zza pleców Phila Baroniego, zdobywając mistrzostwo Strikeforce w wadze średniej (do 84 kg)[1]. Pas stracił w marcu 2008 roku na rzecz niepokonanego Cunga Le – swojego byłego sparingpartnera[1]. Shamrock nie był w stanie wyjść do 4. rundy na skutek złamanego prawego nadgarstka i przegrał przez TKO[3]. Na ring powrócił rok później w walce z Nickiem Diazem; przegrał przez TKO w drugiej rundzie[1].

26 czerwca 2010 roku podczas gali Strikeforce: Fedor vs. Werdum w wieku 37 lat ogłosił zakończenie zawodniczej kariery[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Oficjalny rekord i statystyki w MMA na tapology.com (ang.). [dostęp 2017-12-28].
  2. Mike Mahler: Street fightin': An Interview With Frank Shamrock (ang.). [dostęp 2009-08-29].
  3. Josh Gross: Le Pushes Shamrock to the Breaking Point (ang.). sherdog.com, 29 marca 2008. [dostęp 2009-08-29].
  4. Frank Shamrock Retires (ang.). sherdog.com, 27 czerwca 2010. [dostęp 2010-06-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Mistrz UFC wagi półciężkiej
21 grudnia 1997 – 19 listopada 1999
(zwakował tytuł)
Następca
Tito Ortiz
Poprzednik
Mistrz WEC wagi półciężkiej
27 marca 2003 – sierpnia 2003
(zwakował tytuł)
Następca
Jason Lambert
Poprzednik
Mistrz Strikeforce wagi średniej
22 czerwca 2007 – 29 marca 2008
Następca
Cung Le