Frederick Banting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frederick Banting
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Frederick Grant Banting

Data i miejsce urodzenia

14 listopada 1891
Alliston, Ontario

Data i miejsce śmierci

21 lutego 1941
w pobliżu miasta Musgrave Harbour, Dominium Nowej Fundlandii

Przyczyna śmierci

wypadek lotniczy

Zawód, zajęcie

chirurg, fizjolog

Narodowość

kanadyjska

Alma Mater

University of Toronto

Uczelnia

University of Toronto

podpis
Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego do 1935 (cywilny) Krzyż Wojskowy (Wielka Brytania)
Best i Banting około 1924

Sir Frederick Grant Banting (ur. 14 listopada 1891 w Alliston, Ontario, zm. 21 lutego 1941 w pobliżu miasta Musgrave Harbour, Dominium Nowej Fundlandii) – kanadyjski chirurg i fizjolog, odkrywca insuliny, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował medycynę na University of Toronto. W czasie I wojny światowej służył w kanadyjskim korpusie medycznym i walczył we Francji. W 1918 został ranny w bitwie pod Cambrai, a w 1919 odznaczony Krzyżem Wojskowym za dzielność w czasie działań bojowych[1][2]. Po wojnie dokończył studia i pracował jako lekarz; prowadził prywatną praktykę oraz współpracował ze szpitalem dziecięcym w Toronto[1][3]. Był także wykładowcą na University of Toronto. Od 1921 prowadził w Toronto badania w instytucie naukowym kierowanym przez Johna Macleoda[3][4].

Zajmował się działaniem hormonu wytwarzanego w trzustce zwierzęcej. W 1922 wspólnie z asystentem Charlesem Bestem odkrył insulinę, co wkrótce okazało się przełomem w leczeniu cukrzycy[3][4].

W 1923 za odkrycie insuliny otrzymał Nagrodę Nobla. Razem z nim wyróżniono nagrodą jego zwierzchnika z instytutu, Johna Macleoda[1][5], natomiast pominięto Besta. W tej sytuacji Banting dobrowolnie podzielił się premią pieniężną z Nagrody Nobla ze swoim asystentem[2][5]. W 1934 został Kawalerem Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego (KBE) wraz z nadaniem mu przez króla Anglii Jerzego V tytułu szlacheckiego[1][2][5].

W czasie II wojny światowej służył jako oficer łącznikowy między brytyjską i północnoamerykańską służbą medyczną. W lutym 1941 zginął w katastrofie lotniczej na Nowej Fundlandii[1][2][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Frederick G. Banting – Biographical, The Nobel Prize [dostęp 2022-07-09] (ang.).
  2. a b c d Banting, Sir Frederick Grant, [w:] A Dictionary of Scientists, Oxford University Press, 2003, ISBN 978-0-19-172683-5 [dostęp 2022-07-08] (ang.).
  3. a b c Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger, Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna, wyd. I, Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1969, s. 225 (pol.).
  4. a b Tadeusz Nowak (red.), Oksfordzki słownik biograficzny, Warszawa: Bertelsmann Media, 1999, s. 36, ISBN 83-7227-109-7 (pol.).
  5. a b c d Frederick Banting Biography, Encyclopedia of World Biography [dostęp 2022-07-08] (ang.).