Friedrich-Werner von der Schulenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Friedrich-Werner von der Schulenburg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1876
Kemberg, Królestwo Prus, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1944
Berlin, III Rzesza
Republika Weimarska Ambasador Niemiec w Persji
Okres od 23 czerwca 1923
do czerwiec 1931
Poprzednik Rudolf Sommer (jako kierownik placówki)
Następca Wipert von Blücher
Republika Weimarska Ambasador Niemiec w Rumunii
Okres od 1931
do 1934
Poprzednik Gerhard von Mutius
Następca Georg von Dehn-Schmidt
III Rzesza Ambasador Niemiec w ZSRR
Okres od 1934
do 22 czerwca 1941
Przynależność polityczna NSDAP
Poprzednik Rudolf Nadolny
Następca zerwanie stosunków dyplomatycznych po ataku Niemiec na ZSRR

Friedrich-Werner von der Schulenburg (ur. 20 listopada 1876 w Kemberg; zm. 10 listopada 1944 w Berlinie) – niemiecki dyplomata. Ambasador Niemiec w Persji (1922-1931), Rumunii (1931-1934) i ZSRR (1934-1941).

Był niemieckim arystokratą, a od 1934 roku pełnił funkcję ambasadora Niemiec w Moskwie. Członek NSDAP od 1934. Wierzył, że możliwa jest współpraca Niemiec i ZSRR i za wszelką cenę chciał zapobiec wojnie pomiędzy nimi. We wrześniu 1939, mimo stanu wojny pomiędzy Polską a Niemcami, jako dziekan korpusu dyplomatycznego w Moskwie, pomógł ambasadorowi Polski, Wacławowi Grzybowskiemu i pozostałym członkom polskiego personelu dyplomatycznego, których immunitet dyplomatyczny po agresji ZSRR na Polskę zakwestionowały władze ZSRR, opuścić granice tego państwa[1][2].

W czerwcu 1941 roku powrócił do Berlina. Po klęsce pod Stalingradem w styczniu 1943 (Bitwa stalingradzka) roku przyłączył się do organizacji antynazistowskiej planującej usunięcie Führera. Obiecano mu, że w nowym rządzie obejmie stanowisko ministra spraw zagranicznych. Zamach 20 lipca 1944 roku nie udał się, a Hitler przeprowadził krwawy odwet. Schulenburg został aresztowany i stracony 10 listopada 1944.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władze ZSRR utrzymywały,że państwo polskie przestało istnieć, a w konsekwencji immunitet dyplomatów polskich wygasł.
  2. Stanowisko Schulenburga (z którym Grzybowski, rzecz jasna, ze względów formalnych nie mógł utrzymywać żadnych stosunków) w sprawach ambasady RP w Moskwie we wrześniu 1939 okazało się niezwykłe i zaskakujące. Niemiec zażądał mianowicie od władz radzieckich natychmiastowego wywiązania się wobec misji polskiej z obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego oraz uszanowania zwyczajów dyplomatycznych. Gdy Mołotow podtrzymywał swoje żądania w kwestii personelu ambasady ZSRR w Warszawie, Schulenburg zwrócił mu uwagę, że „uwolnienie" tych ludzi w najmniejszym już stopniu zależy od władz polskich, a potem dzięki swym kontaktom z Naczelnym Dowództwem Wehrmachtu spowodował ewakuację całego personelu radzieckiego (w liczbie 62 osób) poza obręb oblężonej Warszawy i przekazanie go, przez Królewiec, do ZSRR — co usunęło pretekst do dalszego przetrzymywania członków misji polskiej w Moskwie. Jest znamienne, iż przez prawie trzy tygodnie Schulenburg starał się jak najbardziej dopomóc Polakom w ewakuacji z ZSRR. Jerzy Łojek, Agresja 17 września 1939, Warszawa 1990, s. 75.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]