Front Centralny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Front Centralny
Центральный фронт
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1943
Dowódcy
Pierwszy generał pułkownik Fiodor Kuzniecow
Ostatni generał pułkownik Konstanty Rokossowski
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Podległość Stawka
Skład 13 Armia
48 Armia
65 Armia
70 Armia
2 Armia Pancerna
16 Armia Lotnicza
W środku dowódca Frontu Centralnego, gen. płk Konstanty Rokossowski i dowódca 16 Armii Lotniczej gen. por. Siergiej Rudenko.

Front Centralny – związek operacyjno-strategiczny Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

I formowanie[edytuj | edytuj kod]

Sformowany 24.07.1941 z części sił Frontu Zachodniego. Dowódca Frontu generał pułkownik Fiodor Kuzniecow (do 7 sierpnia), później generał porucznik Michaił Jefriemow (do 25 sierpnia). Początkowy skład: 13 i 21 Armie ogólnowojskowe oraz Grupa Lotnictwa. Front rozwinął się na linii: Propojsk, Krzyczew, Siersza - przeciw siłom niemieckiej 2 Grupy Pancernej z Grupy Armii „Środek”. Po walkach obronnych wycofał się w kierunku Briańska. Rozwiązany 25 sierpnia 1941. Wojska frontu przekazano Frontowi Briańskiemu.

II formowanie[edytuj | edytuj kod]

Ponownie sformowany 15 lutego 1943 na bazie rozformowanego Frontu Dońskiego. Po klęsce zgrupowania niemieckiego pod Stalingradem wojska frontu Centralnego zostały przegrupowane do rejonu na północ od Kurska. Dowódca frontu generał pułkownik Konstanty Rokossowski (od 28 kwietnia 1943 generał armii). Front rozwinął się na styku między frontami: Briańskim i Woroneskim, działał w kierunku na Briańsk. 12 marca w skład Frontu weszła część sił rozwiązanego Frontu Briańskiego. Front Centralny bronił linii: Nowosil, Briancewo, Siewsk, Rylsk. Uczestniczył w bitwie kurskiej (5 lipca - 23 sierpnia 1943) oraz w walkach o wyzwolenie lewobrzeżnej Ukrainy (26 sierpnia - 16 października 1943) w wyniku czego wyszedł na linię: dolny bieg rz. Soż, Homel, Łojew, Czarnobyl, Tieremce i uchwycił przyczółki na Dnieprze. 1 października w skład Frontu weszła część ponownie rozwiązanego Frontu Briańskiego. 20 października 1943 przemianowany na Front Białoruski.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P.N. Pospiełow, Wielka wojna narodowa Związku Radzieckiego 1941-1945. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1969, s.287.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 28 Moskwa 1978'
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 145.