Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Wyzwolenia Palestyny (arab. جبهة التحرير الفلسطينية) – polityczno-militarna organizacja palestyńskich nacjonalistów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał w 1976 roku[1] lub 1977 roku[2], w następstwie rozłamu w organizacji Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Dowództwo Generalne[1]. Założycielem formacji był Abu Abbas (właściwie Muhammad Zaidan)[1]. Abbas opuścił macierzystą grupę po tym, gdy jej przywódcy poparli działania Sił Zbrojnych Syrii wymierzone w struktury Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Libanie[3]. W kolejnych latach dochodziło do starć pomiędzy bojownikami LFWP–GD i FWP, walki nasiliły się po 13 sierpnia 1977 roku, kiedy bojownicy LFWP–GD zorganizowali ataki bombowe na biura FWP w Bejrucie, w zamachach zginęło wtedy około 200 osób[3].

W pierwszej połowie lat 80. wewnątrz Frontu wyłoniły się trzy mniejsze grupy. Były one nastawione kolejno na współpracę z Organizacją Wyzwolenia Palestyny, Syrią oraz Libią[4][5][6]. Każda z grup zatrzymała pierwotną nazwę i uważała, że to ona jest kontynuacją organizacji-matki[2]. Podział frakcyjny ograniczył się w 1989 roku, kiedy frakcja Abbasa wchłonęła większość struktur rozłamowych[2]. Abbas stał na czele frakcji opowiadającej się za sojuszem z OWP, a sam w latach 1984–1991 wchodził w skład Komitetu Wykonawczego OWP. Frakcja ograniczyła współpracę z OWP po 1998 roku, kiedy to uznała, że kierownictwo organizacji jest zbyt ugodowe względem Izraela[5][6].

W przeszłości prowadził działalność terrorystyczną. Zamachy ograniczyły się po 2003 roku wraz z zatrzymaniem Abbasa przez Amerykanów[5][6]. Pojedyncze ataki przeprowadzone na izraelskie cele wojskowe odnotowano jeszcze w 2008 i 2010 roku[7].

W 1996 roku wziął udział w wyborach w Autonomii Palestyńskiej, zdobywając zaledwie 0,11% głosów[8]. W wyborach w 2006 roku startował pod nazwą „Męczennik Abu Abbas”, uzyskał w nich 0,30% głosów[9][10].

Obecnie struktury Frontu Wyzwolenia Palestyny znajdują się na obszarze Autonomii Palestyńskiej i południowego Libanu, prawdopodobnie formacja posiada przedstawicielstwo w Syrii. W przeszłości bazy Frontu znajdowały się też w Tunezji, Libii i Iraku[4][5][6][7].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • W kwietniu 1979 roku czworo bojowników przeniknęło na teren Izraela, gdzie zabiło cztery osoby (masakra w Naharijji)[11].
  • W marcu 1981 roku miejsce miała nieudana próba przeniknięcia dwóch fedainów na obszar Izraela. Napastnicy poruszali się paralotniami, zostali zmuszeni do lądowania w okolicach Hajfy, gdzie zostali aresztowani. Terroryści planowali zrzucenie na miasto granatów ręcznych i bomb[12].
  • W kwietniu 1981 roku miała miejsce nieudana próba przeniknięcia na teren Izraela dwóch terrorystów poruszających się balonem. Balon został zestrzelony, a obydwaj napastnicy zginęli[12].
  • W maju 1990 roku 17 fedainów usiłowało zaatakować od strony morza turystyczną dzielnicę Tel Awiw-Jafa. Izraelska straż przybrzeżna zatrzymała pięć pontonów, którymi się poruszali. W akcji zginęło czterech napastników, reszta została aresztowana[13].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W 2015 roku Departamentu Stanu USA szacował liczebność frakcji Abbasa na 50–500 członków aktywnych na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i w południowym Libanie[7].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości działalność Frontu wspierana i finansowana była przez Syrię, Irak i Libię[4].

Zdaniem Departamentu Stanu USA, formacja może być finansowana przez Iranu[14].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznaje doktrynę skrajnie lewicową[8], a jego celem jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego[5][6].

Jako organizacja terrorysytczna[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się na listach organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[15] i Kanady[16]. Do 2011 roku znajdował się też na analogicznej liście Unii Europejskiej[17][18][19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Terroryzm s. 51
  2. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 96
  3. a b Palestinian Organizations (ang.). mideastweb.org. [dostęp 2018-04-20].
  4. a b c Terrorist Group Profiles s. 22
  5. a b c d e f Paweł Smoleński: Egzekucja zakładnika na wózku (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-12-24].
  6. a b c d e f Palestine Liberation Front (PLF) (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2017-12-24].
  7. a b c Country Reports on Terrorism 2015 Chapter 6. Foreign Terrorist (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-02].
  8. a b Leftist Parties of the World (ang.). broadleft.org. [dostęp 2017-12-24].
  9. ELECTION FOR PALESTINIAN LEGISLATIVE COUNCIL (ang.). electionguide.org. [dostęp 2017-09-15].
  10. Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 31
  11. Israeli navy hits back after raid. „The Glasgow Herald”, 23 kwietnia 1979 (ang.). [dostęp 2013-02-18]. 
  12. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 97
  13. Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 98
  14. Chapter 8 - Foreign Terrorist Organizations - US Department of State (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  15. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  16. Currently listed entities (ang.). publicsafety.gc.ca. [dostęp 2018-03-19].
  17. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].
  18. Council Decision 2011/70/CFSP of 31 January 2011 updating the list of persons, groups and entities subject to Articles 2, 3 and 4 of Common Position 2001/931/CFSP on the application of specific measures to combat terrorism (ang.). archive.is.
  19. Council Decision 2011/430/CFSP of 18 July 2011 updating the list of persons, groups and entities subject to Articles 2, 3 and 4 of Common Position 2001/931/CFSP on the application of specific measures to combat terrorism (ang.). archive.is. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 83-60011-41-9.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16019-7.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 978-83-914970-4-3.
  • Terrorist Group Profiles. Diane Pub Co, 1989. ISBN 978-1-56806-864-0.