Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Front Wyzwolenia Palestyny (arab. جبهة التحرير الفلسطينية) – palestyńska organizacja nacjonalistyczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał w 1976 roku[1] lub 1977 roku[2], w następstwie rozłamu w organizacji Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Dowództwo Generalne[1]. Założycielem formacji był Abu Abbas (właściwie Muhammad Zaidan)[1].

W pierwszej połowie lat 80. wewnątrz Frontu wyłoniły się trzy mniejsze grupy. Były one nastawione kolejno na współpracę z Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP), Syrią oraz Libią[3][4][5]. Każda z grup zatrzymała pierwotną nazwę i uważała, że to ona jest kontynuacją organizacji-matki[2]. Podział frakcyjny ograniczył się w 1989 roku, kiedy frakcja Abbasa wchłonęła większość struktur rozłamowych[2]. Abbas stał na czele frakcji opowiadającej się za sojuszem z OWP, a sam w latach 1984–1991 wchodził w skład Komitetu Wykonawczego OWP. Frakcja ograniczyła współpracę z OWP po 1998 roku, kiedy to uznała, że kierownictwo organizacji jest zbyt ugodowe względem Izraela[4][5].

W przeszłości prowadził działalność terrorystyczną. Zamachy ograniczyły się po 2003 roku wraz z zatrzymaniem Abbasa przez Amerykanów[4][5]. Pojedyncze ataki przeprowadzone na izraelskie cele wojskowe odnotowano jeszcze w 2008 i 2010 roku[6].

W 1996 roku wziął udział w wyborach w Autonomii Palestyńskiej, zdobywając zaledwie 0,11% głosów[7]. W wyborach w 2006 roku startował pod nazwą „Męczennik Abu Abbas”, uzyskał w nich 0,30% głosów[8][9].

Obecnie struktury Frontu Wyzwolenia Palestyny znajdują się na obszarze Autonomii Palestyńskiej i południowego Libanu, prawdopodobnie formacja posiada przedstawicielstwo w Syrii. W przeszłości bazy Frontu znajdowały się też w Tunezji, Libii i Iraku[3][4][5][6].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • W kwietniu 1979 roku czworo bojowników przeniknęło na teren Izraela, gdzie zabili cztery osoby (masakra w Naharijji)[10].
  • W marcu 1981 roku miejsce miała nieudana próba przeniknięcia dwóch fedainów na obszar Izraela. Napastnicy poruszali się paralotniami, zostali zmuszeni do lądowania w okolicach Hajfy, gdzie zostali aresztowani. Terroryści planowali zrzucenie na miasto granatów ręcznych i bomb[11].
  • W kwietniu 1981 roku miała miejsce nieudana próba przeniknięcia na teren Izraela dwóch terrorystów poruszających się balonem. Balon został zestrzelony, a obydwaj napastnicy zginęli[11].
  • W maju 1990 roku 17 fedainów usiłowało zaatakować od strony morza turystyczną dzielnicę Tel Awiw-Jafa. Izraelska straż przybrzeżna zatrzymała pięć pontonów, którymi się poruszali. W akcji zginęło czterech napastników, reszta została aresztowana[12].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W 2015 roku Departamentu Stanu USA szacował liczebność frakcji Abbasa na 50–500 członków aktywnych na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i w południowym Libanie[6].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości działalność Frontu wspierana i finansowana była przez Syrię, Irak i Libię[3].

Zdaniem Departamentu Stanu USA, formacja może być finansowana z Iranu[13].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznaje doktrynę skrajnie lewicową[7], a jego celem jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego[4][5].

Jako organizacja terrorysytczna[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się na liście organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[14] i Unii Europejskiej[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Terroryzm s. 51
  2. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 96
  3. a b c Terrorist Group Profiles s. 22
  4. a b c d e f Paweł Smoleński: Egzekucja zakładnika na wózku (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-12-24].
  5. a b c d e f Palestine Liberation Front (PLF) (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2017-12-24].
  6. a b c Country Reports on Terrorism 2015 Chapter 6. Foreign Terrorist (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-02].
  7. a b Leftist Parties of the World (ang.). broadleft.org. [dostęp 2017-12-24].
  8. ELECTION FOR PALESTINIAN LEGISLATIVE COUNCIL (ang.). electionguide.org. [dostęp 2017-09-15].
  9. Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 31
  10. Israeli navy hits back after raid. „The Glasgow Herald”, 23 kwietnia 1979 (ang.). [dostęp 2013-02-18]. 
  11. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 97
  12. Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 98
  13. Chapter 8 - Foreign Terrorist Organizations - US Department of State (ang.). state.gov. [dostęp 2017-12-01].
  14. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  15. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 8360011419.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 9788301160197.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 9788391497043.
  • Terrorist Group Profiles. Diane Pub Co, 1989. ISBN 9781568068640.