Funkcja dobrobytu społecznego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Celem funkcji dobrobytu społecznego jest ujęcie ogólnego położenia społeczeństwa, odzwierciedla preferencje jednostek dotyczącą różnych stanów świata.

Polegają na wyborze odpowiedniego operatora matematycznego (np. dodawania czy mnożenia), przekształcającego preferencje jednostek w preferencje społeczne.

Najczęściej stosowanymi funkcjami dobrobytu społecznego są:

  • a) utylitarystyczna
    • Społeczna funkcja użyteczności może być wyrażona jako ważona suma użyteczności indywidualnych.
  • b) mulitplikatywna, tzw. BernoulliegoNasha (multiplikatywna) lub CobbaDouglasa
    • Poprzez mnożenie wykazuje się, że równiejszy podział dochodów przynosi większy dobrobyt społeczny
  • c) Rawlsa
    • Dobrobyt społeczny określony jest wyłącznie jako wartość funkcji użyteczności dla jednostki znajdującej się w bardzo złym położeniu
W= min(ui), i= 1,2,...,H
Wartość funkcji użyteczności dla jakiejś osoby, przy założeniu o braku zmiany funkcji użyteczności dla jednostki w najgorszej sytuacji, nie powoduje przejścia na wyższy poziom dobrobytu społecznego, który wzrasta jedynie przy wzroście minimalnej wartości funkcji użyteczności). Występuje brak wymienności między funkcjami użyteczności dla 2 osób.
  • d) Bergsona-Samuelsona
W= W(u1, u2,..., uH)
Funkcja dobrobytu społecznego, której argumentami są jedynie indywidualne funkcje użyteczności. Przy założeniu o pomiarze użyteczności na skali porządkowej umożliwia jedynie określenie warunków optymalności Pareto (Samuelson, 1947).
Zakłada:
  • uwzględnienie ekonomii dobrobytu (ze względu na wykorzystanie indywidualnych użyteczności)
  • porównywalność użyteczności osiąganej przez poszczególne jednostki
  • wypukłość preferencji społecznych
Umożliwia takie samo traktowanie preferencji społecznych jak preferencji jednostek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]