Gérard Depardieu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gérard Depardieu
Depardieu podczas MFF w Cannes w 2010
Depardieu podczas MFF w Cannes w 2010
Imię i nazwisko Gérard Xavier Marcel Depardieu
Data i miejsce urodzenia 27 grudnia 1948
Châteauroux
Zawód aktor, reżyser, producent filmowy
Współmałżonek Élisabeth Guignot
(1970-1996; rozwód)
Lata aktywności od 1964
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Kawaler Narodowego Orderu Quebecu (Kanada)

Gérard Xavier Marcel Depardieu[1][2][3] (ur. 27 grudnia 1948[4][5] w Châteauroux) – francuski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, także producent, reżyser, restaurator, właściciel winnic. Posiada m.in. winnicę Château de Tigné[6] w Andegawenii oraz plantacje w okolicach wsi Ugłowoje[7] na Krymie i producent wina. Honorowy rezydent Belgii[8]. Posiada obywatelstwo Francji i Rosji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci blacharza i ślusarza René Maxime Lionela Depardieu (ur. 1923 w Montchevrier, wiosce w Berry), który nie umiał czytać ani pisać, i gospodyni domowej Anne Jeanne Josèphe (wł. Alice Marillier, ur. 1923)[9][10]. Jego dziadek ze strony matki Xavier Marillier był pilotem wojskowym i na początku lat 40. został przeniesiony do bazy lotniczej w Châteauroux. Dziadek matki był właścicielem fabryki fajek.

Został wychowany w biednym środowisku. Gdy miał 12 lat, uciekł ze szkoły podstawowej i włóczył się, mieszkając nawet z prostytutkami, zarabiał na kradzionych samochodach i czarnorynkowych transakcjach, za co spędził trzy tygodnie w więzieniu. Część wakacji spędzał ze swoją babką na lotnisku w Orly, czasem jeździł także do dalekiej ciotki ojca, u której pasał bydło. W 1962 roku zdał egzamin końcowy w szkole powszechnej pod wezwaniem św. Dionizego w Châteauroux i odbył praktykę w drukarni Centre Presse. Żył potem z dorywczych prac, ciągle zmieniając nazwiska.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1965 roku dotarł do Paryża, gdzie zdobywał doświadczenie teatralne z Charlesem Dullinem w National Theatre Populaire, a następnie pod kierunkiem Jeana-Laurenta Cocheta w Théâtre Édouard VII - wraz z Claude Jade i Alainem Doutey, który wziął go pod swoje skrzydła[11][12], a następnie podróżował z teatrem objazdowym Café de la Gare[13]. Debiutował na ekranie rolą bikiniarza w filmie krótkometrażowym Bikiniarz i koteczek (Le Beatnik et Le Minet, 1965), przychylność krytyki zdobył dzięki roli Jeana-Claude, żyjącego z nieczystych źródeł dochodu, który terroryzuje mieszkańców blokowiska w komedii kryminalnej Bertranda Bliera Jaja (Les Valseuses, 1974) obok Patricka Dewaere, Miou-Miou i Jeanne Moreau[14]. Bernardo Bertolucci zatrudnił go do historycznego dramatu Wiek XX (Novecento , 1976) z Robertem De Niro[15], Marco Ferreri zangażował go do prowokującego filmu Żegnaj małpko (Ciao Maschio, 1978) z Marcello Mastroiannim i Geraldine Fitzgerald, w którym jego postać Lafayette'a kastruje się wielkim nożem elektrycznym[16][17].

Za rolę młodego aktora w dramacie Ostatnie metro (La Dernier métro, 1980) z Catherine Deneuve, otrzymał nagrodę Cezara. Tytułowa rola Cyrana de Bergeraca (1990) przyniosła mu drugiego Cezara, nagrodę w Cannes i nominację do Oscara[18]. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który poślubia, potem poznaje, a dopiero później zakochuje w Amerykance (Andie MacDowell) w komedii Petera Weira Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob.

Kręcił potem po pięć albo sześć filmów rocznie. W jego bogatym dorobku kinowym jest m.in. tytułowa rola polityka Georges’a Dantona w filmie historycznym Andrzeja Wajdy Danton (1982). Zagrał w ponad 130 kinowych produkcjach francuskich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, niemieckich, a także rosyjskich, polskich i norweskich.

Sympatię wśród młodych widzów zepewniła mu postać Obelixa w czterech adaptacjach komiksu: Asterix i Obelix kontra Cezar (Astérix et Obélix contre César, 1999), Asterix i Obelix: Misja Kleopatra (Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre, 2002), Asterix na olimpiadzie (Astérix aux Jeux Olympiques, 2006) i Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości (Astérix et Obélix: Au service de sa Majesté, 2012).

Wyreżyserował m.in. takie filmy jak: Świętoszek (Le Tartuffe, 1984) według Moliera i Most Pomiędzy Dwoma Brzegami (Un pont entre deux rives, 1999). Jest również producentem filmów, m.in. Drôle d’endroit pour une rencontre (1988), Shakha proshaka (1991) oraz mini-serialów: Nędznicy (Les Misérables, 2000) i Napoleon (Napoléon, 2002), który był nominowany do nagrody Emmy.

W 1999 roku miał wypadek motocyklowy w Paryżu. Po przejściu zawał serca – 10 lipca 2000 roku poddał się zabiegowi wszczepienia bypassów w klinice w Paryżu.

W 2006 roku ukazała się jego autobiografia – książka napisana w formie wywiadu Po prostu żyję! Rozmowy z Laurentem Neumannem.

Jako gwiazdor gali Telekamery 2000 zdobył nagrodę specjalną, przyznawaną przez redakcję Tele Tygodnia dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej. W 2010 r. Depardieu podpisał kontrakt reklamowy z Bankiem Zachodnim WBK[19].

W grudniu 2012 roku złożył wniosek o nadanie obywatelstwa belgijskiego, z powodu wprowadzenia przez francuski rząd 75-procentowego podatku dla najbogatszych. Po wypowiedzi francuskiego premiera Ayraulta, który nazwał wyjazd Depardieu do Belgii żałosnym, aktor zapowiedział w liście otwartym zrzeczenie się francuskiego obywatelstwa i potępił politykę podatkową francuskiego rządu jako karzącą ludzi najzdolniejszych[20]. W styczniu 2013 roku prezydent Rosji Putin ukazem przyznał mu rosyjskie obywatelstwo[21][22][23]. 5 stycznia 2013 w Soczi Depardieu odebrał osobiście z rąk prezydenta Władimira Putina rosyjski paszport[24][25].

Depardieu jest stałym rezydentem miejscowości Néchin (Belgia)[26]. Oprócz tego ma niemal 30 posiadłości we Francji, Hiszpanii, Maroku i Argentynie. W styczniu 2013 nabył kolejną nieruchomość w osiedlu Biełyje Stołby (miasto Domodiedowo, obwód moskiewski, Rosja)[27], w której od lat był częstym gościem[28].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 11 kwietnia 1970 do 2 listopada 1996 roku był żonaty z Élisabeth Guignot (ur. 1941), z którą zagrał w dramacie Jean de Florette (1986). Urodziło im się dwoje dzieci: Guillaume (ur. 7 kwietnia 1971, zm. 13 października 2008) i Julie (ur. 18 czerwca 1973). Gérard Depardieu jest ojcem Roxanne (ur. 28 stycznia 1992), której matką jest modelka Karine Silla. W latach 1997–2003 związany był z Carole Bouquet[29]. W styczniu 2001 roku został dziadkiem Louise, której rodzicami są Guillaume i jego żona Elise Ventre. W 2005 r. związał się z Clémentine Igou[30].

13 października 2008 roku jego syn Guillaume zmarł w wyniku powikłania zapalenia płuc.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gérard Depardieu - Filmography - Movies & TV (ang.). The New York Times. [dostęp 2015-07-22].
  2. Gérard Depardieu: lord of misrule who divides France (ang.). The Guardian. [dostęp 2015-07-22].
  3. Depardieu Gérard Xavier Marcel (węg.). Jegy.hu. [dostęp 2015-07-22].
  4. Gerard Depardieu Net Worth (ang.). TheRichest. [dostęp 2015-07-22].
  5. Gerard Depardieu News, Pictures, and Videos (ang.). TMZ.com. [dostęp 2015-07-22].
  6. Château de Tigné (ang.). chateaudetigne.com. [dostęp 2015-07-22].
  7. Gérard Depardieu achète des vignobles en Ukraine (fr.). Sputnik France. [dostęp 2015-07-22].
  8. Parapetówka Depardieu. Dostał honorowe obywatelstwo Belgii (pol.). TVN24. [dostęp 2015-07-22].
  9. Gerard Depardieu Biography (1948-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2015-06-29].
  10. Gérard Xavier Marcel Depardieu - Genealogy (ang.). Geni. [dostęp 2015-06-29].
  11. Gérard Depardieu (niem.). Moviepilot. [dostęp 2015-07-22].
  12. Gérard Depardieu - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2015-07-22].
  13. Gerard Depardieu: biografía y filmografía (fr.). AlohaCriticón. [dostęp 2015-07-22].
  14. Gérard Depardieu (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-22].
  15. 1900 - la deuxième partie (Bernardo Bertolucci) (fr.). Visit Luxembourg. [dostęp 2015-07-22].
  16. Gérard Depardieu (fr.). Indre-et-Loire. [dostęp 2015-07-22].
  17. Biographie Gérard Depardieu (fr.). musicMe. [dostęp 2015-07-22].
  18. Gérard Depardieu (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2015-07-22].
  19. Gerard Depardieu będzie reklamował BZ WBK.
  20. Depardieu z hukiem przestaje być Francuzem. „Karzecie ludzi za sukces i talent”. TVN24.pl. [dostęp 2012-12-16].
  21. Gérard Depardieu est désormais citoyen russe (fr.). Libération. [dostęp 2013-01-03].
  22. Gerard Depardieu now Russian (ang.). Kremlin.ru. [dostęp 2015-07-22].
  23. Владимир Путин подписал указ о приёме в гражданство Российской Федерации Жерара Депардье (ros.). Kremlin.ru. [dostęp 2015-07-22].
  24. Gerard Depardieu otrzymał rosyjski paszport (pol.). Newsweek. [dostęp 2013-01-13].
  25. Putin przyznał rosyjskie obywatelstwo Depardieu (pol.). Polskie Radio. [dostęp 2013-01-13].
  26. Gérard Depardieu passe en Belgique. „Le Monde”, 2012-12-10 (fr.). 
  27. Депардье строит дом в Подмосковье (ros.). ДНИ.РУ, 2013-01-18.
  28. Анастасия Плешакова. Жерар Депардье приезжает в подмосковные Белые столбы как к себе домой. „Komsomolskaja Prawda”, 2012-08-07 (ros.). 
  29. Bouquet — Depardieu en crise (fr.). Dhnet.be. [dostęp 2015-07-22].
  30. Gérard Depardieu dating history - Who's Dated Who? (ang.). FamousFix. [dostęp 2015-07-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]