Góra Zamkowa (Pogórze Izerskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Góra Zamkowa
Ilustracja
Góra Zamkowa, widok od strony wschodniej
Państwo  Polska
Pasmo Sudety Zachodnie
Pogórze Izerskie
Wysokość 384[1] m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Góra Zamkowa
Góra Zamkowa
Ziemia51°01′02″N 15°39′47″E/51,017222 15,663056
Ruiny zamku na szczycie Góry Zamkowej - widok od strony południowej
Góra Zamkowa między 1857 a 1883

Góra Zamkowa – wzniesienie o wysokości 384 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach Zachodnich na Pogórzu Izerskim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone w południowo-wschodniej części Pogórza Izerskiego, około 0,8 km, na zachód od centrum miejscowości Wleń i 1,3  km na południowy-wschód od miejscowości Łupki[2].

Fizjografia[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie to wygasły wulkan w kształcie wydłużonej kopuły o spłaszczonej powierzchni szczytowej i nieregularnych zboczach z niewielkim mało wykształconym szczytem. Rozciąga się na kierunku SW-NE. Charakteryzujące się nieregularną rzeźbą, urozmaiconym ukształtowaniem z wyraźnie podkreślonym dość stromo opadającym do Doliny Bobru północno-wschodnim zboczem. Południowo-zachodnie zbocze łagodnie opada w stronę wzniesienia Gniazdo, od którego oddzielone jest niewielkim siodłem. Wzniesienie wyraźnie wydzielają doliny rzek: od północy dolina Jamnej a od wschodu i południa dolina Bobru. Wzniesienie położone jest w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Bobru[1] oraz obszaru Natura 2000. Wierzchowina i wschodnie zbocze wzniesienia położone jest na obszarze Rezerwatu przyrody "Góra Zamkowa". U podnóża wzniesienia, po wschodniej stronie, położona jest miejscowość Wleń. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa z basztą zamkową czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie w całości zbudowane z bazaltu[1]. W strefie pod szczytowej wzniesienia występują tzw. diabazowe lawy poduszkowe z początku ery paleozoicznej ułożonych jedna na drugiej[1]. Lawy te powstały w wyniku podwodnej erupcji wulkanu. Zastygając na dnie morza przybierały postać buł. Zbocza wzniesienia pokrywa warstwa młodszych osadów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich[1].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

Wierzchowina i północno-wschodnie zbocze wzniesienia porośnięta jest lasem liściastym. Drzewostan tworzą gatunki bardzo rzadkie w kraju i zagrożone w Europie siedlisko przyrodnicze, stokowe jaworzyny i lasy lipowo-klonowe, którym towarzyszą na niewielkich powierzchniach kwaśna buczyna i grąd[1]. Runo jest dobrze wykształcone. Wśród roślin występujących w runie rośnie kilka gatunków chronionych: paprotnik kolczysty, ułudka leśna, lilia złotogłów, parzydło leśne, bluszcz pospolity i czosnek niedźwiedzi[1]. Flora obszaru wzniesienia obejmuje łącznie 161 gatunków. Niewielką część południowego zbocza w środkowej części zajmują zabudowania pałacu Lenno i osady Wleński Gródek, pozostałą część zajmują łąki, nieużytki i pastwiska[1].

Inne[edytuj | edytuj kod]

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez szczyt wzniesienia prowadzą szlaki turystyczne[5]:

Szczyt wzniesienia stanowi punkt widokowy a z odremontowanej baszty zamkowej, udostępnionej dla turystów, przy pięknej pogodzie można było podziwiać pasmo Karkonoszy a także Dolinę Bobru, Wleń, panoramę, Gór Kaczawskich i Pogórza Izerskiego. Na szczyt można dojść ścieżką od strony południowej z Wlenia. W partii szczytowej wzniesienia znajdują się zabytkowe obiekty: Gródek "Lenno" wraz z kaplicą p.w. św. Jadwigi, ruina zamku "Lenno" z baszta widokową, zespół pałacowy "Wleński Gródek" z pałacem, pawilonem ogrodowym i gołębnikiem, oraz park przypałacowy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 233, 234. ISBN 83-85773-60-6.
  2. Wzniesienie na map cz.
  3. Dolina Bobru
  4. Krzyż pokutny - Wleń
  5. Mapa turystyczna. [dostęp 2018-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. Marka Staffy, tom 2 (M-Ż), Wrocław 2003, ​ISBN 83-85773-60-6​, ss. 423-431
  • Góry i Pogórze Kaczawskie, mapa, skala 1:40.000, wyd. Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra, 2004r., wyd. II, ​ISBN 83-88049-02-X