Gębiny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gębiny
wieś
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat olsztyński
Gmina Olsztynek
Strefa numeracyjna 89
Tablice rejestracyjne NOL
SIMC 0484854
Położenie na mapie gminy Olsztynek
Mapa lokalizacyjna gminy Olsztynek
Gębiny
Gębiny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gębiny
Gębiny
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Gębiny
Gębiny
Położenie na mapie powiatu olsztyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu olsztyńskiego
Gębiny
Gębiny
Ziemia53°39′53″N 20°17′58″E/53,664722 20,299444

Gębinywieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.

Miejscowość położona przy drodze Stawiguda-Mańki, na północ od Olsztynka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasach krzyżackich wieś pojawia się w dokumentach w roku 1351, podlegała pod komturię w Olsztynku, były to dobra rycerskie o powierzchni 27 włók [1]. Wieś lokowana w 1351 r. na 27 łanach na prawie chełmińskim, przez komtura ostródzkiego Gunther von Hohenstein. Nadanie otrzymali wolni Prusowie, bracia: Henryk, Herman, Pomens, Windik i Gedik. Wieś wzięła nazwę od imienia najstarszego z braci - Heinrichdorf. W 1540 roku mieszkało we wsi 7 wolnych (każdy posiadach 2-4 łany ziemi) i jeden zagrodnik. W 1606 roku wolni z Gębin, Tomaszyna i Witułt wnieśli skargę do elektora na burgrabiego olsztyneckiego, który odebrał im przywilej warzenia piwa. Na początku XVIII w. we wsi było 10 chłopskich gospodarstw. W 1939 roku w Gębinach było 19 domów i 100 mieszkańców. W 1997 w osadzie był jeden i 7 osób. W 2007 r. mieszkały już tylko cztery osoby.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cz. Baszyński: Osadnictwo komturstwa ostródzkiego do połowy XV w. Zapiski historyczne, t. 25, 1960, str.: 103-118, za Ostróda. Z dziejów miasta i okolic. Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]