Główczyce (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Główczyce
gmina wiejska
Ilustracja
Budynek urzędu gminy w Główczycach
Herb
Herb
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

słupski

TERYT

2212042

Wójt

Danuta May
(od 2018)

Powierzchnia

323,81 km²

Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności


9 299[1]

• gęstość

28,9 os./km²

Nr kierunkowy

59

Tablice rejestracyjne

GSL

Adres urzędu:
ul. Kościuszki 8
76-220 Główczyce
Szczegółowy podział administracyjny
Plan gminy Główczyce
Liczba sołectw

27

Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Główczyce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Główczyce”
Ziemia54°37′N 17°22′E/54,619167 17,370556
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Polska

Główczycegmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie słupskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie słupskim.

Siedziba gminy to Główczyce.

Według danych z 31 grudnia 2010[2] gminę zamieszkiwało 9432 osób. Natomiast według danych z 31 grudnia 2017 roku[3] gminę zamieszkiwało 9148 osób.

Struktura powierzchni[edytuj | edytuj kod]

Według danych z roku 2002 gmina Główczyce ma obszar 323,81 km², w tym:

  • użytki rolne: 58%
  • użytki leśne: 28%[4].

Gmina stanowi 14,05% powierzchni powiatu[4].

Pod względem powierzchni jest to największa gmina w powiecie słupskim i szósta co do wielkości w województwie pomorskim[5].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Dane z 30 czerwca 2004[2]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób % osób % osób %
populacja 9359 100 4586 49 4773 51
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
28,9 14,2 14,7
  • Piramida wieku mieszkańców gminy Główczyce w 2014 roku[1].


Piramida wieku Gmina Glowczyce.png

Gmina Główczyce[edytuj | edytuj kod]

Położona w północno–wschodniej części powiatu słupskiego, w zlewniach rzek Łupawy i Łeby, około 10 tys. mieszkańców (2000), powierzchnia 323,81 km², z czego lasy 91,14 km² (30%), użytki rolne 186,31 km² (57%).

Wytyczono turystyczne szlaki piesze, rowerowe i kajakowe, dogodne warunki do uprawiania wędkarstwa. W miejscowości Cecenowo bardzo duża kolonia bociana białego (ponad 28 gniazd bocianich).

Ślady przeszłości[edytuj | edytuj kod]

Liczne odkrycia archeologiczne, między innymi z III okresu epoki brązu około 1200 roku p.n.e. związane z kulturą łużycką, której ludność zajmowała się żarową uprawą roli i chowem zwierząt, zbieractwem, łowiectwem i rybołówstwem. Ludność tej kultury osiągnęła wysoki poziom metalurgii brązowej i garncarstwa, charakterystyczną formą pochówku były płaskie pola popielnicowe.

Tradycje kaszubskie[edytuj | edytuj kod]

Gmina o silnych tradycjach kaszubskich, w 1828 r. dwie trzecie mieszkańców Główczyc i Cecenowa posługiwało się mową kaszubską. Ostatnie nabożeństwo w miejscowym języku odbyło się tu w 1886 roku. Dokładny opis stroju Kaszubów zamieszkujących Cecenowo i okoliczne wsie oraz informacje o zwyczajach związanych z obrzędowością rodzinną i doroczną zawdzięczamy pastorowi Lorkowi z Cecenowa, który swój opis wzbogacony rysunkami letnich i zimowych strojów kaszubskich zamieścił w "Pommersche Provcinzialblatter" w 1821 roku.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Liczne pałace, parki podworskie i kościoły:

  • Cecenowo – kościół z 1867-1868 roku oraz klasycystyczno-eklektyczny pałac z XVII-XIX wieku, z parkiem o powierzchni około 6 ha z końca XVII wieku,
  • Izbica – kościół, założenie parkowe z XIX wieku o powierzchni 1,9 ha, zachowane zabytkowe budownictwo wiejskie,
  • Skórzyno – klasycystyczny pałac z XIX wieku wraz z parkiem leśnym o powierzchni 2 ha z XIX wieku,
  • Stowięcino – kościół z XV wieku, przebudowany w XVIII wieku z wieżą kościelną gotycko-renesansowo-barokową,
  • Szczypkowice – pałac z XIX wieku,
  • Wolinia – pałac z połowy XIX wieku z parkiem i ogrodem w miejscu dawnego grodziska,
  • Wykosowo – późnoklasycystyczny pałac z połowy XIX wieku,
  • Żelkowo – kościół i park podworski z drugiej połowy XIX w. o powierzchni około 12 ha ze stawem,
  • Żoruchowo – klasycystyczny pałac z 1833 roku z parkiem leśnym o powierzchni około 4 ha,

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Sołectwa[6][edytuj | edytuj kod]

  1. Będziechowo
  2. Cecenowo
  3. Choćmirówko
  4. Ciemino
  5. Dargoleza
  6. Drzeżewo
  7. Główczyce
  8. Gorzyno
  9. Gorzysław
  10. Izbica
  11. Klęcino
  12. Osiedle Główczyce
  13. Pobłocie
  14. Podole Wielkie
  15. Rumsko
  16. Rzuszcze
  17. Siodłonie
  18. Skórzyno
  19. Stowięcino
  20. Szczypkowice
  21. Szelewo
  22. Warblino
  23. Wielka Wieś
  24. Wolinia
  25. Wykosowo
  26. Żelkowo
  27. Żoruchowo

Sąsiednie gminy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gmina Główczyce w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2016-03-16] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. a b Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].
  3. Gmina Główczyce w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2020-04-30] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  4. a b Gmina Główczyce (pol.). Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset. [dostęp 2022-06-23].
  5. Gmina w liczbach (pol.). Urząd Gminy w Główczycach. [dostęp 2022-06-23].
  6. BIP UG Główczyce. Organizacja działania samorządu. Organy pomocnicze. Sołectwa [dostęp 15-11-2017]