Gładź podłogowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świeża szlichta cementowa ułożona na balkonie

Gładź podłogowa, szlichta – warstwa podłogi układana bezpośrednio pod posadzką, zwana również wylewką lub jastrychem.

Stosowane zazwyczaj są[1]:

  • Podkłady cementowe - tradycyjne przygotowywane na podstawie cementu, piasku oraz wody (w celu przyspieszenia wiązania mogą być stosowane uplastyczniacze lub środki uszczelniające). Wytrzymałość na ściskanie – 25 MPa
  • Podkłady półsuche - wytrzymałość na ściskanie około 35 MPa
  • Podkłady wykonane z gotowych zapraw o różnej konsystencji: gęstoplastyczne, półsuche lub półpłynne (czyli samopoziomujące się)
  • Podkłady anhydrytowe - produkowane z odmiany gipsu zwanej anhydrytem. Stosowane do pomieszczeń suchych (ze względu na nieodporność na wilgoć). Orientacyjna wytrzymałość na ściskanie – 20 MPa.

W zależności od rodzaju pomieszczeń wytrzymałość podkładu powinna wynosić:

  • 12 MPa dla pomieszczeń mieszkalnych
  • 20 MPa dla garaży

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Śmiałek: Z czego i jak zrobić podkład betonowy (pol.). 2013. [dostęp 2013-19-06].