Głojsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Głojsce
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat krośnieński
Gmina Dukla
Liczba ludności (2014-12-31) 799[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
SIMC 0349062
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Głojsce
Głojsce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Głojsce
Głojsce
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Głojsce
Głojsce
Ziemia 49°34′04″N 21°36′47″E/49,567778 21,613056

Głojscewieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Dukla.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Maksymiliana Kolbe, należącej do dekanatu Nowy Żmigród, diecezji rzeszowskiej.

Historia[edytuj]

W 1354 r. król Kazimierz Wielki sprzedał Głojsce i Kopytową i Łubno za 700 grzywien synom Mikołaja Bogorii. Sołectwo powierzył on Mikołajowi de Copitoh i jego następcom. Wieś wymieniana jest w dokumencie wydanym w dniu 17 sierpnia 1366 roku przez Kazimierza Wielkiego. Wystawiony we Włodzimierzu dokument zatwierdzał podział majątku kanclerza Janusza (Suchywilka) i darowanie części majątku swym bratankom. Dobrami Kanclerza podzielili się Janusz, Piotr i Mikołaj - synowie Jakuba Cztana z Kobylan. Głosce przypadły Januszowi.

W dokumencie lokacyjnym Dukli z 1373 roku Głojsce wymieniane są jako jedna z wsi, w okolicy której ustala się lokalizację miasta i jego granice. W 1388 r. Peszko Bogoria w Krakowie sprzedał wobec królowej Jadwigi, Głojsce wraz ze Kopytową i Zręcinem. Jan Długosz podaje, że dziesięcina zbierana w Głojscach była dobrem kościelnym i należała do Kolegiaty św. Floriana w Krakowie. W dokumentach sądowych z XV wieku zapisane zostały imiona niektórych dzierżawców wsi:

W 1467 r. Jan Kobyleński został pozwany przez Mikołaja i Katarzynę Stadnickich oraz Jana i Krzesława Wojszyków, rodzeństwo przyrodnie niepodzielone, dziedziców Żmigrodu o to, że nie chce z nimi dokonać rozgraniczenia i usypania kopców między ich posiadłościami: Siedliskami, Lisią Górą (dziś Łysa Góra) a należącymi do niego: Makowiskami, Leszczyną, Draganową i Głoścami (dziś Głojsce). Czyli Głojsce w 1467 r. należały do Jan Kobylańskiego. Rejestry poborowych z lat 1508 i 1536 podają, że we wsi stała karczma i młyn. Zachowane dokumenty sądowe wymieniają dzierżawców wsi:

W 1776 Głojsce należały do Czartoryskich. W 1799 roku Głojsce kupił od Strowskiego Franciszek Stadnicki (zm. w 1810 r. i pochowany w grobowcu w Dukielskiej Farze). Córka Franciszka Stadnickiego, Helena Stadnicka poślubiła gen. Wojciecha Męcińskiego h. Poraj, dziedzica Żarek (zm. 1839)- (mjr. pospolitego ruszenia, rotmistrza ziemskiego województwa krakowskiego), i wniosła mężowi w posagu Głojsce i Duklę. W styczniu 1846 r. hr. Cezar Męciński odmówił wojskowego wsparcia powstania krakowskiego. Jeszcze w 1878 r. hr. Cezary Męciński i Adam Męciński byli właścicielami Głojsc i Dukli. Ostatnim ich właścicielem był Adam Męciński.

W Głojscach był wydzielony obszar dworski, lecz nie był on zabudowany. W jego skład wchodziły grunty rolne, pastwiska i las. Na początku XX wieku we wsi mieszkało 7 Żydów.

W czasie oparacji dukielskiej 12 -14 września 1944 r. i natarcia 121 dywizja piechoty korpusu kawalerii gen. Baranowa oraz 25 korpusu panc. 70 dywizji piechoty Armii Radzieckiej, aktywne było lotnictwo radzieckie i niemieckie. Wieś została spalona i po wojnie odbudowana.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]