GAZ Tigr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z GAZ-2330)
Skocz do: nawigacja, szukaj
GAZ-2975
GAZ-233014 Tigr na Moskiewskiej Paradzie Zwycięstwa
GAZ-233014 Tigr na Moskiewskiej Paradzie Zwycięstwa
Producent Arzamaska Fabryka Maszyn
Zaprezentowany 2005
Okres produkcji 2005-2007
Miejsce produkcji Arzamas
Dane techniczne
Silniki Cummins B-205 lub JaMZ-5347-10
Rodzaj napędu 4x4
Długość 5600-5700 mm[1]
Szerokość 2200-2400 mm[1]
Wysokość 2300-2500 mm[1]
Rozstaw osi 3300 mm[1]
Masa własna 6600-7200 kg (AMN 233114/STS 233014)[1]
Poj. zbiornika paliwa 2 х 70 l
Liczba miejsc 6-9[1]
Ładowność 1200 kg[1]
SPM-2 GAZ-233036 jednostek OMON
AMN 233114 ze stanowiskiem uzbrojenia Arbalet-DM
ASN 233115 SpN
ABSz 233116 jako samobieżna wyrzutnia pocisków Kornet-D1

GAZ-2330/2331 Tigr (ГАЗ Тигр) – rodzina rosyjskich wojskowych i policyjnych wielozadaniowych opancerzonych samochodów terenowych o podwyższonych właściwościach jezdnych. Produkowany jest on w Arzamaskiej Fabryce Maszyn (AMZ).

Historia[edytuj]

U podłoża powstania pojazdu leżało zainteresowanie ze strony firmy Bin Jabr Group Ltd ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich współpracą z zakładami GAZ, w celu skonstruowania lekkiego wielozadaniowego pojazdu wysokiej mobilności. W założeniu, pojazd miał być produkowany przez Bin Jabr Group dla armii ZEA i innych odbiorców z Bliskiego Wschodu[2]. Współpraca rozpoczęła się w 1998 roku i utworzono w tym celu spółkę-córkę GAZ – ZAO PKT. Głównym konstruktorem był Aleksandr Masjagin[2]. W projekcie wykorzystano elementy układu jezdnego pojazdów BTR-80 i GAZ-39371 Wodnik[2]. Prototyp zbudowano w 2000 roku. Pojazd otrzymał oznaczenie fabryczne GAZ-2975 i międzynarodową nazwę handlową Tiger, a wersji arabskiej Nimr. Trzy prototypy w różnych wersjach zaprezentowano na targach zbrojeniowych IDEX-2001 w ZEA. Stosunki między oboma partnerami uległy jednak potem gwałtownemu zerwaniu; Bin Jabr Group zatrzymała po targach prototypy i dokumentację, a dalszy rozwój pojazdu Nimr prowadziła we współpracy z Renault Truck Defense[2].

Mimo niepowodzenia w kooperacji zagranicznej, GAZ zdecydował rozwijać dalej pojazd samemu[2]. W 2002 roku przedstawiono rosyjskie prototypy, w wersjach: opancerzonej GAZ-29751 i nieopancerzonej GAZ-233001[3]. W latach 2002-2003 prototypy eksploatowano próbnie przez OMON w Moskwie[3]. Dalszy rozwój samochodów opancerzonych prowadzony był pod oznaczeniami serii GAZ-2330 i GAZ-2331, uzupełnianymi przez dalsze cyfry zgodnie z rosyjskim cywilnym systemem oznaczeń samochodów.

14 czerwca 2006 r. samochody opancerzone SPM-1 GAZ-233034 i SPM-2 GAZ-233036 zostały przyjęte na wyposażenie struktur Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej i rozpoczęto ich produkcję w zakładach AMZ w Arzamasie (skrót SPM pochodził od spiecialnaja policejska maszyna - specjalny samochód policyjny)[3]. Pancerne nadwozia i ramy produkowane są przez Zawod Korpusow w Wyksie[3]. Po ukończeniu prób państwowych i dopracowaniu konstrukcji, 6 marca 2007 r. pojazd w wersji STS (specjalny pojazd transportowy) GAZ-233014 został przyjęty na uzbrojenie sił zbrojnych Rosji[3].

W 2010 roku opracowano wersję rozwojową AMN GAZ-233114 Tigr-M, napędzaną rosyjskim silnikiem JaMZ-5347-10 o mocy 158 kW (215 KM) zamiast zachodnim Cummins B205 o mocy 151 kW (205 KM)[4]. Większe wymiary silnika wymusiły podwyższenie maski w części środkowej[4]. W 2013 roku zaprezentowano wariant uzbrojony w zdalnie sterowane stanowisko Arbalet-DM, uzbrojone w jedną z broni: wkm 12,7 mm Kord, km 7,62 mm PKMT, granatnik automatyczny 30 mm AGS-30 lub 40 mm AGS-40, wprowadzony do służby w 2016 roku[4].

Opracowano następnie różne dalsze wersje specjalistyczne pojazdu. W grudniu 2014 przyjęto na uzbrojenie pojazd dla jednostek specjalnych ASN 233115 Tigr-M SpN, przewożący 6 osób, z obrotnicą dla uzbrojenia na dachu, wyrzutniami granatów dymnych Tucza i stelażami transportowymi dla uzbrojenia[4]. Wersja ABSz 233116 została przystosowana jako nośnik systemów uzbrojenia, jak kompleksu rakietowego Kornet-D1[4].

Konstrukcja[5][edytuj]

Karoseria wykonana w całości z metalu wyposażona jest w przedział przewidziany do przewozu 1500 kg ładunków oraz 4-osobowej załogi (trzydrzwiowa wersja samochodu może przewieźć od 6-9 osób i 1200 kg ładunku - dot. to wersji policyjnej i wojskowej). Przedział ładunkowy wyposażono jeszcze w siedzenia mogące pomieścić od 2-4 osób.

Samochód w wersji podstawowej wyposażono w: kierownicę ze wspomaganiem hydraulicznym, drążki skrętne (niezależne dla każdego z kół) ze stabilizacją hydrauliczną, układ centralnego pompowania kół, podgrzewacz silnika, holownik. Jako wyposażenie dodatkowe dostępne są: klimatyzacja, system audio, ABS.

Blokadę dyferencjału uruchamia się poprzez naciśnięcie przycisku na desce rozdzielczej a obniżenie wysokości zawieszenia reguluje się specjalnym drążkiem.

Opancerzenie korpusu pojazdu zostało wykonane ze specjalnej stali pancernej o grubości od 5-7 mm. Tak opancerzony wariant samochodu jest cięższy o około 700 kg od wersji podstawowej. 6-cylindrowy silnik Cummins z turbosprężarką (205 KM).

Cena cywilnej wersji samochody waha się od 100 do 120 tys, dolarów w zależności od wersji wyposażenia i modyfikacji,

Inne wersje samochodu:

  • GAZ-2330 Tigr
  • GAZ-23304 Tigr
  • GAZ-233001 Tigr
  • GAZ-233003 Tigr
  • GAZ-233001 Tigr

Użycie[edytuj]

W 2017 roku w jednostkach podległych MSW Federacji Rosyjskiej eksploatowano ok. 350 pojazdów rodziny GAZ-2330, a w wojsku ok. 450[3]. Pojazdy ze stanowiskiem uzbrojenia Arbalet-DM dostarczano od 2016 roku[4].

Przypisy

  1. a b c d e f g Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 37
  2. a b c d e Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 30-31
  3. a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 32-33
  4. a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 34-37
  5. http://русская-сила.рф/guide/army/tr/gaz2975.shtml.

Bibliografia[edytuj]