GAZ Tigr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
GAZ Tigr
Ilustracja
GAZ "Tigr" podczas wystawy "Armiya 2020"
Producent Arzamaska Fabryka Maszyn
Zaprezentowany 2005
Okres produkcji 2005–2007
Miejsce produkcji Rosja Arzamas
Dane techniczne
Silniki Cummins B-205 lub JaMZ-5347-10
Napęd 4x4
Długość 5600-5700 mm[1]
Szerokość 2200-2400 mm[1]
Wysokość 2300-2500 mm[1]
Rozstaw osi 3300 mm[1]
Masa własna 6600-7200 kg (AMN 233114/STS 233014)[1]
Zbiornik paliwa 2 х 70 l
Liczba miejsc 6-9[1]
Ładowność 1200 kg[1]

GAZ-2330/2331 Tigr (ГАЗ Тигр) – rodzina rosyjskich wojskowych i policyjnych wielozadaniowych opancerzonych samochodów terenowych o podwyższonych właściwościach jezdnych. Produkowany jest on w Arzamaskiej Fabryce Maszyn (AMZ).

Historia[edytuj | edytuj kod]

GAZ-233014 Tigr na Moskiewskiej Paradzie Zwycięstwa

U podłoża powstania pojazdu leżało zainteresowanie ze strony firmy Bin Jabr Group Ltd ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich współpracą z zakładami GAZ, w celu skonstruowania lekkiego wielozadaniowego pojazdu wysokiej mobilności. W założeniu, pojazd miał być produkowany przez Bin Jabr Group dla armii ZEA i innych odbiorców z Bliskiego Wschodu[2]. Współpraca rozpoczęła się w 1998 roku i utworzono w tym celu spółkę-córkę GAZ – ZAO PKT. Głównym konstruktorem był Aleksandr Masjagin[2]. W projekcie wykorzystano elementy układu jezdnego pojazdów BTR-80 i GAZ-39371 Wodnik[2]. Prototyp zbudowano w 2000 roku. Pojazd otrzymał oznaczenie fabryczne GAZ-2975 i międzynarodową nazwę handlową Tiger, a wersji arabskiej Nimr. Trzy prototypy w różnych wersjach zaprezentowano na targach zbrojeniowych IDEX-2001 w ZEA. Stosunki między oboma partnerami uległy jednak potem gwałtownemu zerwaniu; Bin Jabr Group zatrzymała po targach prototypy i dokumentację, a dalszy rozwój pojazdu Nimr prowadziła we współpracy z Renault Truck Defense[2].

Mimo niepowodzenia w kooperacji zagranicznej, GAZ zdecydował rozwijać dalej pojazd samemu[2]. W 2002 roku przedstawiono rosyjskie prototypy, w wersjach: opancerzonej GAZ-29751 i nieopancerzonej GAZ-233001[3]. W latach 2002-2003 prototypy eksploatowano próbnie przez OMON w Moskwie[3]. Dalszy rozwój samochodów opancerzonych prowadzony był pod oznaczeniami serii GAZ-2330 i GAZ-2331, uzupełnianymi przez dalsze cyfry zgodnie z rosyjskim cywilnym systemem oznaczeń samochodów.

14 czerwca 2006 r. samochody opancerzone SPM-1 GAZ-233034 i SPM-2 GAZ-233036 zostały przyjęte na wyposażenie struktur Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej i rozpoczęto ich produkcję w zakładach AMZ w Arzamasie (skrót SPM pochodził od spiecialnaja policejska maszyna - specjalny samochód policyjny)[3]. Pancerne nadwozia i ramy produkowane są przez Zawod Korpusow w Wyksie[3]. Po ukończeniu prób państwowych i dopracowaniu konstrukcji, 6 marca 2007 r. pojazd w wersji STS (specjalny pojazd transportowy) GAZ-233014 został przyjęty na uzbrojenie sił zbrojnych Rosji[3].

W 2010 roku opracowano wersję rozwojową AMN GAZ-233114 Tigr-M, napędzaną rosyjskim silnikiem JaMZ-5347-10 o mocy 158 kW (215 KM) zamiast zachodnim Cummins B205 o mocy 151 kW (205 KM)[4]. Większe wymiary silnika wymusiły podwyższenie maski w części środkowej[4]. W 2013 roku zaprezentowano wariant uzbrojony w zdalnie sterowane stanowisko Arbalet-DM, uzbrojone w jedną z broni: wkm 12,7 mm Kord, km 7,62 mm PKMT, granatnik automatyczny 30 mm AGS-30 lub 40 mm AGS-40, wprowadzony do służby w 2016 roku[4].

Opracowano następnie różne dalsze wersje specjalistyczne pojazdu. W grudniu 2014 przyjęto na uzbrojenie pojazd dla jednostek specjalnych ASN 233115 Tigr-M SpN, przewożący 6 osób, z obrotnicą dla uzbrojenia na dachu, wyrzutniami granatów dymnych Tucza i stelażami transportowymi dla uzbrojenia[4]. Wersja ABSz 233116 została przystosowana jako nośnik systemów uzbrojenia, jak kompleksu rakietowego Kornet-D1[4].

Konstrukcja[5][edytuj | edytuj kod]


Karoseria wykonana w całości z metalu wyposażona jest w przedział przewidziany do przewozu 1500 kg ładunków oraz 4-osobowej załogi (trzydrzwiowa wersja samochodu może przewieźć od 6-9 osób i 1200 kg ładunku - dot. to wersji policyjnej i wojskowej). Przedział ładunkowy wyposażono jeszcze w siedzenia mogące pomieścić od 2-4 osób.

Samochód w wersji podstawowej wyposażono w: kierownicę ze wspomaganiem hydraulicznym, drążki skrętne (niezależne dla każdego z kół) ze stabilizacją hydrauliczną, układ centralnego pompowania kół, podgrzewacz silnika, holownik. Jako wyposażenie dodatkowe dostępne są: klimatyzacja, system audio, ABS.

Blokadę dyferencjału uruchamia się poprzez naciśnięcie przycisku na desce rozdzielczej a obniżenie wysokości zawieszenia reguluje się specjalnym drążkiem.

Opancerzenie korpusu pojazdu zostało wykonane ze specjalnej stali pancernej o grubości od 5-7 mm. Tak opancerzony wariant samochodu jest cięższy o około 700 kg od wersji podstawowej. 6-cylindrowy silnik Cummins z turbosprężarką (205 KM).

Cena cywilnej wersji samochody waha się od 100 do 120 tys, dolarów w zależności od wersji wyposażenia i modyfikacji,

Inne wersje samochodu:

  • GAZ-2330 Tigr
  • GAZ-23304 Tigr
  • GAZ-233001 Tigr
  • GAZ-233003 Tigr
  • GAZ-233001 Tigr

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Mapa użytkowników pojazdów Tigr

W 2017 roku w jednostkach podległych MSW Federacji Rosyjskiej eksploatowano ok. 350 pojazdów rodziny GAZ-2330, a w wojsku ok. 450[3]. Pojazdy ze stanowiskiem uzbrojenia Arbalet-DM dostarczano od 2016 roku[4].

Samochody te przed 2013 rokiem były eksportowane do Armenii, Urugwaju (GAZ-233114 Tigr-M), Gwinei (GAZ-233036) i Republiki Konga (GAZ-233036)[6].

Pięć samochodów dostarczono w 2008 roku do Chin, a następnie podjęto tam produkcję licencyjną jako YJ2080 dla milicji, która do 2010 roku otrzymała 110 pojazdów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 37
  2. a b c d e Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 30-31
  3. a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 32-33
  4. a b c d e f Michał Buslik, Dekada Tigra, 2017, s. 34-37
  5. Автомобиль ГАЗ-2975 «Тигр» (GAZ-2975 «Tiger» vehicle) :: русская-сила.рф (r1a.ru), русская-сила.рф [dostęp 2020-05-11].
  6. a b Rosyjskie Tygrysy do Afryki. „Raport – Wojsko Technika Obronność”. Nr 01/2013, s. 66. Agencja Lotnicza Altair. ISSN 1429-270x. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]