Gaetano Quagliariello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gaetano Quagliariello
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1960
Neapol
Minister ds. reformy instytucjonalnej Włoch
Okres od 28 kwietnia 2013
do 22 lutego 2014
Przynależność polityczna Nowa Centroprawica

Gaetano Quagliariello (ur. 23 kwietnia 1960 w Neapolu[1]) – włoski historyk, publicysta, wykładowca akademicki i polityk, senator, od 2013 do 2014 minister ds. reformy instytucjonalnej w rządzie Enrica Letty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył nauki polityczne na Uniwersytecie w Bari. Jako naukowiec związany głównie z rzymskim uniwersytetem LUISS, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego, specjalizując się w historii współczesnej (w tym dotyczącej partii politycznych). Wykładał także m.in. na uczelniach w L’Aquili i Bolonii[1]. W 2003 założył fundację Magna Carta. Jako publicysta współpracował m.in. z „il Giornale” i „Libero”[1].

Działalność polityczną rozpoczynał jako działacz młodzieżówki Partii Radykalnej. W latach 90. wstąpił do Forza Italia, następnie został członkiem Ludu Wolności. W latach 2001–2006 pełnił funkcję doradcy przewodniczącego Senatu Marcella Pery ds. kulturalnych[1]. W 2006 został wybrany w skład Senatu XV kadencji. Reelekcję na XVI i XVII kadencję uzyskiwał w 2008 i w 2013[2].

27 kwietnia 2013 kandydat na premiera Enrico Letta ogłosił jego nominację na urząd ministra ds. reformy instytucjonalnej[3]. 15 listopada 2013 przeszedł do Nowej Centroprawicy, którą powołał wicepremier Angelino Alfano. Funkcję ministra pełnił do 22 lutego 2014. W 2015 założył ugrupowanie Identità e Azione[4].

W 2018 utrzymał mandat w Senacie na XVIII kadencję, będąc kandydatem centroprawicowej koalicji[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Storia della goliardia politica nel dopo-guerra: 1943–1968, Manduria 1987
  • De Gaulle e il Gollismo, Bolonia 2003
  • Cattolici, pacifisti, teocon. Chiesa e politica in Italia dopo la caduta del Muro, Mediolan 2006
  • Alla ricerca di una sana laicità. Libertà e centralità dell'uomo, Siena 2007
  • Gaetano Salvemini, Bolonia 2007
  • La religion gaulliste, Paryż 2007
  • Gaullisme, une classification impossible. Essai d'analyse comparée des droites française et italienne, Paryż 2009
  • La persona il popolo e la libertà. Per una nuova generazione di politici cristiani, Siena 2010
  • De Gaulle, Soveria Mannelli 2012

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Nota biograficzna na stronie prywatnej (wł.). [dostęp 2013-04-27].
  2. Gaetano Quagliariello na stronie Senatu XVII kadencji (wł.). [dostęp 2013-04-27].
  3. Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri (wł.). il Sole 24 Ore.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-27].
  4. Idea, „Identità e Azione”: Gaetano Quagliariello fonda un nuovo partito-movimento (wł.). polisblog.it, 21 grudnia 2015. [dostęp 2017-12-28].
  5. Parlamentari d’Abruzzo, ecco tutti gli eletti (wł.). primadanoi.it, 5 marca 2018. [dostęp 2018-03-05].