Galsan Tschinag

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Galsan Tschinag
Чинаагийн Галсан

Irgit Szynykbaj-ogłu Dżurukuwaa
Ilustracja
Galsan Tschinag w tradycyjnej tuwińskiej czapce (2006)
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1944, ajmak bajanolgijski
Zawód pisarz, poeta, eseista
Narodowość tuwińska
Obywatelstwo mongolskie
Alma Mater Uniwersytet w Lipsku
Okres od 1982
Ważne dzieła Koniec pieśni

Czingiz Ajtmatow, Lucien Leitess i Galsan Tschinag
Galsan Tschinag w 2007 roku

Galsan Tschinag (mong. Чинаагийн Галсан, Czinaagijn Galsan; ur. 26 grudnia 1944 w ajmaku bajanolgijskim jako Irgit Szynykbaj-ogłu Dżurukuwaa[1][2]) – mongolski pisarz, poeta i eseista narodowości tuwińskiej piszący w języku mongolskim i niemieckim. Także szaman i zwolennik medycyny naturalnej.

Życiorys[edytuj]

Urodzony w górach Ałtaju w rodzinie pasterskiej, jako najmłodszy syn tuwińskiego szamana[3]. Ukończył szkołę średnią w Ułan Batorze, a następnie w latach 1962-1966 studiował germanistykę w Lipsku (NRD) na tamtejszym uniwersytecie[4]. Po powrocie do Mongolii pracował na Państwowym Uniwersytecie Mongolskim jako lektor języka niemieckiego.

W wyniku poważnych problemów zdrowotnych, zwrócił się ku medycynie naturalnej i naukom swojego ojca. Obecnie sam praktykuje szamanizm[5][6] oraz propaguje tradycyjną tuwińską medycynę[7].

Pochodzi z rodziny tuwińskiej i w wielu swoich książkach prezentuje tradycje tego narodu. Obecnie jest przywódcą tej mniejszości w Mongolii[4].

Opisuje głównie zmieniający się świat stepów Mongolii, walkę tradycji z nadchodzącymi zmianami. Pisze powieści obyczajowe i romanse osadzone w tuwińskich i mongolskich realiach, a także poezje i eseje[8]. Nawiązuje też do dawnej historii Mongolii – czasów Czyngis-chana.

Do tej pory po polsku ukazała się jedna jego książka: Koniec pieśni – „opowieść o podwójnej tragedii: o śmierci matki, która pozostawia czwórkę dzieci i męża, który dopiero nauczył się ją kochać; i o zrozpaczonej po utracie swojego źrebięcia klaczy, która odrzuca inne, osierocone źrebię”[9].

Był wielokrotnie tłumaczony na różne języki, a jego twórczość została doceniona – otrzymał m.in. Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Przez większą część roku mieszka w Ułan Batorze, kilka miesięcy spędza w Niemczech, które objeżdża z cyklami spotkań i seminariów[10]. Wystąpił w kilku filmach dokumentalnych poświęconych Tuwińcom, Mongolii, swoim książkom i szamanizmowi[11].

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Otrzymał również literackie nagrody duńskie, niemieckie, mongolskie i rosyjskie[12].

Publikacje[edytuj]

Publikacje w języku polskim[edytuj]

Publikacje w języku niemieckim[edytuj]

Lista publikacji[13][14].

  • 1981 Eine tuwinische Geschichte und andere Erzählungen
  • 1992 Der siebzehnte Tag
  • 1993 Das Ende des Liedes
  • 1994 Der blaue Himmel[15]
  • 1995 Eine tuwinische Geschichte und neue Erzählungen
  • 1995 Zwanzig und ein Tag
  • 1995 Alle Pfade um deine Jurte
  • 1996 Nimmer werde ich dich zähmen können
  • 1997 Die Karawane
  • 1997 Im Land der zornigen Winde
  • 1998 Wolkenhunde
  • 1999 Die graue Erde[16]
  • 1999 Der Wolf und die Hündin
  • 1999 Sonnenrote Orakelsteine
  • 2000 Der weiße Berg
  • 2001 Dojnaa
  • 2002 Tau und Gras
  • 2002 Der Steinmensch von Ak-Hem
  • 2003 Die Verteidigung des Steins gegenüber dem Beton
  • 2004 Das geraubte Kind
  • 2005 Mein Altai
  • 2006 Das zaubermächtige Goldplättchen und andere Märchen aus der Gegenwart
  • 2006 Jenseits des Schweigens
  • 2007 Liebesgedichte
  • 2007 Die neun Träume des Dschingis Khan
  • 2007 Auf der großen blauen Straße
  • 2008 Das Menschenwild
  • 2008 Die Rückkehr
  • 2011 Das andere Dasein
  • 2012 In der Mitte ein Feuer. Geschichten und Bilder der tuwinischen Nomaden in der Mongolei.
  • 2012 Gold und Staub
  • 2013 Der Mann, die Frau, das Schaf, das Kind

Publikacje w języku mongolskim[edytuj]

  • Арван сарын тэнгэр доор
  • Ноомой эрийн мөрөөр[14]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]