Gambit Evansa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.
Gambit Evansa
ABCDEFGH
8
Chessboard480.svg
A8 – Czarna wieża
C8 – Czarny goniec
D8 – Czarny hetman
E8 – Czarny król
G8 – Czarny skoczek
H8 – Czarna wieża
A7 – Czarny pionek
B7 – Czarny pionek
C7 – Czarny pionek
D7 – Czarny pionek
F7 – Czarny pionek
G7 – Czarny pionek
H7 – Czarny pionek
C6 – Czarny skoczek
C5 – Czarny goniec
E5 – Czarny pionek
B4 – Biały pionek
C4 – Biały goniec
E4 – Biały pionek
F3 – Biały skoczek
A2 – Biały pionek
C2 – Biały pionek
D2 – Biały pionek
F2 – Biały pionek
G2 – Biały pionek
H2 – Biały pionek
A1 – Biała wieża
B1 – Biały skoczek
C1 – Biały goniec
D1 – Biały hetman
E1 – Biały król
H1 – Biała wieża
8
77
66
55
44
33
22
11
ABCDEFGH
Ruchy 1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bc4 Bc5 4.b4
Kod ECO C51-C52
Pochodzenie 1827
Nazwany po William Evans
Rodzic Partia włoska

Gambit Evansaotwarcie szachowe, wariant partii włoskiej, który charakteryzuje się sekwencją posunięć:

  1. e4 e5
  2. Sf3 Sc6
  3. Gc4 Gc5
  4. b4

Jest to debiut otwarty. W klasyfikacji encyklopedii otwarć szachowych jest oznaczony kodami ECO C51–C52.

Nazwa gambitu pochodzi od nazwiska walijskiego szachisty Williama Evansa, który jako pierwszy podał jego analizy. Po raz pierwszy Evans zastosował swój gambit w partii ze szkockim mistrzem Alexandrem McDonnellem, granej w 1827 roku w Londynie (z inną kolejnością posunięć: 4.O-O d6 5.b4). Wkrótce gambit zyskał dużą popularność, głównie za sprawą rozegranego w 1834 roku meczu Alexander McDonnell – Louis de la Bourdonnais, w którym pojawił się wielokrotnie. Uważano, że daje on decydującą przewagę białym, jeśli tylko potrafią one wykorzystać inicjatywę i możliwości ataku w ostrych, kombinacyjnych kontynuacjach. W 1852 roku Adolf Anderssen wygrał słynną wiecznozieloną partię z Jeanem Dufresne, w której gambit doprowadził do serii efektownych poświęceń. Chętnie sięgali po niego inni wybitni szachiści XIX wieku, między innymi Paul Morphy i Michaił Czigorin. Na początku XX stulecia Emanuel Lasker wskazał czarnym solidną obronę, co spowodowało znaczny spadek zainteresowania gambitem. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku sporadycznie stosowali go arcymistrzowie John Nunn i Jan Timman. W 1995 roku na turnieju w Rydze Garri Kasparow w efektownym stylu pokonał Viswanathana Ananda w 25 posunięciach gambitu Evansa, poświęcając w debiucie dwa piony[1].

Ideą gambitu jest poświęcenie piona w zamian za zdobycie przewagi w centrum i szybszy rozwój figur. Po przyjęciu przez czarne gambitowego piona 4...G:b4 białe zyskują tempo ruchem 5.c3 i są gotowe do walki o centrum ruchem d2-d4. Przy nieuważnej obronie czarnych białe mogą przeprowadzić szybki atak na słaby punkt f7 (hetman ma do dyspozycji pole b3). Ich atutem jest również łatwe rozwinięcie czarnopolowego gońca, który po ewentualnym Ga3 może przeszkodzić czarnym w wykonaniu roszady. Czarne mogą nie przyjąć darowanego piona, usuwając gońca spod bicia ruchem 4...Gb6. Jest to mniej popularna kontynuacja, ponieważ czarne w ten sposób tracą cenne tempo we wczesnej fazie debiutu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Wybrana literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]