Gang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gang – wieloczłonowa, hierarchiczna struktura, której celem jest prowadzenie ciągłej działalności przestępczej i czerpanie z niej zysków[1].

Charakteryzuje się wyraźnym podziałem zadań między członkami. Cechą wyróżniającą gang jest specyficzny styl życia osób doń należących. Zaliczyć do niego można: negowanie norm obyczajowych i prawnych; określony ubiór; określony sposób spędzania wolnego czasu; przebywanie w wyznaczonych miejscach oraz kontrola przestrzeni (np. dzielnic)[1].

Gang często zorganizowany jest na wzór przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą. Jego struktura może być mocno rozbudowana (np. Cosa Nostra) i może posiadać międzynarodowe powiązania (tak jak w przypadku karteli narkotykowych w Ameryce Południowej)[2].

W Polsce gangi swoje nazwy (nadane przez prasę) zaczerpnęły od miast położonych w pobliżu Warszawy. Największymi z nich były: gang pruszkowski (kontrolujący tereny na zachód, północ i południe od stolicy kraju; czerpiący zyski z haraczy i wymuszeń) oraz gang wołomiński (nadzorujący granicę wschodnią). Ich najszersza działalność przypadła na lata 90., w tym do przełomu 1992 i 1993 we współpracy (m.in. na gruncie obrotu nielegalnym spirytusem). Później, na tle nieporozumień finansowych, nastąpił okres antagonizmu, którego skutkiem były zamachy bombowe i uliczne strzelaniny, w wyniku których śmierć poniosło kilkudziesięciu członków zwaśnionych gangów[3]. Najwyższych rangą członków gangu pruszkowskiego, w tym część tzw. zarządu, funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego zatrzymali latem 2000[4].

W latach 2000–2014 funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego rozbili lub zdestabilizowali w Polsce 2687 struktur przestępczych[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Małgorzata Kuć: Leksykon kryminologii. 100 podstawowych pojęć. Warszawa: Wydawnictwo C.H. Beck, 2015, s. 36-37. ISBN 978-83-25-57291-4.
  2. Kryminologia. Wyd. 2. Warszawa: Oficyna Wolters Kluwer Polska, 2010, s. 108-109. ISBN 978-83-264-0220-3.
  3. Ewa Ornacka, Piotr Pytlakowski: Nowy alfabet mafii. Najnowsze losy polskiej przestępczości zorganizowanej. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2013, s. 34-36. ISBN 978-83-7818-440-9.
  4. Piotr Pytlakowski: Otwierać, CBŚ! „Polityka”, nr 38 z 16 września 2000, s. 16-17.
  5. Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji, Centralne Biuro Śledcze Policji (2000–2015) we wspomnieniach twórców i pracowników, pod red. nauk. Wiesława Mądrzejowskiego i Krzysztofa Wiciaka. Szczytno: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Policji, 2015, s. 71. ISBN 978-83-7462-460-2.