Gaz pieprzowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miotacz pieprzu OC-17

Gaz pieprzowy – jeden z lakrymatorów, w którym substancją czynną (do 15%) jest kapsaicyna (OC, oleoresin capsicum). Używa się go głównie do samoobrony. Nie jest gazem paraliżującym. Służy obezwładnieniu napastnika. Jego użycie przez osoby prywatne jest dopuszczalne tylko w ramach kontratypu obrony koniecznej. W Polsce sprzedawany jest jako ręczny miotacz gazu, który w myśl ustawy o broni i amunicji jest bronią, na którą nie jest wymagane pozwolenie. Dostępny jest dla wszystkich osób pełnoletnich po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość. Od 2005 roku jest stosowany także przez polską policję[1]. Ponieważ gaz pieprzowy nie działa poprzez wywoływanie bólu lecz poprzez wywołanie uczucia silnego pieczenia, połączonego z trudnością oddychania i utrzymania otwartych oczu oraz dezorientację, środek ten jest także skuteczny w konfrontacji z osobami pod wpływem alkoholu, narkotyków lub pod wpływem dużej ilości adrenaliny (pobudzone). Aby później zidentyfikować napastnika gazy pieprzowe zawierają kolorowy barwnik (głównie odcienie czerwieni), który trudno jest zmyć z twarzy.

Dekontaminacja[edytuj | edytuj kod]

W przypadku podrażnienia oczu przemyć wodą. Twarz osoby poszkodowanej należy przemyć ciekłym tłuszczem roślinnym lub tłustym mlekiem. Skórę można umyć ją mydłem, szamponem, albo jakimkolwiek innym detergentem zmywającym tłuszcz (nie należy stosować wody bez detergentu) i wyjść na świeże powietrze. Ulgę obezwładnionym przynoszą też zimne kompresy lub lód w workach (przyłożone do miejsc skażonych). Dla uzyskania najlepszych rezultatów używać specjalnych chusteczek do neutralizacji gazów. W razie potrzeby należy skontaktować się z lekarzem.

Skuteczność gazu pieprzowego jako środka do samoobrony zależy od wielu czynników, osoby często spożywające ostre potrawy i przyprawy takie jak chilli i tabasco są w dużym stopniu odporne na działanie tego gazu. W przypadku wystrzału gazu bezpośrednio na twarz, może dojść do duszenia, obrażeń oczu oraz śluzówki. Jest szczególnie niebezpieczny dla osób z astmą, alergią i innymi podobnymi schorzeniami. W skrajnych przypadkach może wywoływać śmierć w wyniku reakcji alergicznej[2].

Ilość substancji w pojemniku i czas po jakim się opróżnia.
Ilość gazu (ml) Czas rozpylania (s)
15 ~5
25 ~6
60 ~8
90 ~10
120 >10

Rodzaje gazów pieprzowych[edytuj | edytuj kod]

Demonstracja użycia sprayu pieprzowego

Istnieją gazy pieprzowe stworzone do obrony przed agresywnymi zwierzętami. Różnią się one jedynie ilością substancji czynnej czyli OC. W takiego rodzaju gazach jego stężenie wynosi do 11% ("ludzkie" około 15%).

Gazy mogą być w postaci aerozolu lub tzw. żelu. Gazy w postaci aerozolu rozpylają się jak dezodorant w sprayu: są wrażliwe na wiatr, nie można ich używać w zamkniętych pomieszczeniach i mają niewielki zasięg – do 2,5 metra. Gazy w żelu „wystrzeliwują” strumień podobny do piany. Ma on znacznie lepszą skuteczność, gdyż osiada na trafionych przedmiotach, ale trudniej trafić nim w cel.

Przypisy

  1. Decyzja komisji ws. działania policji podczas demonstracji stoczniowców, Onet.pl, 08.05.2009
  2. Anna Niemcunowicz-Janica, Iwona Ptaszyńska-Sarosiek, Zofia Wardaszka. Zgon po użyciu aerozolowego miotacza pieprzu. „Arch.Med.Sąd.Krym.”. 59, s. 252–254, 2009.