Gburzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gburzy – gburowie (st. wys. niem. giburo) – w XV-XIX wieku, na Pomorzu, gospodarze, zamożni chłopi, posiadający własne duże gospodarstwa (tzw. gburstwa), od jednego do dwóch łanów. W większości wolni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XV-XIX wieku nazywano tak bogatych chłopów w Prusach Książęcych, Prusach Królewskich i na Pomorzu Zachodnim. Mieli oni duże gospodarstwa o średniej powierzchni 2 łany, dobrze wyposażone. Zatrudniali najemną czeladź i osadzonych na swojej ziemi zagrodników i komorników[1].

Termin gbur (kasz. gbùr) z języka staro-wysoko-niemieckiego przeszedł do języka kaszubskiego i jest używany w odniesieniu do rolników. W języku polskim, po XIX wieku słowo to przybrało znaczenie pejoratywne[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kamler M. Gburzy Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku t. 1 A-N Warszawa Wiedza Powszechna 1981 s. 189 ​ISBN 83-214-0185-6
  2. Słownik etymologiczny języka polskiego pod red. Aleksander Brücknera, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927.