Gdzie jest Kłamczuch?

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kłamczuch
Dirty Rotten Cheater
Rodzaj programu teleturniej
Kraj produkcji Polska
Język Polski
Prowadzący Krzysztof Ibisz
Data premiery 4 września 2008
Lata emisji 2008-2009
Liczba odcinków 48 (2)
Czas trwania odcinka 41 min
Format nadawania 4:3
Od lat dozwolone od 12 lat (według KRRiT)
Produkcja
Produkcja ATM Grupa
Stacja telewizyjna TV 4

Kłamczuch (inaczej Gdzie jest Kłamczuch?) – teleturniej oparty na amerykańskim programie Dirty Rotten Cheater, emitowany w telewizji TV 4 od 4 września 2008 do 19 czerwca 2009. Program prowadził Krzysztof Ibisz. Średnia oglądalność programu wynosiła 0,3 mln widzów.

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

W grze brało udział 6 zawodników. Jeden z nich zostawał tytułowym "Kłamczuchem". Na początku wszyscy gracze po kolei otwierali pulpity i mówili, że nie są tytułowym "Kłamczuchem" (ktoś kłamał). Mina zawodnika przy otwieraniu pulpitu mogła mieć znaczenie podczas dalszej gry.

Gra składała się z 5 rund. Prowadzący zadawał graczom pytania (w 1. rundzie jest tylko 1 pytanie, w 2., 3. i 4. rundzie były 2 pytania, początkowo w 4 rundzie były 3 pytania). Pytania miały często charakter żartobliwy i dotyczyły najczęściej sytuacji z życia. Zadawano je wcześniej w ankiecie. Następnie wybieranych było 8 (w pierwszych odcinkach teleturnieju 10) najpopularniejszych odpowiedzi. Spośród tych odpowiedzi odpowiedź, która padała najczęściej miała wartość 250 zł, a odpowiedź, która padała najrzadziej - wartość 2.500 zł. Wartość pytań wyglądała następująco:

W późniejszych odcinkach

  1. 250 zł
  2. 500 zł
  3. 750 zł
  4. 1.000 zł
  5. 1.250 zł
  6. 1.500 zł
  7. 2.000 zł
  8. 2.500 zł

Początkowo

  1. 250 zł
  2. 500 zł
  3. 750 zł
  4. 1.000 zł
  5. 1.250 zł
  6. 1.500 zł
  7. 1.750 zł
  8. 2.000 zł
  9. 2.250 zł
  10. 2.500 zł

Następnie gracze po kolei odpowiadali na pytanie. Jeżeli udzielona przez nich odpowiedź znajdowała się na liście, otrzymywali tyle pieniędzy, ile warta była odpowiedź. Kłamczuch widział wszystkie odpowiedzi na swoim pulpicie i starał się udzielać odpowiedzi, by nie wzbudzić podejrzeń. Po zakończeniu rundy w rundzie 1, 2 i 3 prowadzący przyznawał najlepszym graczom w rundzie premie w wysokości 6.000, 3.000 i 1.500 zł. Jeżeli następował remis to premia dla dwóch graczy była sumowana i dzielona po równo. Potem odbywało się głosowanie. Zawodnik, który otrzymał 3 głosy, odpadał z gry nic nie wygrywając. Jeżeli żaden z zawodników nie otrzymał trzech głosów, to Kłamczuch potajemnie eliminował kogoś z gry. Jeśli osoba odpadająca była Kłamczuchem, pozostali zachowywali swoje wygrane, jeśli nie - tracili połowę swoich pieniędzy. W 4. rundzie głosowała publiczność zgromadzona w studiu, kto według nich jest Kłamczuchem. Osoba, która otrzymała co najmniej 51% głosów, odpadała z gry. Jeżeli nikt nie otrzyma bezwzględnej większości głosów, Kłamczuch znowu eliminował kogoś z gry. Gdy po którejś rundzie Kłamczuch został wytypowany, to jeden z pozostałych zawodników zostawał nowym Kłamczuchem.

W finale brało udział 2 zawodników. Odpowiadali oni na 2 pytania i udzielali na nie na zmianę po 3 odpowiedzi. Po zakończeniu finału każdy z zawodników miał 15 sekund, by przekonać publiczność, że to nie on jest Kłamczuchem. Następnie publiczność głosowała, kto ich zdaniem jest Kłamczuchem. Jeżeli Kłamczuch został zdemaskowany, pieniądze wygrywał uczciwy gracz, jeżeli nie został zdemaskowany, to zdobywał pieniądze.

Odcinki specjalne[edytuj | edytuj kod]

Oprawa muzyczna i studia[edytuj | edytuj kod]

Zarówno do amerykańskiej, jak i pierwszej edycji polskiej wersji "Kłamczucha" muzykę skomponowała grupa Mosher and Stoker Composers[1] z Timem Mosherem na czele (jest on wymieniony w napisach końcowych), a do II edycji muzykę również skomponował Mosher, przy współpracy z Pierre Bilonem i Jeanem Morą.

W drugim sezonie studio programu uległo zmianie. Wprowadzono więcej świateł i kolor niebieski za uczestnikami. Zostało również wprowadzone animacyjne tło, które widniało za prowadzącym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Television. Mosher and Stoker. [dostęp 2014-06-09].