Geocolaptes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Geocolaptes[1]
Swainson, 1832[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – dzięciolik moręgowany (C. nubica)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina dzięciołowate
Podrodzina dzięcioły
Plemię Picini
Rodzaj Geocolaptes
Typ nomenklatoryczny

Picus terrestris Burchell, 1822 (= Picus olivaceus J.F. Gmelin, 1788)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Geocolaptesrodzaj ptaka z podrodziny dzięciołów (Picinae) w rodzinie dzięciołowatych (Picidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[13].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 14–30 cm; masa ciała 30–134 g[13].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Geocolaptes: gr. γεω- geō- „ziemny”, od γη „ziemia”; rodzaj Colaptes Vigors, 1826 (dzięcioł)[14].
  • Dendromus: gr. δενδρον dendron „drzewo”; -δρομος -dromos „biegacz”, do τρεχω trekhō „biegać”[14]. Gatunek typowy: Dendromus brachyrhynchus Swainson, 1837 (= Picus maculosus Valenciennes, 1826).
  • Campethera: gr. καμπη kampē „gąsienica”; -θηρας -thēras „łowca”, od θηραω thēraō „polować”, od θηρ thēr, θηρος thēros „bestia, zwierzę”[14]. Gatunek typowy: Dendromus brachyrhynchus Swainson, 1837 (= Picus maculosus Valenciennes, 1826).
  • Chrysoptilopicus: zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Chrysoptilus Swainson, 1832 oraz Picus Linnaeus, 1758 (dzięcioł)[14]. Gatunek typowy: Picus (Chrysoptilopicus) smithii Malherbe, 1845 (= Chrysoptilus abingoni A. Smith, 1836).
  • Chrysopicos: gr. χρυσος khrusos „złoty”; nowogr. πικος pikos „dzięcioł”, od łac. picus „dzięcioł”[14]. Gatunek typowy: Picus nubicus Boddaert, 1783.
  • Pardipicus: łac. pardus, pardi „lampart”, od gr. παρδος pardos „lampart”; picus „dzięcioł”[14]. Gatunek typowy: Chloropicus caroli Malherbe, 1852.
  • Stictocraugus: gr. στικτος stiktos „plamisty, cętkowany”, od στιζω stizō „tatuować”; κραυγος kraugos „dzięcioł”[14]. Nowa nazwa dla Pardipicus Bonaparte, 1854 ze względu na puryzm.
  • Agripicus: łac. ager, agri „ziemia, pole”; picus „dzięcioł”[14]. Gatunek typowy: Picus olivaceus J.F. Gmelin, 1788.
  • Stictopicus: gr. στικτος stiktos „plamisty, cętkowany”, od στιζω stizō „tatuować”; nowogr. πικος pikos „dzięcioł”, od łac. picus „dzięcioł”[14]. Gatunek typowy: Picus nubicus Boddaert, 1783.
  • Cnipotheres: gr. κνιψ knips, κνιπος knipos „kornik, owad”; -θηρας -thēras „łowca”, od θηραω thēraō „polować”, od θηρ thēr, θηρος thēros „bestia, zwierzę”[14]. Gatunek typowy: Chloropicus caroli Malherbe, 1852.
  • Ipagrus: gr. ιψ ips, ιπος ipos „kornik”; αγρεω agreō „łapać”[14]. Nowa nazwa dla Stictopicus Malherbe, 1861 ze względu na puryzm.
  • Notopicus: gr. νοτος notos „południe”; nowogr. πικος pikos „dzięcioł”, od łac. picus „dzięcioł”[14]. Gatunek typowy: Picus notatus M.H.C. Lichtenstein, 1823.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[15]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Geocolaptes, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. W. Swainson: Colaptes Mexicanus. (Swains.) Red-shafted Woodpecker. W: J. Richardson & W. Swainson: Fauna boreali-americana, or, The zoology of the northern parts of British America : containing descriptions of the objects of natural history collected on the late northern land expeditions under command of Captain Sir John Franklin, R.N.. Cz. 2: The Birds. Londyn: John Murray, 1831, s. 315 (przypis). (ang.)
  3. W. Swainson: On the natural history and classification of birds. Cz. 2. London: John Taylor, 1837, s. 307, seria: Cabinet cyclopaedia. Natural history. (ang.)
  4. G.R. Gray: A list of the genera of birds: with their synonyma and an indication of the typical species of each genus. Wyd. 2nd ed., rev., augm., and accompanied with an index. London: Printed and sold by R. and J.E. Taylor, 1841, s. 70. (ang.)
  5. P.A. Malherbe. Description de sept espèces nouvelles du genre Picus, Linné. „Revue Zoologique”. 1845, s. 403, 1845 (fr.). 
  6. A. Malherbe. Nouvelle classification des picinées ou pics, devant sertir de base a une monographie de ces oiseaux grimpeurs, accompagnée de planches peintes. „Mémoires de l’Académie nationale de Metz”. 30, s. 352, 1849 (fr.). 
  7. Ch.L. Bonaparte. Conspectus Volucrum Zygodactylorum. „Ateneo Italiano”. 2, s. 124, 1854 (łac.). 
  8. F. Heine. Catalogue of Birds collected on the rivers Camma and Ogobai, Western Africa, by Mr. P. B. du Chailluin 1858, with notes and descriptions of new species by John Cassin. „Journal für Ornithologie”. 8, s. 192, 1860 (niem.). 
  9. a b P.A. Malherbe: Monographie des picidées, ou Histoire naturelle des picidés, picumninés, yuncinés ou torcols; comprenant dans la première partie, l’origine mythologique, les mœurs, les migrations, l’anatomie, la physiologie, la répartition géographique, les divers systèmes de classification de ces oiseaux grimpeurs zygodactyles, ainsi qu’un dictionnaire alphabétique des auteurs et des ouvrages cités par abréviation; dans la deuxième partie, la synonymie, la description en latin et en français, l’histoire de chaque espèce, ainsi qu’un dictionnaire alphabétique et synonymique latin de toutes les espèces. T. 1. Metz: Typ. de J. Verronnais, 1861, s. liii. (fr.)
  10. Cabanis i Heine 1863 ↓, s. 131.
  11. Cabanis i Heine 1863 ↓, s. 123.
  12. A. Roberts. Review of the nomenclature of South African birds. „Annals of the Transvaal Museum”. 8 (4), s. 222, 1922 (ang.). 
  13. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Woodpeckers (Picidae), version 1.0.. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.picida1.01. [dostęp 2020-06-22]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  14. a b c d e f g h i j k l Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  15. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Picini Leach, 1820 (Wersja: 2020-05-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Cabanis & F. Heine: Museum Heineanum: Verzeichniss der ornithologischen Sammlung des Oberamtmann Ferdinand Heine, auf Gut St. Burchard vor Halberstadt. T. 4: Klettervögel. Cz. 2: Spechte. Halberstadt: In Commission bei R. Frantz, 1863, s. 1–179. (niem.)