Geodeta uprawniony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geodeta uprawniony – określenie osoby posługującej się uprawnieniami zawodowymi do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii.

Określeniem geodety uprawnionego zastąpiono określenie zawodu mierniczego przysięgłego, który funkcjonując przed wojną, był zawodem zaufania publicznego.

Zgodnie z obowiązującym prawem geodezyjnym i kartograficznym, wykonywanie samodzielnych funkcji przez geodetę uprawnionego upoważnia do[1]:

  1. kierowanie pracami geodezyjnymi i pracami kartograficznymi, podlegającymi zgłoszeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, oraz sprawowanie nad nimi bezpośredniego nadzoru;
  2. wykonywanie czynności rzeczoznawcy z zakresu prac geodezyjnych i kartograficznych, podlegających zgłoszeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
  3. pełnienie funkcji inspektora nadzoru z zakresu geodezji i kartografii;
  4. wykonywanie czynności technicznych i administracyjnych związanych z rozgraniczaniem nieruchomości;
  5. wykonywanie prac geodezyjnych i kartograficznych niezbędnych do dokonywania wpisów w księgach wieczystych oraz prac, w wyniku których mogłoby nastąpić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego.

Ponadto, jeżeli przy wykonywaniu funkcji mierniczych górniczych, asystentów mierniczych górniczych lub biegłych sądowych jest niezbędne prowadzenie prac geodezyjnych i kartograficznych podlegających obowiązkowi zgłoszenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, osoby wykonujące te prace powinny posiadać uprawnienia zawodowe zgodnie z przepisami ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne[2] - być geodetą uprawnionym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
  2. Art. 47 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne