Geofity korzeniowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geofity korzeniowe – jedna z form życiowych roślin– geofitów. Nazwa geofit pochodzi od greckich słów: ge = ziemia, phyton = roślina. Geofity korzeniowe to rośliny, których pączki odnawiające znajdują się na podziemnych korzeniach, w nich też gromadzą się zapasy pokarmowe, niezbędne do przetrwania niesprzyjającego wegetacji roślin okresu, np. suszy lub zimy. Warstwa gleby i ściółki chroni je przed wysychaniem lub przemarznięciem. W klimacie umiarkowanym jest wiele geofitów korzeniowych wśród roślin dwuletnich i wieloletnich. Na zimę u roślin tych obumiera cały nadziemny pęd roślinny, przetrwa tylko korzeń. Na wiosnę odradza się z niego roślina, korzystając ze zgromadzonych w nim zapasów pokarmowych. Są nimi np. łopian większy (Arctium lappa), szczaw kędzierzawy (Rumex crispus), dziewięćsił bezłodygowy (Carlina acaulis). Ich korzeń jest silnie rozwinięty, zgrubiały.