Geofizyka stosowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geofizyka stosowana – zespół fizycznych metod badania przypowierzchniowej części skorupy Ziemi oraz określenia własności fizycznych skał – elektrycznych, mechanicznych, magnetycznych, cieplnych, jądrowych i innych na podstawie pomiarów realizowanych na powierzchni Ziemi, w otworach wiertniczych, wyrobiskach górniczych, w powietrzu i na morzu.

Wyniki geofizyki stosowanej są wykorzystane w:

Metody geofizyki stosowanej wykorzystują:

Wykorzystanie w geofizyce promieniotwórczości, naturalnej lub sztucznej, nazywane jest geofizyką jądrową.[1]

Anomalie geofizyczne są wskaźnikiem zmian własności fizycznych skał w miejscu badania w porównaniu do otoczenia. Dostarczają one informacji o obecności poszukiwanych złóż, o własnościach rozpoznawanego podłoża przed decyzjami budowlanymi. Wskazują na występowanie zmian w górotworze, które mogą zagrażać infrastrukturze, którą człowiek utworzył na powierzchni. Mogą dostarczać informacji o zmianach w środowisku związanych z migracją zanieczyszczeń chemicznych podczas monitoringu geofizycznego w przestrzeni i w czasie.

Najstarszą częścią geofizyki stosowanej jest geofizyka poszukiwawcza. Później rozwinęła się geofizyka środowiska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06723-6. (pol.)