Geografia Republiki Zielonego Przylądka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przekierowanie Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Wyspy Zielonego Przylądka”. Zobacz też: Wyspy Zielonego Przylądka – kolonia portugalska istniejąca w latach 1462–1975.
Położenie Wysp Zielonego Przylądka
Mapa Wysp Zielonego Przylądka

Republika Zielonego Przylądka rozłożona jest na archipelagu Wysp Zielonego Przylądka (port. Arquipelago de Cabo Verde) w środkowej części Oceanu Atlantyckiego, 620 km na zachód od wybrzeży Afryki, na wysokości Przylądka Zielonego.

Archipelag składa się z 10 głównych wysp i 5 mniejszych wysepek. Wyspy dzielą się na dwie grupy: Wyspy Zawietrzne (Ilhas de Barlavento) i Wyspy Podwietrzne (Ilhas de Sotavento). Wyspy Zawietrzne to Santo Antão, São Vicente, Santa Luzia, São Nicolau, Sal i Boa Vista, Podwietrzne – Maio, Santiago, Fogo i Brava. Wnętrza wysp są górzyste z najwyższym szczytem Pico – 2829 m n.p.m. Wyspy zajmują powierzchnię 4033 km². Wszystkie, oprócz wyspy Santa Luzia, są zamieszkane. Zamieszkuje je w sumie 401 tys. osób.

Główną gałęzią gospodarki jest rolnictwo – na potrzeby własnego rynku uprawia się kukurydzę, ziemniaki, maniok, groch, zaś orzechy kokosowe, trzcina cukrowa i banany są eksportowane, rybołówstwo i przetwórstwo ryb. Pewne znaczenie ma także turystyka.

Budowa geologiczna i rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Archipelag Wysp Zielonego Przylądka jest pochodzenia wulkanicznego. Najwyższym wzniesieniem Wysp jest stożek wulkanu Pico do Fogo (2829 m n.p.m.). Jego ostatni wybuch miał miejsce w 2014 roku. Północno-zachodnia część archipelagu (wyspy: Santo Antão, São Vicente, São Nicolau oraz Santiago) jest młodsza od części wschodniej, i co za tym idzie, powulkaniczny charakter krajobrazu jest tu bardziej widoczny. Ta część archipelagu jest wyższa od części wschodniej.

Powierzchnia archipelagu ma charakter górzysto-wyżynny. Roślinność naturalna na wyspach jest typowa dla obszarów pustynnych i półpustynnych.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Na wyspach panuje klimat zwrotnikowy suchy; średnia roczna suma opadów wynosi 100–250 mm, przy czym opady występują niemal wyłącznie latem. Wyspy Zielonego Przylądka charakteryzują się niewielkimi rocznymi wahaniami temperatur – średnia temperatura w Prai w styczniu wynosi 22 °C, a w lipcu 27 °C. Przyczyną małych opadów na wyspach jest suchość związana z zimnym Prądem Kanaryjskim, nie przynoszącym opadów, oraz z obecnością Wyżu Azorskiego.

Średnie temperatury i wysokość opadów dla poszczególnych miesięcy w roku ilustruje poniższa tabela:

Miesiąc
Temperatura
Opady
Styczeń
75 °F
24 °C
5,3 mm
Luty
75 °F
24 °C
3,8 mm
Marzec
77 °F
25 °C
1,3 mm
Kwiecień
77 °F
25 °C
0,0 mm
Maj
78 °F
25 °C
0,0 mm
Czerwiec
79 °F
26 °C
0,0 mm
Lipiec
81 °F
27 °C
0,8 mm
Sierpień
84 °F
29 °C
14,1 mm
Wrzesień
85 °F
29 °C
33,6 mm
Październik
83 °F
29 °C
6,5 mm
Listopad
81 °F
27 °C
2,5 mm
Grudzień
77 °F
25 °C
1,6 mm

Wody[edytuj | edytuj kod]

Mała ilość opadów sprawia, że na wyspach sieć rzeczna jest bardzo uboga i ma charakter epizodyczny.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Krajobraz wysp ma pustynny charakter, co oznacza, że szata roślinna jest tu typowa dla obszarów takich jak Sahara czy inne pustynie. Tylko na terenach zawietrznych, a dokładniej na Wyspach Zawietrznych, jest nieco wilgotniej i występuje tam bujniejsza roślinność. Tereny te są wykorzystywane rolniczo. W pozostałych rejonach występuje roślinność kserofityczna.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak flora, tak i fauna jest uboga. Na niezamieszkanych wyspach można spotkać tereny lęgowe żółwi morskich. Występuje również spora liczba gatunków jaszczurek. Z ptaków na wyspach występują m.in. różowe flamingi oraz ptactwo morskie. Na wyspy Zielonego Przylądka zostały sprowadzone przez ludzi dzikie kozy i afrykańskie gatunki małp. Oba te gatunki wypełniły nisze ekologiczne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Geograficzna Świata. Afryka, Wydawnictwo OPRESS, Kraków 1997, ISBN 83-85909-21-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]