Georg Brüning

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Georg Brüning
Georg Friedrich Karl Maria Brüning[1]
Ilustracja
Georg Brüning z łańcuchem burmistrza Bytomia
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1851
Botzlar koło Selm
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 1932
Bytom
Zawód prawnik
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Order Czerwonego Orła

Georg Brüning (ur. 12 sierpnia 1851 w majątku Botzlar koło Selm, zm. 17 grudnia 1932[2] w Bytomiu) – niemiecki prawnik, burmistrz Bytomia w latach 18831919.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z katolickiej rodziny, jego ojcem był radca ekonomiczny Wilhelm, matką – Christine z domu Hagedorn[2]. W 1874 roku ukończył doktorat obojga praw[2], studiował na uniwersytetach w Bonn, Monachium, Heidelbergu i Getyndze[1]. Następnie służył przez 2 lata w wojsku, gdzie osiągnął stopień porucznika[1] rezerwy[2]. W 1880 zdobył stopień asesora sądowego. Stanowisko burmistrza Bytomia otrzymał 20 listopada 1882, o wakacie dowiedział się z opublikowanego w prasie ogłoszenia[1]. Od 1892 roku piastował funkcję nadburmistrza[1], który to tytuł przysługiwał włodarzom miast wydzielonych ze struktur powiatu. Ze względu na podeszły wiek w 1919 roku Brüning zrezygnował z funkcji nadburmistrza. Był wielokrotnie odznaczony, między innymi Orderem Czerwonego Orła, Orderem Korony oraz Krzyżem Wielkim Papieskiego Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego[2]. Za jego zasługi miasto ufundowało mu zabytkową willę przy dzisiejszej Alei Legionów 4. Zmarł 17 września 1932 roku, uroczystości żałobne odbyły się w Kościele Świętej Trójcy w Bytomiu, jego ciało zostało pochowane na cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu; w 1981 roku zlikwidowano jego grób[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Dorotheą, z którą miał dwanaścioro dzieci[1]. W 1893 zmarła jego córka Maria Magdalena w wieku siedmiu miesięcy, na szkarlatynę zmarła córka Margarit w wieku siedmiu lat i syn Wilhelm w wieku czterech lat[1]. W 1910 zmarły bliźnięta w wieku dwunastu lat i syn w wieku siedmiu lat, panowała wówczas epidemia dyfterytu[1]. W marcu 1911 roku zmarł jego syn Hans w wyniku przypadkowego postrzelenia[1] przez kolegę z klasy w Królewskim Gimnazjum w Bytomiu[3]. Dwóch synów burmistrza nie wróciło z frontu podczas I wojny światowej[1].

Zasługi dla Bytomia[edytuj | edytuj kod]

Willa przy alei Legionów 4 w Bytomiu, podarowana burmistrzowi przez miasto[2] (25-arowa parcela została odstąpiona przez parafię Świętej Trójcy w Bytomiu[4]). Ostatnie miejsce zamieszkania Brüninga[1], fot. z 2018 r.

Za czasów jego rządów w Bytomiu powstała sieć energii elektrycznej, wodociągów i kanalizacji sanitarnej[1], wybrukowano większość bytomskich ulic, wybudowano budynki teatru (obecnie Opera Śląska), szkoły realnej (IV Liceum Ogólnokształcące), Królewskiego Instytutu Higieny (Sanepid, ul.Moniuszki 25), starych koszar (internat przy ul. Smolenia), utworzono ogród zoologiczny w parku miejskim, uruchomiono pierwszą w mieście linię tramwajową[1] (zob. tramwaje w Bytomiu).

W 2015 roku imieniem burmistrza nazwano skwer przed urzędem miasta[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Mira Karpińska: Georg Brüning, największy burmistrz Bytomia, został wyrzucony z grobu. W: wyborcza.pl Katowice [on-line]. Agora SA, 2016-09-02. [dostęp 2018-02-13].
  2. a b c d e f Georg Brüning (pol.). Miłośnicy Cmentarza Mater Dolorosa w Bytomiu, 2016-03-10. [dostęp 2018-02-13].
  3. Tomasz Śmiałek: 70 lat szkoły muzycznej w Bytomiu. Dzieje budynku szkolnego. Bytom: Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Fryderyka Chopina, 2016, s. 30. ISBN 978-83-944948-0-3.
  4. Grażyna Kuźnik: Georg Bruning - burmistrz z żelaza. W: naszemiasto.pl Bytom [on-line]. Polska Press, 2003-09-08. [dostęp 2018-03-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]