Georg Leber

Georg Leber

Georg Leber (1974)
Data i miejsce urodzenia	7 października 1920 Obertiefenbach
Data i miejsce śmierci	21 sierpnia 2012 Schönau am Königssee
Zawód, zajęcie	polityk, związkowiec
Stanowisko	minister transportu (1966–1972), minister poczty i telekomunikacji (1969–1972), minister obrony (1972–1978)
Partia	Socjaldemokratyczna Partia Niemiec

Georg Leber (z lewej) podczas obchodów 125-lecia ochotniczej straży pożarnej w swojej rodzinnej miejscowości (2005)

Georg Leber (ur. 7 października 1920 w Obertiefenbach, zm. 21 sierpnia 2012 w Schönau am Königssee) – niemiecki polityk i związkowiec, przewodniczący Industriegewerkschaft Bau-Steine-Erden (1957–1966), działacz Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), deputowany do Bundestagu i jego wiceprzewodniczący w latach 1979–1983, minister transportu (1966–1972), minister poczty i telekomunikacji (1969–1972) oraz minister obrony (1972–1978)

Życiorys

Syn murarza i działacza związkowego Jakoba Lebera oraz jego żony Elisabeth. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął w Limburgu an der Lahn kształcenie w zawodzie handlowca. W 1939 został powołany jako radiotelegrafista w szeregi Luftwaffe.

Po zakończeniu II wojny światowej pracował początkowo jako murarz. W 1947 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. Zaangażował się również w działalność związkową w ramach Industriegewerkschaft Bau-Steine-Erden (IG BSE). Od 1949 do 1952 był sekretarzem oddziału w Limburgu, następnie pełnił funkcję redaktora gazety związkowej „Grundstein”. W 1955 powołany na wiceprzewodniczącego IG BSE, a dwa lata później został przewodniczącym związku, którym kierował do 1966. Był również członkiem zarządu Federacji Niemieckich Związków Zawodowych (DGB).

W wyborach parlamentarnych w 1957 uzyskał mandat deputowanego do Bundestagu z ramienia SPD, w niższej izbie niemieckiego parlamentu zasiadał do 1983. W latach 1958–1959 był ponadto posłem do Parlamentu Europejskiego.

W rządach Kurta Georga Kiesingera i Willy’ego Brandta od grudnia 1966 do lipca 1972 pełnił funkcję ministra transportu, dodatkowo od października 1969 kierował również resortem poczty i telekomunikacji. W czasie urzędowania wprowadził ograniczenie prędkości do 100 km/h na drogach poza terenem zabudowanym, jak i ograniczenie dopuszczalnej zawartości alkoholu we krwi do 0,8 promila dla kierowców. W lipcu 1972 przeszedł na urząd ministra obrony, który sprawował a gabinetach Willy’ego Brandta i Helmuta Schmidta do lutego 1978. W latach 1979–1983 był wiceprzewodniczącym Bundestagu, po czym wycofał się z działalności politycznej.

Od 1974 do 1994 był członkiem Centralnego Komitetu Katolików Niemieckich.

Życie prywatne

W 1943 ożenił się z Erną-Marią Wilfing, z którą miał syna Manfreda. Po śmierci żony zawarł w 1985 związek małżeński z Katją Vojtą.

Mieszkał w Schönau am Königssee w Bawarii, gdzie zmarł w 2012. W ostatnich latach życia zmagał się z chorobą Alzheimera.

Odznaczenia

• 1969: Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
• 1973: Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
• 1976: Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
• 1980: Komandor Legii Honorowej
• 1981: Komandor z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
• 1981: tytuł doktora honoris causa wydziału prawa Uniwersytetu w Tybindze
• 1984: Bawarski Order Zasługi