George Alcock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

George Eric Deacon Alcock (ur. 28 sierpnia 1912 w Peterborough, zm. 15 grudnia 2000[1]) – brytyjski nauczyciel, astronom-amator, odkrywca pięciu komet i pięciu gwiazd nowych[1].

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Obserwował niebo przez 65 lat[1]. Odkryć dokonywał metodą obserwacji wizualnych za pomocą teleskopu oraz dużej lornetki przeciwlotniczej na statywie[2]. Miał fotograficzną pamięć – z biegiem lat zapamiętał pozycje około 30 tysięcy gwiazd i 500 mglistych obiektów widocznych na nocnym niebie przez jego sprzęt obserwacyjny (mgławic, galaktyk i gromad gwiazd)[2]. Inne jego pasje, którym poświęcał więcej czasu niż astronomii, to botanika, obserwacje ptaków i architektura kościelna[1].

Początkowo zajmował się obserwacjami meteorów i rojów meteorów, w 1931 roku przystąpił do sekcji meteorów Brytyjskiego Stowarzyszenia Astronomicznego (BAA)[3]. W 1933 założył swoją własną stację meteorologiczną, by móc lepiej przewidywać optymalne czasy dla obserwacji meteorów[1]. W 1936 roku został pełnoprawnym członkiem BAA[3].

W czasie II wojny światowej służył w RAF jako operator łączności[4] m.in. w Afryce Północnej i we Włoszech[1].

W latach 50. wartość wizualnych obserwacji meteorów znacząco spadła ze względu na obserwacje radarowe prowadzone w Obserwatorium Jodrell Bank, toteż Alcock postanowił zająć się bardziej przydatnymi obserwacjami[3]. W 1953 roku zajął się poszukiwaniem komet, a dwa lata później postanowił rozszerzyć swoje poszukiwania o gwiazdy nowe[3]. Swoją pierwszą kometę odkrył 25 sierpnia 1959 roku, otrzymała ona oznaczenie C/1959 Q1 (Alcock) – była to pierwsza kometa odkryta z terenu Wielkiej Brytanii od odkrycia Williama Fredericka Denninga z 1894 roku[1][3]. Drugą kometę Alcock odkrył pięć dni później – C/1959 Q2 (Alcock)[1]. 8 lipca 1867 roku dostrzegł swoją pierwszą gwiazdę nową – Nova Delphini 1967[1]. Pozostałe odkryte przez niego komety to: C/1963 F1 (Alcock), C/1965 S2 (Alcock), C/1983 H1 (IRAS-Araki-Alcock) – w tym ostatnim przypadku był jednym z niezależnych współodkrywców[3]. Pozostałe odkryte przez niego gwiazdy nowe to: LV Vul (w 1968), V368 Sct (1970), NQ Vul (1976) i V838 Her (1991)[3].

Zmarł w szpitalu 15 grudnia 2000 roku[3].

Nagrody, wyróżnienia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1941 poślubił Mary Green, również nauczycielkę. Jego żona zmarła w 1991 roku[3]. Nie mieli dzieci[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Nekrolog George’a Alcocka (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2001-01-26. [dostęp 2017-05-12].
  2. a b Ian Ridpath. The man with the astronomical memory. „New Scientist”, s. 719–721, 1982-12-16 (ang.). 
  3. a b c d e f g h i j k l m n o Martin Mobberley: George Alcock (1912–2000) remembered (ang.). [dostęp 2017-05-12].
  4. a b G.M. Hurst, G.E.D. Alcock. Obituary: George Eric Deacon Alcock, 1912-2000. „Journal of the British Astronomical Association”. 111 (2), s. 64–66, 2001. Bibcode2001JBAA..111...64H (ang.). 
  5. (3174) Alcock w bazie Minor Planet Center (ang.)
  6. Kay Williams: Under An English Heaven: The Life of George Alcock. Genesis Publications, 1996. ISBN 978-0-904351-55-2.