George Burns (baseballista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Burns
George Burns
pierwszobazowy
Pełne imię i nazwisko George Henry Burns
Pseudonim Tioga George
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1893
Niles, Ohio
Data i miejsce śmierci 7 stycznia 1978
Kirkland, Waszyngton
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 14 kwietnia 1914
Ostatni występ 26 września 1929
Statystyki
Średnia uderzeń 0,307
Uderzenia 2018
RBI 951
Kariera klubowa
Lata Kluby
1914–1917 Detroit Tigers
1918–1920 Philadelphia Athletics
1920–1921 Cleveland Indians
1922–1923 Boston Red Sox
1924–1928 Cleveland Indians
1928–1929 New York Yankees
1929 Philadelphia Athletics

George Henry Burns (ur. 31 stycznia 1893, zm. 7 stycznia 1978) – amerykański baseballista, który występował na pozycji pierwszobazowego przez 16 sezonów w Major League Baseball.

W MLB zadebiutował 14 kwietnia 1914 jako zawodnik Detroit Tigers[1]. W marcu 1918 przeszedł do New York Yankees, jednak jeszcze tego samego dnia został oddany do Philadelphia Athletics za 6 tysięcy dolarów[1]. W sezonie 1918 zaliczył najwięcej uderzeń (178) i wszystkich baz ogółem (236)[2]. 29 maja 1920 został sprzedany za 10 tysięcy dolarów do Cleveland Indians[1]. W tym samym roku wystąpił w pięciu meczach World Series, w których Indians pokonali Brooklyn Robins 5–2 (grano wówczas w systemie best-of-nine)[3][4]. W grudniu 1921 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Boston Red Sox[1].

18 kwietnia 1923 został pierwszym baseballistą, który zaliczył uderzenie na nowo wybudowanym Yankee Stadium, zaś 14 września 1923 w spotkaniu z Cleveland Indians jako trzeci zawodnik w historii MLB rozegrał unassisted triple play[1][5]. W styczniu 1924 w ramach kolejnej wymiany przeszedł do Cleveland Indians[6]. W sezonie 1926 zaliczając w American League najwięcej uderzeń (216) i double'ów (64) oraz ze średnią uderzeń 0,358 (5. wynik w lidze), zaliczając 115 RBI (3. wynik w lidze) i 145 single'ów (3. wynik w lidze), został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem[7][8]. Występował jeszcze w New York Yankees i Philadelphia Athletics; w 1929 wystąpił w jednym meczu World Series, w których Athletics pokonali Chicago Cubs 4–2[6][9].

W późniejszym okresie był między innymi grającym menadżerem w zespołach Minor League Baseball, a także zastępcą szeryfa w Hrabstwie King w latach 1947–1968[1]. Zmarł 7 stycznia 1978 w wieku 84 lat[1].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 George Burms Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 9 czerwca 2013].
  2. George Burns Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  3. 3,0 3,1 1920 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  4. 1920 World Series (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  5. Unassisted Triple Plays (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  6. 6,0 6,1 George Burns Transactions (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  7. 1926 American League Batting Leaders (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  8. 8,0 8,1 1926 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].
  9. 9,0 9,1 1929 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 czerwca 2013].