George Gay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
George Henry Gay, Jr.
Ilustracja
Lieutenant Commander Lieutenant Commander
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1917
Waco, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 21 października 1994
Marietta, Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Lata służby 1941-1950[1]
Siły zbrojne United States Department of Defense Seal.svg US Armed Forces
Jednostki Seal of the United States Department of the Navy.svg US Navy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca Pilot w Trans World Airlines
Odznaczenia
Krzyż Marynarki Air Medal Presidential Unit Citation

George Henry Gay, Jr. (ur. 8 marca 1917 roku, zm. 21 października 1994) - pilot, Lieutenant Commander US Navy, służący w 8 Dywizjonie Torpedowym na lotniskowcu USS "Hornet" (CV-8) w czasie II wojny światowej na Pacyfiku.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

George Henry Gay, Jr. urodził się w Waco, w stanie Teksas. Do szkół uczęszczał w Austin i Houston zanim podjął studia w Szkole Rolniczo-Mechanicznej (dzisiaj Texas A&M University).

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Ostatni Devastator opuszcza pokład "Horneta" 4 czerwca 1942
George "Tex" Gay w szpitalu po bitwie

Po 7 grudnia 1941 roku, jak wielu Amerykanów, Gay zdecydował się porzucić college i zaciągnąć się do wojska. Pragnąc walczyć jako pilot próbował dostać się do Korpusu Lotniczego Armii (ang. Army Air Corps), lecz został odrzucony z powodów zdrowotnych. Nie zamierzając odstąpić od swych planów wstąpił do US Navy, gdzie przepisy były mniej rygorystyczne. Gay został przyjęty, ze względu na nieukończone studia mianowany chorążym i skierowany na kurs pilotażu.

Wkrótce został włączony do nowo sformowanego 8. Dywizjonu Torpedowego dowodzonego przez komandora porucznika Johna C. Waldrona. Dywizjon został zaokrętowany na lotniskowiec USS "Hornet" w kwietniu 1942 roku, tuż przed rajdem podpułkownika Jimmy'ego Doolittle'a na Tokio. W tydzień po rajdzie "Hornet" zawinął do Pearl Harbor by dołączyć do USS "Enterprise" w ramach 16 Grupy Uderzeniowej (ang. Task Force 16), która miała za zadanie obronę atolu Midway.

W czasie bitwy rano 4 czerwca dywizjon Gaya[2] odnalazł i zaatakował z niskiego pułapu, bez osłony myśliwców, które pogubiły się w chmurach[3], japońskie lotniskowce. Tuż przed atakiem wolne amerykańskie Devastatory zostały zaatakowane przez myśliwce nieprzyjaciela. Samolot Gaya został ostrzelany przez japońskie Zero i kilkakrotnie trafiony. Gay, chociaż został ranny (a jego radiooperator/strzelec zabity), zdołał zwolnić swą torpedę przed celem[4], lotniskowcem Kaga. George Gay został ponownie trafiony, co pozbawiło samolot sterowności i zmuszony był do wodowania. Gayowi udało się wydostać z kabiny. Utrzymywanie się na powierzchni ułatwiła mu nadmuchiwana poduszka z kabiny która, umożliwiła mu dodatkowo, ukrycie wśród japońskich okrętów. Był świadkiem zagłady trzech japońskich lotniskowców zatopionych w brawurowym ataku przez bombowce nurkujące Dauntless.

Po zapadnięciu zmroku Gay był już nieomal pewny ocalenia, bo Japończycy zniknęli, a w okolicach było coraz więcej jednostek amerykańskich poszukujących zestrzelonych pilotów. Jednak dopiero po około trzydziestu godzinach został uratowany przez samolot-amfibię Catalina marynarki. Z całego, liczącego trzydziestu pilotów i radiooperatorów zespołu, przeżył tylko on jeden. Następnego dnia Gay został przyjęty przez admirała Nimitza, któremu złożył relację z widzianych przez siebie fragmentów bitwy.

Po spędzeniu kilku miesięcy w szpitalu Gay wrócił do służby, biorąc udział w walkach o Guadalcanal z innym dywizjonem bombowym, po czym został instruktorem pilotażu.

Za swój udział w bitwie odznaczony został Krzyżem Marynarki (ang. Navy Cross) i odebrał osobiste wyróżnienie od prezydenta USA.

Późniejsze losy[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie Gay przez ponad 30 lat latał jako pilot linii TWA. Często był zapraszany przez szkoły i organizacje kombatanckie, by podzielić się ze słuchaczami swoimi przeżyciami. Napisał także książkę pt. Sole Survivor. W roku 1975 był konsultantem podczas kręcenia filmu Midway[5]. W rolę George Gaya wcielił się aktor Kevin Dobson.

21 października 1994 Gay zmarł na atak serca w szpitalu w miejscowości Marietta, w stanie Georgia. Zgodnie z ostatnią wolą zmarłego jego prochy zostały wysypane do Pacyfiku w miejscu, gdzie toczyła się pamiętna dlań bitwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. US People-Gay, George H., Jr
  2. Żaden z pilotów, łącznie z dowódcą, nigdy nie brał udziału w bitwie
  3. Leciały powyżej pułapu chmur, bez kontaktu wzrokowego z bombowcami
  4. Przypuszczalnie nie trafiła
  5. Większość scen bitewnych kręcona była na pokładzie USS Lexington, jedynego lotniskowca z okresu II wojny światowej, który był wciąż w służbie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]