George Junius Stinney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
George Junius Stinney
Ilustracja
George Junius Stinney na zdjęciu policyjnym
Data i miejsce urodzenia 21 października 1929
Pinewood, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1944
Columbia, Stany Zjednoczone
Przyczyna śmierci stracenie

George Junius Stinney (ur. 21 października 1929, zm. 16 czerwca 1944[1][2]) – najmłodszy skazany na śmierć w USA i na całym kontynencie amerykańskim w XX wieku (najmłodszym w historii tej części świata był James Arcene). Gdy wykonywano wyrok, miał czternaście lat, siedem miesięcy i 29 dni. Stinney był czarnoskórym synem ubogiego pracownika tartaku[3].

Oskarżenie i proces[edytuj | edytuj kod]

Stinneya oskarżono o zgwałcenie i zabicie dwóch białych dziewczynek: jedenastoletniej Betty June Binnicker i ośmioletniej Mary Emmy Thames[4].

By uchronić się przed linczem, jego rodzina emigrowała do stanów północnych[2]. Proces rozpoczął się 24 kwietnia 1944 w hrabstwie Clarendon[2]. Adwokatem został Charles Plowden[2]. Swój plan działań oparł nie na faktycznej obronie klienta, ale na poddaniu go badaniom psychiatrycznym[5]. Ława przysięgłych składająca się wyłącznie z białych mężczyzn[5] po zaledwie dwóch godzinach i 55 minutach wydała wyrok skazujący[2]. Sędzia Phillip Stoll uzasadnił wyrok śmierci tym, że Stinney był bardzo zdemoralizowaną jednostką. Adwokat nie poinformował klienta o możliwości odwołania się i nie próbował komentować werdyktu[6]. W wywiadzie powiedział, że nie było sensu, bo rodzina nie miała na to pieniędzy[2][5].

Proces odbywał się pod wielką presją społeczną. Mimo to, gubernator Południowej Karoliny Olin D. Johnston, otrzymał setki listów domagających się ułaskawienia[2]. Argumentowano m.in. przykładem szesnastoletniego, białego chłopca skazanego na łagodny wyrok za gwałt i morderstwo w tym samym stanie. Wysunięto nawet opinię, że tylko dla Hitlera jest możliwa egzekucja dziecka[2]. Johnston odwiedził skazanego – chłopiec miał mu powiedzieć, że czasem nie wie, co robi[2]. Gubernator poinformował Stinneya, że nie skorzysta z prawa łaski (działo się to w roku wyborów, a taki akt mógłby zaszkodzić kandydatowi), i tak też uczynił.

Przebieg egzekucji[edytuj | edytuj kod]

Wyrok wykonano w Central Correction Institute w Columbia w Karolinie Południowej, używając krzesła elektrycznego. W egzekucji brało udział czterdziestu świadków, w tym ojcowie zabitych dziewcząt. Stinney szedł na egzekucję, ściskając w ręku Biblię[2]. Ze względu na drobną budowę ciała, strażnicy mieli problemy z zapięciem pasów. Świadkowie uznali egzekucję za makabryczną, bo po pierwszym włączeniu prądu opadła zbyt duża maska mająca oszczędzić im widoku przerażonej twarzy[2].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Dzieci zginęły od uderzenia ciężką belką w pobliżu torów kolejowych. Wątpliwe jest, czy chłopiec ważący zaledwie czterdzieści kilogramów i o wzroście 1,55 m był zdolny ją unieść, a co dopiero zadawać ciosy[2]. Sekcja zwłok wykazała co najmniej sześć uderzeń u Mary i siedem u Betty. Jedynym dowodem w procesie były zeznania George'a (prawdopodobnie wymuszone torturami)[5]. Stinney zeznał, że 24 marca dziewczynki spytały go, gdzie mogą zerwać kwiaty, zaczęły go bić, przez co młodsza spadła do rowu, drugą natomiast uderzył w obronie własnej.

Historia ta jest dosyć mało znana, ponieważ mniej więcej w tym samym czasie gazety rozpisywały się o inwazji na Normandię i interesowano się raczej losem amerykańskich żołnierzy[7]. Ponowna dyskusja rozgorzała po premierze filmu The End Of Silence[2].

O pośmiertne ułaskawienie aktywnie walczyła siostra George'a, Catherine Robinson[8].

18 grudnia 2014 sąd uznał, że Stinney został skazany niesłusznie oraz nie miał zapewnionych podstawowych praw gwarantowanych przez konstytucję[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ON THE WRONG SIDE OF HISTORY Children and the Death Penalty in the USA (ang.). Amnesty International, 1998-10-01. [dostęp 2016-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-23)].
  2. a b c d e f g h i j k l m Stinney: Executed at age 14 (ang.). venus.soci.niu.edu, 1997-09-06. [dostęp 2016-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-04-02)].
  3. Why Would They Kill Me for Something I Didn’t Do? (ang.). 2019-01-23. [dostęp 2021-06-02].
  4. CHILD KILLING (ang.). Crime Library. [dostęp 2016-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-12)].
  5. a b c d e Kara śmierci w USA. Dzieci, którym Ameryka nie dała drugiej szansy (pol.). Rzeczpospolita, 2020-01-11. [dostęp 2021-06-05].
  6. George Stinney (ang.). geocities.com. [dostęp 2016-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-28)].
  7. CHILD KILLING – page 2 (ang.). Crime Library. [dostęp 2016-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-10)].
  8. George Stinney's Sister Says He Was Innocent (ang.). Sky News, 2014-12-18. [dostęp 2016-03-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]