Georges Vanier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Georges Vanier
Vanier.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1888
Montreal
Data i miejsce śmierci 5 marca 1967
Ottawa
Crest of the Governor-General of Canada.svg Gubernator generalny Kanady
Okres od 15 września 1959
do 5 marca 1967
Poprzednik Vincent Massey
Następca Roland Michener
Georges p vanier signature.svg
Odznaczenia
Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Military Cross nadany dwukrotnie (Wielka Brytania) Odznaka Kanadyjskich Sił Zbrojnych z trzema okuciami Order Świętego Jana Jerozolimskiego (Wielka Brytania) 1914-15 Star (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) Medal Zwycięstwa 1939–1945 Star (Wielka Brytania) Africa Star (Wielka Brytania) France and Germany Star (Wielka Brytania) Defence Medal (Wielka Brytania) Medal Srebrnego Jubileuszu Króla Jerzego V (Wielka Brytania) Medal Koronacji Jerzego VI (Wielka Brytania) Queen Elizabeth II Coronation Medal Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Legia Zasługi - Commander (USA) Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji

Georges-Philéas Vanier (ur. 23 kwietnia 1888 w Montrealu, zm. 5 marca 1967 w Ottawie) – kanadyjski wojskowy, prawnik i dyplomata, w latach 1959-1967 gubernator generalny Kanady. Był pierwszym francuskojęzycznym Kanadyjczykiem na tym stanowisku.

Życiorys[edytuj]

Ukończył prawo, po czym po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do armii i został wysłany na front zachodni. Szybko stał się cenionym oficerem, choć przypłacił to osobistą tragedią – prowadząc żołnierzy szturmujących francuską miejscowość Chérisy w 1918, stracił lewą nogę. Po długiej rehabilitacji powrócił do rodzinnego Montrealu i do praktyki prawniczej. Za swoje czyny w czasie wojny otrzymał dwukrotnie Military Cross oraz Distinguished Service Order[1]. W 1921 został adiutantem lorda Bynga, co zapoczątkowało jego wieloletnią pracę w Biurze Gubernatora Generalnego.

W 1928 rozpoczął działalność dyplomatyczną, stając się członkiem kanadyjskiej delegacji wojskowej na konferencje rozbrojeniowe pod auspicjami Ligi Narodów. W 1931 wyjechał na placówkę do Londynu, gdzie został szefem gabinetu kanadyjskiego wysokiego komisarza. W latach 1939-1940 był ministrem pełnomocnym we Francji, a po ewakuacji rządu paryskiego wrócił do Londynu, gdzie został akredytowany jako ambasador przy większości przebywających tam rządów emigracyjnych. W 1941 powrócił do Quebecu i objął dowództwo wszystkich wojsk stacjonujących w tej prowincji. Rok później odebrał nominację generalską. Dał się wówczas poznać jako promotor równouprawnienia w armii obu języków urzędowych Kanady (angielskiego i francuskiego).

W 1944 został pierwszym w historii kanadyjskim ambasadorem we Francji. W czasie swojej dziewięcioletniej kadencji wypełniał też dodatkowe zadania, m.in. był delegatem rządu kanadyjskiego na paryską konferencję pokojową w 1947. W 1953 przeszedł na emeryturę i wrócił do Montrealu, gdzie pełnił wiele stanowisk w biznesie. W 1959 znów zajął się jednak życiem publicznym i objął stanowisko gubernatora generalnego, które pełnił aż do swej śmierci.

Rodzina

Był żonaty z Pauliną Vanier, z którą miał pięcioro dzieci. Jednym z ich synów jest Jean Vanier.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]