Gianni Caldana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianni Caldana
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1913
Vicenza
Data i miejsce śmierci 6 września 1995
Sirmione
Wzrost 180 cm
Masa ciała 70 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Berlin 1936 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 100 m)

Gianni Caldana (ur. 19 listopada 1913 w Vicenzy, zm. 6 września 1995 w Sirmione[1]) – włoski lekkoatleta (płotkarz, sprinter i skoczek w dal), wicemistrz olimpijski z 1936.

Odpadł w półfinale biegu na 110 metrów przez płotki na mistrzostwach Europy w 1934 w Turynie[2].

Na igrzyskach olimpijskich w 1936 w Berlinie zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów za zespołem Stanów Zjednoczonych (sztafeta włoska biegła w składzie: Orazio Mariani, Caldana, Elio Ragni i Tullio Gonnelli). Na tych samych igrzyskach Caldana zajął 12. miejsce w skoku w dal oraz odpadł w eliminacjach biegu na 110 metrów przez płotki[1].

Zajął 4. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Gonnelli, Caldana, Edoardo Daelli i Mariani) na mistrzostwach Europy w 1938 w Paryżu[3].

Caldana był mistrzem Włoch w biegu na 110 metrów przez płotki w latach 1935-1938 i 1940, a także w sztafecie 4 × 100 metrów w 1942 i 1945[4].

Wyrównał rekord Włoch w skoku w dal wynikiem 7,50 m (14 lipca 1936 we Florencji) oraz w biegu na 110 metrów przez płotki czasem 14,7 s (22 września 1940 w Mediolanie)[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Gianni Caldana (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-04-12].
  2. Mirko Jalava (red.): Göteborg 2006 Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 93.
  3. Mirko Jalava (red.): Göteborg 2006 Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 97.
  4. CAMPIONATI “ASSOLUTI” – UOMINI TUTTI I CAMPIONI ITALIANI – 1906-2013 (Aggiornamento: 10 Gennaio 2014) (wł.). sportolimpico.it. [dostęp 2014-04-12].
  5. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 77 i 116.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]