Gianni Morandi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gianni Morandi
Ilustracja
Gianni Morandi (2007)
Imię i nazwisko Gian Luigi Morandi
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1944
 Włochy Monghidoro
Gatunek pop
Zawód wokalista, aktor, prezenter telewizyjny
Aktywność od 1962 roku
Wytwórnia płytowa RCA Italiana
Strona internetowa

Gianni Morandi (ur. jako Gian Luigi Morandi 11 grudnia 1944 w Monghidoro, Prowincja Bolonia, region Emilia-Romania) – włoski wokalista, aktor i prezenter telewizyjny, reprezentant Włoch podczas 15. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1970 roku z utworem „Occhi di ragazza”.

Gianni Morandi przeszedł całą drogę kariery – od dołów branży rozrywkowej do jej szczytu. Należy do największych włoskich artystów wszech czasów. Jako dziecko sprzedawał napoje gazowane i słodycze w lokalnym kinie w swoim rodzinnym mieście pomagając w ten sposób rodzinie. Zadebiutował w wieku 12 lat śpiewając na placu na Nowy Rok 1956. Gdy rodziców dostrzegli jego talent muzyczny, przenieśli się do Bolonii, gdzie ich syn uczył się śpiewu i sztuki estradowej pod kierunkiem Aldy Scaglioni. W 1958 roku miał swój oficjalny debiut; trzy lata później założył zespół i wkrótce zaczął być określany jako włoski Paul Anka. W 1962 roku wygrał lokalny konkurs talentów, po którym zorganizowano mu przesłuchanie w wytwórni fonograficznej RCA. W tym samym roku wydał swój debiutancki singiel „Andavo cento all'ora”. Popularność osiągnął w 1969 roku zwyciężając na festiwalu Canzonissima. W latach 70. przeżył niewielki spadek popularności, ale w kolejnej dekadzie odrodził się wygrywając w 1987 roku Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo. Szacuje się, że w ciągu swojej kariery sprzedał ponad 30 milionów płyt. Oprócz działalności estradowej wystąpił w filmach kinowych i telewizyjnych[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Lata 50. Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi przyszedł na świat w niewielkiej miejscowości w Apeninach toskańskich w niezamożnej rodzinie. Ojciec, Renato Morandi był z zawodu piekarzem, a matka Clara z domu Lorenzi praczką i prasowaczką[2]. Żeby podreperować budżet rodzinny imał się jako nastolatek różnych zajęć w rodzinnej miejscowości, między innymi sprzedawał napoje chłodzące i cukierki w miejscowym kinie[3]. W Nowy Rok 1956 stał się gwiazdką w Monghidoro – podczas festynu na placu miejskim zaśpiewał piosenkę „Buon anno, buona fortuna”; jego chłopięcy głosik wzmocniły megafony ustawione na dachu samochodu Fiat 1400. W tym samym roku porzucił szkołę przysposobienia handlowego i przeniósł się do Bolonii, gdzie uczył się pod kierunkiem Aldy Scaglioni, miejscowej łowczyni talentów. Oficjalny debiut młodego wykonawcy miał miejsce w kwietniu 1958 roku w Casa del Popolo di Alfonsine w prowincji Ravenna[4]. Rozpoczął się twardy okres zmagań edukacyjnych, podczas którego miała miejsce nie tylko nauka gry na gitarze i perkusji ale także, pod kuratelą ojca, edukacja historyczno-polityczna (między innymi Dwa kroki do przodu, jeden to tyłu Lenina, Kapitał Karola Marksa czy Zapiski więzienne Antonio Gramsciego)[4].

Lata 60. Sukces artystyczny[edytuj | edytuj kod]

1961–1963[edytuj | edytuj kod]

W 1961 roku Gianni Morandi założył swój pierwszy zespół muzyczny, Gianni Morandi e il suo complesso. Został obwołany włoskim Paulem Anką. W 1962 wygrał Festival di Bellaria dla piosenkarzy-amatorów a jeden z jurorów, niejaki Paolo Lionetti, mający kontakty w świecie fonograficznym, zorganizował dla młodego piosenkarza przesłuchania w wytwórni RCA Italiana. Tam artysta poznał kilku ludzi, którzy mieli w najbliższych latach ogromne znaczenie dla jego dalszej kariery. Byli to m.in. Franco Migliacci, wzięty tekściarz, Luis Bacalov, pochodzący z Argentyny kompozytor i aranżer wielu jego piosenek i Ennio Morricone, również kompozytor i aranżer wszystkich piosenek Gianniego Morandiego w początkowym okresie kariery[4]. 16 kwietnia 1962 artysta nagrał swój pierwszy singiel, „Andavo a cento all'ora”, do którego tekst napisał Franco Migliacci (pod pseudonimem. Camuccia), a muzykę – emigrant Tony Dori. 16 wrzesnia tego samego roku Gianni Morandi zadebiutował w telewizji, w programie Alta pressione, po którym przyszły następne występy. Nagrał kolejne single: „Go kart twist” ((z muzyką Ennio Morricone; początkowo grany tylko w jukeboxach, zanim został udostępniony szerszemu audytorium w telewizji, pojawił się też na ścieżce dźwiękowej filmu Diciottenni al sole[5]), „Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte” i „Sono contento” (pierwsza piosenka, którą artysta napisał osobiście). Sukces komercyjny nadszedł z trzecim singlem „Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte”; Gianni Morandi zaczął być wówczas postrzegany także jako fenomen obyczajowy a nie tylko muzyczny, a razem z Ritą Pavone stał się personifikacją całego pokolenia włoskiej młodzieży lat 60.[5].

W 1963 roku wydał swój pierwszy album[3]. Znalazło się na nim 12 utworów, w tym wszystkie jego dotychczasowe przeboje: „Andavo a cento all'ora”, „Go kart twist” i „Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte”. Soliście towarzyszyła orkiestra pod dyrekcją Ennio Morricone[6].

1964[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1964 roku Gianni Morandi zaproponował nową piosenkę, „In ginocchio da te” – prostą, melodyjną, w aranżacji Ennio Morricone[7], napisaną przez spółkę autorsko-kompozytorską Franco MigliacciBruno Zambrini. 1 lipca tego samego roku piosenka osiągnęła 1. miejsce na włoskiej liście przebojów Hit Parade Italia, na której przebywała 18 tygodni[7], zaś artysta wygrał nią wędrowny festiwal piosenkarski Cantagiro i Festival delle rose [8]. Singiel z piosenką sprzedano w ilości ponad 1 000 000 egzemplarzy, a Gianni Morandi otrzymał za nią po raz pierwszy Złotą płytę[7]. Singiel z „In ginocchio da te” stał się najlepiej sprzedawanym singlem roku we Włoszech[9], i to pomimo pojawienia się na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo takich indywidualności jak Gigliola Cinquetti czy Bobby Solo [5]. Został wydany w niemal wszystkich krajach europejskich, a także w Ameryce Południowej i Japonii. Sukces był tak duży, że otworzył młodemu artyście drzwi do kina; nakręcony został film muzyczny pod tym samym tytułem, a na jego planie piosenkarz poznał młodą aktorkę, Laurę Efrikian. Film In ginocchio da te okazał się również sukcesem, o czym świadczyły długie kolejki przed kasami kin i dochód, jaki w efekcie przyniósł – ponad osiemset milionów lirów[7].

W tym samym roku Gianni Morandi wydal swój drugi album, Ritratto di Gianni, zawierający 12 utworów różnych autorów i kompozytorów, w tym trzy Gianniego Mecci: „Il ragazzo del muro della morte”, „Ti offro da bere” i „La mia ragazza”, ten ostatni z tekstem Franco Migliacciego, który napisał w sumie teksty do 7 piosenek na tym albumie. Na pierwszym miejscu strony A znalazł się utwór „In ginocchio da te”. Soliście towarzyszyła orkiestra pod dyrekcją Ennio Morricone oraz muzycy Cantori Moderni di Alessandroni[10].

Jesienią 1964 roku artysta nagrał nowy singiel „Non son degno di te” (kolejne dzieło spółki Migliacci-Zambrini), następny melodyjny przebój, który zyskał mu miliony wielbicieli i którym wygrał po raz kolejny Festival delle Rose[7]. 1 listopada tego samego roku singiel z tym nagraniem wszedł na 1. miejsce włoskiej listy przebojów[11], w 1965 roku zajął 2. pozycję na liście najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech[12]. I ten singiel stał się kanwą filmu pod tym samym tytułem, z udziałem tych samych co poprzednio bohaterów: Gianniego Morandiego i Laury Efrikian. Dochód, jaki przyniósł film, wyniósł 870 milionów lirów. Oboje głównych bohaterów połączył wkrótce romans; Laura Efrikian, ciesząca się już sławą, była córką znanego dyrygenta i była cztery lata starsza od Gianniego Morandiego[7].

1965[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1965 roku artysta nagrał następną piosenkę utrzymaną w tym samym, melodyjnym stylu, „Se non avessi più te” (Migliacci-Zambrini-Enriquez). Wystartował z nią w Cantagiro, zajmując 2. miejsce. I ona stała się motywem filmu pod tym samym tytułem, z udziałem tej samej pary głównych bohaterów, których już połączyło uczucie, ku rozczarowaniu licznych wielbicielek Gianniego Morandiego. W tym samym roku wygrał on piosenką „Non son degno di te” festiwal Canzonissima (noszący wówczas nazwę La prova del nove)[7].

1966[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi nagrał kolejny singiel, zawierający piosenki „Mi vedrai tornare” i „La fisarmonica”[7]. Ta druga zajęła w 1966 roku 2. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech[13]. Oba utwory znalazły się na ścieżce dźwiękowej filmu Mi vedrai tornare, zrealizowanym już bez udziału Laury Efrikian, którą zastąpiła egzotyczna Elizabeth Wu, partnerująca Gianniemu Morandiemu. Prasa pisała już o silnym uczuciu łączącym oboje bohaterów poprzednich filmów, ale rodzice Gianniego Morandiego byli przeciwni ewentualnemu ich małżeństwu, zwłaszcza ojciec, który uważał, że jego syn powinien ożenić się z dziewczyną prostą, a nie wyrafinowaną, jak Laura Efrikian.

Gianni Morandi i Laura Efrikian (1966)

13 lipca 1966 w Rzymie, w kościele Siedmiu Świętych Założycieli Sług Maryi przy Via Lazzaro Spallanzani 17 Gianni Morandi i Laura Efrikian wzięli potajemnie ślub. Artysta wygrał po raz drugi festiwal Cantagiro piosenką „Notte di Ferragosto”[7].

Rok 1966 stał się dla niego także momentem pewnego przełomu muzycznego; młody, śpiewający poeta Mauro Lusini umożliwił mu wysłuchanie własnego protest-songu, skierowanego przeciwko wojnie w Wietnamie, zatytułowanego „C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones”. Gianni Morandi postanowił utwór nagrać, wbrew niechęci swego producenta, i zaprezentować go, w parze z Lusinim, na Festiwalu delle Rose. Przyjęcie publiczności było chłodne, a utwór ponadto nie był promowany w telewizji z powodu ostrej cenzury, która zabraniała jakiejkolwiek choćby polemicznej wzmianki na temat polityki zagranicznej „zaprzyjaźnionego” kraju[5].

W tym samym roku ukazał się trzeci album artysty, Gianni tre, na którym znalazły się jego dotychczasowe największe przeboje: „Mi vedrai tornare”, „Non son degno di te”, „Se non avessi più te” i „La fisarmonica”, wszystkie (oprócz drugiej) autorstwa tria Luis Enriquez Bacalov, Franco Migliacci i Bruno Zambrini. Album uzupełniło także kilka kompozycji obcych autorów, w tym „(There's) Always Something There to Remind Me” Burta Bacharacha i Hala Davida (z włoskim tytułem „Il mondo nel tuoi occhi”) oraz „Dein ist mein ganzes Herz” Franza Lehára (z włoskim tytułem „Tu che m'hai preso il cuor”). Franco Migliacci był producentem albumu, a soliście towarzyszyła orkiestra pod dyrekcją Ennio Morricone oraz muzycy Cantori Moderni di Alessandroni[14]. Album zajął 2 miejsce na liście najlepiej sprzedawanych albumów 1966 roku[15].

1967[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1967 roku przyszła na świat pierwsza córka artysty, Serena; zmarła jednak po kilku godzinach. On sam w tym czasie uczestniczył z piosenką „La fisarmonica” w finale konkursu Canzonissima, w którym przegrał z Claudio Villą. Miesiąc później, 7 lutego rozpoczął służbę wojskową, którą odbywał w różnych miejscach (Taggia, Pawia) i jednostkach. Wszędzie towarzyszyła mu Laura. Przebiegowi jego służby wojskowej towarzyszyło zainteresowanie prasy, publikującej na swych łamach szczegóły utrzymane w konwencji romansu. Podczas przepustek Gianni Morandi nagrał kolejny album, Gianni quattro: un modo d'amore[7]. Znalazły się na nim między innymi takie przeboje jak: tytułowy utwór „Un modo d'amore” (Franco Migliacci, Sante Maria Romitelli, Bruno Zambrini), „Israel” (Ruggero Cini, Franco Migliacci, Bruno Zambrini), „C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones” oraz „Se perdo anche te” (w oryginale „Solitary Man” Neila Diamonda. Towarzyszącą soliście orkiestrę prowadzili w poszczególnych utworach Franco Pisano, Ennio Morricone, Ruggero Cini i Luis Enriquez Bacalov, w większości utworów wystąpił też chór Cantori Moderni di Alessandroni[16]. Tytułowy utwór zyskał popularność dzięki programowi telewizyjnemu Giovani. 1 kwietnia doszedł do 1. miejsca na włoskiej liście przebojów, na którym przebywał 4 tygodnie, a na liście w sumie 17 tygodni[17].

Podczas przerwy w karierze, trwającej od 15 miesięcy, artysta poświęcił się również realizacji projektu równie ambitnemu, co rozczarowującemu: filmu muzycznego, na wpół musicalu a na wpół baśni o Aladynie, zatytułowanego Per amore ...per magia; przedsięwzięcia, które okazało się klapą[5].

1968[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w 1970

25 kwietnia 1968 Gianni Morandi zakończył służbę wojskową[3]. Po wyjściu z wojska w nagrał singel „Chimera”, który odniósł sukces zajmując w czerwcu 1968 roku 3. miejsce na włoskiej liście przebojów. Piosenka stała się, wzorem kilku swoich poprzedniczek, kanwą filmu muzycznego pod tym samym tytułem[18], zdobyla rowniez 2. miejsce na festiwalu Cantagiro[7];

Gianni Morandi nagrał swój kolejny album, Gianni 5. Zawierał on obok kompozycji rodzimych twórców („Chimera”, „Il giocattolo”, „La mia ragazza sa”, „La mia chitarra”, „Una sola verità”) kilka kompozycji obcych, w tym: „Smoke Gets in Your Eyes” (tytuł włoski: „Fumo negli occhi”) z repertuaru Ruth Etting i The Platters, „Bend Me, Shape Me” („Prendi, prendi”) z repertuaru The American Breed i Amen Corner) i „Stardust” („Polvere di stelle”) z repertuaru Binga Crosby'ego[19].

1969[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi wygrał festiwal Canzonissima (edycja 1968/1969) śpiewając piosenkę „Scende la pioggia” (F. Migliacci-Barbata-Kaylan-Nichol-Pons-Volman), pochodzącą z repertuaru The Turtles (oryginalny tytuł: „Eleonore”). W finale padło na nią 1 701 710 głosów, podczas gdy zdobywca 2. miejsca, Claudio Villa, dostał 836 629 głosów. W styczniu 1969 roku piosenka osiągnęła 1. miejsce na włoskiej liście przebojów[20].

14 lutego przyszła na świat jego córka Marianna[7].

1970[edytuj | edytuj kod]

W 1970 roku Gianni reprezentował Włochy podczas finału 15. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Occhi di ragazza”, z którą zajął 8. miejsce na dwunastu uczestników.

Lata 70. Kryzys[edytuj | edytuj kod]

Lata 70. były dla Gianniego Morandiego okresem upadku. Pomimo że nie brak było w jego repertuarze modnych wówczas piosenek „zaangażowanych” jak wspomniana już „C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones” (dotycząca dramatu wojny wietnamskiej) czy „Al bar si muore”, zarzucano mu, że był wykonawcą zachowawczym i sentymentalnym. W 1972 artysta startował w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „Vado a lavorare” zajmując 4. miejsce. 12 lutego 1974 roku przyszedł na świat jego syn, Marco. W świecie muzycznym następowały zmiany – zbliżała się era muzyki disco, a Gianni Morandi najwyraźniej nie potrafił się w niej odnaleźć, choć nagrywał klasyczne przeboje włoskie utrzymane w tym stylu. Bez powodzenia. Gasnącej karierze artystycznej towarzyszyły niepowodzenia w życiu osobistym. W 1979 roku , po 13 latach małżeństwa Gianni i Laura ogłosili separację (rozwody w ówczesnych Włoszech nie były możliwe).

Lata 80. Odrodzenie i powrót sukcesów[edytuj | edytuj kod]

Gianni Morandi poświęcił się wychowywaniu dzieci, a w 1980 wystartował w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Mariù” i choć nie odniósł sukcesu, przypomniał publiczności o sobie. Przełom stanowiła piosenka „Canzoni stonate” nagrana w roku następnym. Od niej piosenkarz rozpoczął powolny marsz ku górze. W 1983 roku ponownie wystartował w Festiwalu w San Remo piosenką „La mia nemica amatissima” i chociaż nie odniósł sukcesu, to publiczność nagle przypomniała sobie zapomnianego chłopca z lat 60., teraz już dojrzałego mężczyznę i ponownie zaczęła darzyć go sympatią. Gianni poszedł za ciosem. Nagrał piosenki „Grazie perché” z Amii Stewart, „Uno su mille” i „1950”. Wszystkie odniosły sukces.

W 1984 ukazał się film telewizyjny z jego udziałem, Voglia di volare, który też był sukcesem. Ale największy sukces odniósł w 1987 roku, kiedy razem z Umberto Tozzim i Enrico Ruggerim zwyciężył na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Si può dare di più”. W 1988 nagrał razem z przyjacielem Lucio Dallą historyczny album Dalla/Morandi na którym wyróżniały się piosenki „Chiedi chi erano i Beatles” z tekstem Curreri i Norisso oraz „Che cosa resterà di me”, niewydany utwór Franco Battiato. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy a towarzyszące jego promocji tournée we Włoszech i za granicą również okazało się być sukcesem. Gianni Morandi poszedł za ciosem wydając w 1989 roku album Varietà, a w 1992 – Banane e lampone.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku artysta dał koncert charytatywny dla chorych w Lourdes, a w 1995 powrócił na Festiwal w San Remo w parze z Barbarą Cola. Ich piosenka „In amore e arriva” zajęła drugie miejsce. Następnie dał z Lucio Dallą koncert w Nowym Jorku, po czym, kilka miesięcy później, został dziadkiem – jego córka Marianna i piosenkarz Biagio Antonacci dali mu wnuka, Paolo. W październiku 1996 roku ukazał się album Morandi (wyróżniające się piosenki to: „Giovane amante mia”, „Fino alla fine del mondo” i „La Regina dell'ultimo tango”), a po nim nastąpił program telewizyjny La voce del cuore, z Marą Venier (10 milionów telewidzów, transmitowany w Canale 5). Rok 1996 to także triumfalne tournée Tour Morandi 1996, które obejrzały tysiące telewidzów na stadionach i halach sportowych całych Włoch. Telewizja RAI na zakończenie tournée przeprowadziła bezpośrednią transmisję z ostatniego koncertu z Teatro delle Vittorie w Rzymie (8 milionów telewidzów), który stał się kolejnym sukcesem artysty.

Powodzeniu w życiu artystycznym towarzyszyły pomyślne wydarzenia w życiu prywatnym – Gianni Morandi spotkał Annę Dean i związał się z nią. Było to pierwsze jego zaangażowanie uczuciowe od czasu separacji z Laurą. 9 sierpnia 1997 przyszedł na świat ich syn Pietro. W 1998 ukazał się podwójny album 30 volte Morandi, z wiodącym przebojem „Canzone Libera”, napisanym przez Erosa Ramazzottiego. W tym samym roku jego syn, Marco, również piosenkarz, uczestniczył w Festiwalu w San Remo z zespołem Percentonetto.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

Sam Gianni Morandi w 2000 roku po raz kolejny wystartował w Festiwalu w San Remo prezentując piosenkę „Innamorato”, powszechnie typowaną na zwycięzcę, ale ostatecznie uplasowaną na 3 miejscu.

W 2002 roku, po 40 latach kariery, powstał pierwszy oficjalny fan club artysty, MorandiMania Fan Club. W tym samym roku artysta prowadził w telewizji program Uno di noi (7-8 milionów telewidzów), wydał album L'amore ci cambia la vita (200 000 sprzedanych egzemplarzy), a w 2004 roku kolejny, A chi si ama veramente któremu towarzyszył show telewizyjny Stasera Gianni Morandi (Canale5) z takimi gośćmi jak Adriano Celentano czy Fiorello, popularnym parodystą (6 milionów telewidzów). Następnie artysta udał się w długą trasę koncertową, gdzie wszystkie bilety były z góry wyprzedane.

Gianni Morandi i Adriano Celentano

Od 28 września 2006 Gianni Morandi poprowadził w Rai 1 program muzyczny pod tytułem Non facciamoci prendere dal panico. Program został doceniony przez krytykę i miał niezłą oglądalność, i to w czasach, gdy uważano, iż telewizja publiczna przechodziła kryzys. Gianni oferował w nim udaną mieszankę przeszłości, teraźniejszości i przyszłości bawiąc publiczność m.in. „duetami” z artystami dawno nieżyjącymi, jak Anna Magnani, Lucio Battisti, Giorgio Gaber czy Fred Buscaglione.

6 października 2006 roku okazał się kolejny album Gianniego Morandiego, Il tempo migliore, 34. w jego karierze. 8 listopada tego samego roku wyszła autobiografia artysty o historii wiecznego chłopca i Włoch końca lat 60., zatytułowana: Diario di un ragazzo italiano, napisana wspólnie z Michele Ferrarim; inni autorzy poświęcili natomiast artyście 6 książek biograficznych. 19 października 2007 wydana została kompilacja Grazie a tutti zawierająca 50 najbardziej znaczących w karierze artysty piosenek, z dotychczas niewydaną, Stringimi le mani, skomponowaną przez Pacifico i ze specjalnym duetem z Claudio Baglionim opartym na motywach „Un mondo d'amore”. Nad projektem czuwał Rudy Zerbi, znany od lat dyrektor artystyczny wydawnictw fonograficznych Gianniego Morandiego.

Oprócz życia artystycznego Gianni Morandi oddawał się też działalności społecznej – był jednym z założycieli charytatywnej Nazionale italiana cantanti (reprezentacja piłkarska artystów włoskich), w której wystąpił 321 razy i strzelił 53 gole. Jest poza tym zapalonym biegaczem, uczestniczył w wielu maratonach.

Dyskografia[21][edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne i koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1963 – Gianni Morandi
  • 1964 – Ritratto di Gianni
  • 1966 – Gianni tre
  • 1967 – Gianni quattro: un modo d'amore
  • 1967 – Per amore ..per magia (soundtrack)
  • 1968 – Gianni 5
  • 1970 – Gianni 6
  • 1970 – Gianni Morandi (Gianni 7)
  • 1971 – Un mondo di donne
  • 1972 – Il mondo cambierà
  • 1973 – Jacopone
  • 1975 – Il mondo di frutta candita
  • 1976 – Per poter vivere
  • 1978 – Old parade
  • 1978 – Gianni Morandi (Gianni Morandi 2)
  • 1979 – Abbracciamoci
  • 1980 – Cantare (live)
  • 1982 – Morandi
  • 1983 – La mia nemica amatissima
  • 1984 – Immagine italiana
  • 1985 – Uno su mille
  • 1986/1987 – Morandi in teatro (live)
  • 1987 – Le italiane sono belle
  • 1987 – Amici miei
  • 1988 – Dalla/Morandi
  • 1989 – Varietà
  • 1992 – Morandi Morandi
  • 1995 – Morandi
  • 1996 – Morandi (nowa wersja)
  • 1997 – Celeste azzurro e blu
  • 1998 – 30 volte Morandi (+ piosenki wcześniej niewydane)
  • 2000 – Come fa bene l'amore
  • 2002 – L'amore ci cambia la vita
  • 2004 – A chi si ama veramente
  • 2006 – Il tempo migliore

Albumy kompilacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1965 – Gianni 1-2
  • 1972 – Gianni 8 milioni
  • 1976 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. 1
  • 1976 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. 2
  • 1982 – Morandi hit parade international
  • 1983 – Alla maniera di Gianni Morandi
  • 1984 – I più grandi successi di Gianni Morandi
  • 1984 – L'album di Gianni Morandi (box 3 lp)
  • 1986 – The Best of Gianni Morandi
  • 1988 – Gianni Morandi
  • 1989 – Dalla-Morandi in Europa
  • 1990 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1990 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. II
  • 1991 – Questa è la storia
  • 1993 – Ritratto di Gianni (wydanie limitowane)
  • 1994 – Questa è la storia "Andavo a 100 all'ora"
  • 1994 – Questa è la storia "Scende la pioggia"
  • 1994 – Questa è la storia da "Canzoni stonate" a "banane e lampone"
  • 1994 – Il meglio di Gianni Morandi
  • 1994 – Classic collection-Gianni Morandi & Mino Reitano
  • 1994 – Il meglio di Gianni Morandi & Rita Pavone
  • 1994 – I successi di Gianni Morandi
  • 1994 – Gianni Morandi "In ginocchio da te"
  • 1994 – Gianni Morandi 1 cd
  • 1994 – Gianni Morandi
  • 1994 – Morandi: I singoli 1962/1969
  • 1996 – Gianni Morandi-superbest
  • 1997 – I grandi successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1997 – I grandi successi di Gianni Morandi vol. II
  • 1997 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. I
  • 1997 – Tutti i successi di Gianni Morandi vol. II'
  • 1998 – Gianni Morandi
  • 1998 – Gli anni settanta
  • 1998 – I miti musica: Gianni Morandi
  • 1999 – Gianni Morandi
  • 1999 – Morandissimo (box 6 cd)
  • 2000 – Morandissimo 2 (box 9 cd)
  • 2000 – Gianni Morandi (box 3 cd)
  • 2001 – I mitici 45
  • 2001 – I concerti live@rtsi gianni morandi
  • 2001 – Gli anni sessanta
  • 2001 – Gli anni settanta
  • 2001 – Golden collection
  • 2002 – C'era un ragazzo
  • 2002 – White collection (box 3 cd)
  • 2003 – I numeri uno
  • 2007 – Grazie a tutti

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1962 – „Andavo a 100 all'ora”/„Loredana”
  • 1962 – „Go-kart twist”/„Donna da morire” (Tony Del Monaco)
  • 1962 – „Fatti mandare dalla mamma a prendere il latte”/„Meglio di Madison”
  • 1962 – „Twist dei vigili” (Edoardo Vianello)/„Corri, corri”
  • 1963 – „Ho chiuso le finestre”/„Sono contento”
  • 1963 – „Il primo whisky”/„Che me ne faccio del latino”
  • 1963 – „Il ragazzo del muro della morte”/„La mia ragazza”
  • 1964 – „In ginocchio da te”/”Se puoi uscire una domenica sola con me”
  • 1964 – Non son degno di te”/„Per una notte no”
  • 1965 – „Se non avessi più te”/„I ragazzi dello Shake”
  • 1965 – „Si fa sera”/„È colpa mia”
  • 1965 – „In ginocchio da te”/„Al microfono di Sandro Ciotti” (wydanie specjalne)
  • 1966 – „Mi vedrai tornare”/„La fisarmonica”
  • 1966 – „Notte di ferragosto”/„Povera piccola”
  • 1966 – „C'era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones”/„Se perdo anche te”
  • 1966 – „Un mondo d'amore”/„Questa vita cambierà”
  • 1966 – „Un mondo d'amore”/„Questa vita cambierà” (wydanie specjalne)
  • 1967 – „Gianni Morandi presenta il film:Per amore...per magia 1° parte”/„Gianni Morandi presenta il film: Per amore...per magia 2° parte” (wydanie specjalne)
  • 1967 – „Dammi la mano per ricominciare”/„Mille e una notte”
  • 1967 – „Tenerezza”/„Israel”
  • 1967 – „Questa vita cambierà”/„Come alive” (wydanie specjalne)
  • 1967 – „Mezzanotte fra poco”/„Una domenica così”
  • 1967 – „Marianna del Grand'Hotel”/„Prendi prendi”
  • 1968 – „Chimera”/„Una sola verità”
  • 1968 – „Non siamo le pantere”/„Ciao Pavia”
  • 1968 – „il Giocattolo”/„La mia ragazza sa”
  • 1968 – „Tu che m'hai preso il cuor”/„Prendi prendi”
  • 1968 – „Scende la pioggia”/„Il cigno bianco”
  • 1969 – „Parlami d'amore”„/„Torna e ritorna”
  • 1969 – „Ma chi se ne importa”/„Isabelle”
  • 1969 – „Belinda”/„Non voglio innamorarmi più”
  • 1970 – „Occhi di ragazza”/„Ti amo con tutto il cuore”
  • 1970 – „Al bar si muore”/„Delirio”
  • 1970 – „Capriccio”/„Chissà però”
  • 1971 – „Ho visto un film”/„Com'è grande l'universo”
  • 1971 – „Buonanotte Elisa”/„A quel concerto di Chopin”
  • 1972 – „Vado a lavorare”/„Una ragazza di nome Mariarosa”
  • 1972 – „Principessa”/„Sta arrivando Francesca”
  • 1972 – „Parla più piano”/„Rosabella”
  • 1972 – „il mondo cambierà”/„L'ospite”
  • 1973 – „Vidi che un cavallo”/„Prendi me”
  • 1974 – „Come ogni sera”/„Bambolina Fatta a pezzi”
  • 1975 – „Il mondo di frutta candita”/„La caccia al bisonte”
  • 1976 – „È già mattina”/„Giorni migliori”
  • 1976 – „Sei forte papà”/„Sei già qui”
  • 1978 – „La Befana trullallà”/„In cambio che daimi”
  • 1979 – „Abbracciamoci”/„Come l'aria”
  • 1980 – „Mariù”/„Non mi dire di no”
  • 1981 – „Canzoni stonate”/„Immaginando”
  • 1981 – „Marinaio”/„Solo all'ultimo piano”
  • 1982 – „Fumo negli occhi”/„Canzoni stonate”
  • 1983 – „La mia nemica amatissima”/„Tu o non tu”
  • 1983 – „Nel silenzio splende”/„Mi manchi”
  • 1983 – „Grazie perchè”/„Magari”
  • 1985 – „Uno su mille”/„1950”
  • 1987 – „Si può dare di più”/„1950”
  • 1988 – „Dimmi dimmi”/„Pomeriggio in ufficio”
  • 1989 – „Varietà”/„Occhi chiusi”
  • 1989 – „Bella signora”/„Un pugno in faccia”
  • 1990 – „Animale”/„Ti comunico amore”/„Animale” (mix version)/„Animale” (radio version) „Bella signora” (live EP)
  • 1992 – „Banane e lampone” (versione pop)/„Banane e lampone” (radio edit version)/„Banane e lampone” (Max Matrix dance remix)/„Banane e lampone” (Club club remix)/„Banane e lampone” (versione karaoke, EP)
  • 1996 – „CD d'amore”/„Angelita”/„Che cos'è”/„Domani” (EP)
  • 2000 – „Non ti dimenticherò” (radio version)/„Canzone libera”/„Volevo farti innamorare”/„Non ti dimenticherò” (album version, EP)
  • 2002 – „L'amore ci cambia la vita”/„L'amore ci cambia la vita” (wersja instrumentalna)
  • 2002 – „Uno di noi” (radio version)/„Uno di noi” (extended version)
  • 2002 – „Dedicato a te” (wydawnictwo limitowane, przeznaczone tylko dla członków Fan clubu Morandimania, zawiera 3 utwory z ostatniego albumu: „L'amore ci cambia la vita”, „Una vita normale” i „Dimmi adesso con chi sei”)
  • 2003 – „Il mio amico”/„Il mio amico” (video)
  • 2004 – „Solo chi si ama veramente”/„Questo grande pasticcio” (z Federicą Cambą)
  • 2005 – „Al primo sguardo”
  • 2005 – „Corre più di noi”/„Corre più di noi” (video)

Występy z innymi artystami[edytuj | edytuj kod]

  • Z Amii Stewart: „Grazie perché” (pierwsza włoska wersja „We've got tonight”, Roberta "Bob" Segera)
  • Z Lucio Dallą: „Dimmi dimmi – Vita”
  • Z Lucio Dallą i Francesco Guccinim: „Emilia”
  • Z Enrico Ruggerim i Umberto Tozzim: „Si può dare di più” (na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo)
  • Z Barbarą Cola: „In amore” (na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo)
  • Z Emmą Shapplin: „Vento” (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Danieą Nicol: „Grazie Perché” (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Pierą Pizzi: „Dimmi dimmi” (w: 30 Volte Morandi 1998)
  • Z Andrea Mingardi: „Fat mandèr da to mama a tór dal lat” (w: Ciao Ràgaz di Andrea Mingardi, 2000)
  • Z Elio e le Storie Tese: „Fossi figo” (w: Cicciput, Elio e le Storie Tese, 2003)
  • Z Mariellą Nava: „Questi figli” (w Condivisioni, Marielli Nava, 2004)
  • Z Claudio Baglionim: „Un mondo d'amore” (w: Grazie a tutti, a nuova raccolta che festeggia i 45 anni di musica, 19 Ottobre 2007)
  • Z Cher: „Bang Bang” (w: Arena di Verona 08.10.2013)[22]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1960 – Totò ciak
  • 1963 – Totò sexy
  • 1964 – I ragazzi dell'Hully Gully
  • 1964 – In ginocchio da te (jako Gianni Traimonti)
  • 1965 – Non son degno di te (jako Gianni Traimonti)
  • 1965 – Questo pazzo, pazzo mondo della canzone
  • 1966 – Altissima pressione
  • 1966 – Se non avessi più te
  • 1966 – Mi vedrai tornare (jako Gianni Aleardi)
  • 1967 – Per amore... per magia... (jako Aladino)
  • 1968 – Chimera (jako Gianni Raimondi)
  • 1969 – Faccia da schiaffi
  • 1970 – Le Castagne sono buone (jako Luigi Vivarelli)
  • 1971 – Il provinciale
  • 1972 – La cosa buffa (jako Antonio)
  • 1973 – Società a responsabilità Molto limitata
  • 1984 – Voglia di volare (film TV) (jako Davide)
  • 1985 – Voglia di cantare (serial TV)
  • 1987 – La voglia di vincere (serial TV) (jako Marco Besson)
  • 1988 – Diventerò padre (film TV)
  • 1993 – In fuga per la vita (serial TV) (jako Michele)
  • 1995 – La voce del cuore (serial TV) (jako Daniele Montero)
  • 1998 – La forza dell'amore (serial TV) (jako Fabrizio)
  • 2004 – Natale a casa Deejay (film TV) – A christmas carol (jako Maratończyk #01)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Evan C. Gutierrez w: AllMusic: Gianni Morandi: Artist Biography by Evan C. Gutierrez (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2015-07-29].
  2. Morandimania: GIANNI MORANDI Biografia (wł.). www.morandimania.it. [dostęp 2015-07-29].
  3. 3,0 3,1 3,2 Rockol: GIANNI MORANDI - BIOGRAFIA (wł.). www.rockol.it. [dostęp 2015-07-29].
  4. 4,0 4,1 4,2 Musical store.it: Gianni Morandi (wł.). www.musicalstore.it. [dostęp 2015-07-29].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 RAI: 11 dicembre (wł.). www.televideo.rai.it. [dostęp 2015-07-29].
  6. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: GIANNI MORANDI (wł.). [dostęp 2015-07-31].
  7. 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 Tiscali Italia S.p.A.: Semplicemente Gianni Morandi (wł.). web.tiscali.it. [dostęp 2015-07-30].
  8. Hit Parade Italia: IN GINOCCHIO DA TE (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-30].
  9. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1964 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-30].
  10. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: RITRATTO DI GIANNI (wł.). [dostęp 2015-07-30].
  11. Hit Parade Italia: NON SON DEGNO DI TE (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-07-30].
  12. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1965 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-30].
  13. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1966 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-30].
  14. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: GIANNI TRE (wł.). [dostęp 2015-07-31].
  15. Hit Parade Italia: Gli album più venduti del 1966 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-31].
  16. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: GIANNI QUATTRO: UN MONDO D'AMORE (wł.). [dostęp 2015-07-31].
  17. Hit Parade Italia: UN MONDO D'AMORE (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-31].
  18. Hit Parade Italia: CHIMERA (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-31].
  19. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: GIANNI 5 (wł.). [dostęp 2015-07-31].
  20. Hit Parade Italia: SCENDE LA PIOGGIA (Eleonore) (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-07-31].
  21. morandimania: Discografia (wł.). [dostęp 2010-02-03].
  22. Edizioni Oggi Notizie: Cher e Gianni Morandi: duetto in Arena sulle note di 'Bang Bang' (wł.). www.ogginotizie.it. [dostęp 2015-07-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]