Giennadij Ziuganow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giennadij Andriejewicz Ziuganow
Gennady Zyuganov 2012-05-01.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1944
Mymrino
Przewodniczący Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej
Okres od 13 lutego 1993
Signature of Gennady Zyuganov.png

Giennadij Andriejewicz Ziuganow, ros. Геннадий Андреевич Зюганов (ur. 26 czerwca 1944 w Mymrinie, w obwodzie orłowskim w ZSRR), rosyjski polityk komunistyczny. Od 1993 roku jest przewodniczącym Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Ziuganow pochodził z rodziny, w której rodzice i dziadkowie byli nauczycielami. Po ukończeniu szkoły średniej, w 1961 roku zaczął uczyć fizyki w szkole. Rok później rozpoczął studia na Wydziale Fizyki i Matematyki Instytutu Pedagogicznego w Orle. W latach 1963-1966 służył w Armii Czerwonej i w 1966 roku wstąpił do KPZR. W 1966 roku wrócił na uczelnię i w tym samym roku poślubił Nadieżdę. Ukończył studia w 1969 roku.

Aktywność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1967 r. działał na różnych szczeblach organizacyjnych Komsomołu w obwodzie orłowskim, a w latach 1972-1974 był przewodniczącym obwodowej organizacji Komsomołu. W latach 1974-1983 działał w różnych komórkach obwodowej organizacji KPZR, między innymi w wydziale propagandy i agitacji. W latach 1978-1980 studiował na Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR na kierunku socjologia i na zakończenie doktoryzował się. W 1980 roku wrócił do Orła i został regionalnym szefem partii komunistycznej ds. ideologii. Funkcję tę sprawował do 1983 roku został instruktorem partyjnym w dziale agitacji i propagandy KC KPZR, a w latach 1989-1990 zastępcą szefa propagandy KC KPZR. Był przeciwnikiem reform Michaiła Gorbaczowa i pierwszego prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Po założeniu Komunistycznej Partii Rosji w 1990 r. (jako części składowej KPZR pod koniec jej istnienia) stał się jej czołowym ideologiem. Dążył do połączenia ideologii komunistycznej z rosyjskim nacjonalizmem[1].

Po 1990 Giennadij Ziuganow stanął na czele Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. W 1996 i 2000 startował bez powodzenia w wyborach prezydenckich. W 1996 uzyskał 24 211 686 głosów (32,0%) w I turze oraz 30 113 306 głosów (40,3%) w II turze. W 2000 roku zdobył 21 928 468 głosów, co stanowiło 29,21%, jednak i tym razem nie zdobył prezydentury. Także w parlamencie jego komunistyczna partia zaczęła tracić wpływy. W kolejnych wyborach prezydenckich w 2004 roku nie wystartował. W wyborach prezydenckich 2008 roku uzyskał drugi z kolei wynik – 17,72% (13 243 550 głosów).

Przypisy

  1. Włodzimierz Marciniak, Rozkradzione imperium: upadek Związku Sowieckiego i powstanie Federacji Rosyjskiej, Kraków 2001, s. 125.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]