Gieorgij Bajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gieorgij Bajewski
Георгий Артурович Баевский
ilustracja
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1921
Rostów nad Donem
Data i miejsce śmierci 6 maja 2005
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941–1985
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy

Gieorgij Arturowicz Bajewski (ros. Георгий Артурович Баевский, ur. 11 lipca 1921 w Rostowie nad Donem, zm. 6 maja 2005 w Moskwie) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem oficera sowieckiego wywiadu, Abrama Mojsiejewicza Bajewskiego, posługującego się imionami Artur Matwiejewicz. Od sierpnia 1921 mieszkał z rodzicami w Moskwie, w latach 1931-1933 w Berlinie, a w latach 1934-1936 w Sztokholmie. W 1939 ukończył aeroklub w Moskwie, a w 1940 10 klas szkoły. Od maja 1940 służył w Armii Czerwonej, w listopadzie 1940 skończył wojskową lotniczą szkołę pilotów w Sierpuchowie, w której został potem instruktorem. Od kwietnia 1943 do maja 1945 walczył w wojnie z Niemcami jako starszy lotnik, zastępca dowódcy i dowódca eskadry pułku lotnictwa myśliwskiego na Froncie Południowo-Zachodnim (kwiecień-październik 1943), 3 (październik 1943-lipiec 1944) i 1 Ukraińskim (lipiec 1944-maj 1945). Brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji zaporoskiej, dniepropietrowskiej, lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. 17 sierpnia 1943 został ranny w walce powietrznej, 12 grudnia 1943 jego samolot został uszkodzony, a on sam ciężko poparzony i do lutego 1944 leczył się w szpitalach. 6 kwietnia 1944 był ciężko kontuzjowany. Wykonał 232 loty bojowe i stoczył 52 walki powietrzne, w których zestrzelił osobiście 19 samolotów wroga. W 1951 ukończył Wojskowo-Powietrzną Akademię Inżynieryjną im. Żukowskiego, a w 1962 Wojskową Akademię Sztabu Generalnego, był m.in. inspektorem w Zarządzie Sił Powietrznych Południowouralskiego Okręgu Wojskowego w Czkałowie, zastępcą naczelnika Instytutu Naukowo-Badawczego w Achtubinsku i od lutego 1970 do października 1973 zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, w marcu-kwietniu 1971 był komenderowany służbowo do Egiptu, 1973–1985 wykładał w Wojskowo-Powietrznej Akademii Inżynieryjnej im. Żukowskiego, w sierpniu 1985 został zwolniony do rezerwy.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • młodszy porucznik (19 listopada 1940)
  • porucznik (31 stycznia 1943)
  • starszy porucznik (30 listopada 1943)
  • kapitan (4 kwietnia 1945)
  • major (30 kwietnia 1949)
  • podpułkownik (25 kwietnia 1952)
  • pułkownik (2 marca 1957)
  • generał major lotnictwa (13 kwietnia 1964)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]