Gieorgij Cziczerin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gieorgij Cziczerin
Георгий Чичерин
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Gieorgij Wasilewicz Cziczerin

Data i miejsce urodzenia

12 listopada?/ 24 listopada 1872
Karauł, gubernia tambowska, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

7 lipca 1936
Moskwa, RFSRR, ZSRR

ludowy komisarz spraw zagranicznych RFSRR
Okres

od 30 maja 1918[1]
do 6 lipca 1923

Przynależność polityczna

Rosyjska Komunistyczna Partia (bolszewików)

Poprzednik

Lew Trocki

ludowy komisarz spraw zagranicznych ZSRR
Okres

od 6 lipca 1923
do 21 lipca 1930

Przynależność polityczna

Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia (bolszewików)

Poprzednik

funkcja utworzona

Następca

Maksim Litwinow

Gieorgij Wasilewicz Cziczerin ros. Гео́ргий (Ю́рий) Васи́льевич Чиче́рин (ur. 12 listopada?/ 24 listopada 1872 w majątku Karauł (gubernia tambowska) zm. 7 lipca 1936 w Moskwie) – rosyjski dyplomata, prawnik, ludowy komisarz spraw zagranicznych RFSRR (1918-1923), ludowy komisarz spraw zagranicznych ZSRR (1922-1930).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z arystokratycznej rodziny. Przed I wojną światową urzędnik carskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Od 1904 związany z partiami lewicowymi, od 1905 członek SDPRR (stronnik frakcji mienszewików). W latach 1904-1918 na emigracji (Berlin 1905-1907, Paryż 1907-1914, Londyn 1914-1917). W 1917 pomógł Leninowi wrócić do Rosji. Działał w ruchu robotniczym Francji i Anglii.

Po powrocie do kraju w 1918 wstąpił do partii bolszewickiej. Od 10 stycznia 1918 zastępca ludowego komisarza spraw zagranicznych Rosji sowieckiej, po podaniu się do dymisji z funkcji ludowego komisarza Lwa Trockiego (sprzeciwiającego się zawarciu traktatu brzeskiego) p.o. komisarza a następnie od 30 maja 1918 ludowy komisarz spraw zagranicznych. Prowadził rokowania brzeskie, w imieniu Rosji Radzieckiej podpisał z Niemcami układ w Rapallo (1922). Twórca radzieckiej służby dyplomatycznej. Od połowy lat 20. z powodu choroby (cukrzyca) tracił wpływy, formalnie ustąpił w 1930 wskutek konfliktu z Maksimem Litwinowem, który pomawiał go o pederastię.

Interesował się muzyką poważną, napisał książkę: "Mozart - etiuda badawcza" (wyd. pol. Poznań 1966).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 13 marca 1918 - 30 maja 1918 - pełniący obowiązki ludowego komisarza spraw zagranicznych

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]