Gieorgij Cziczerin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gieorgij Cziczerin

Gieorgij Wasyljewicz Cziczerin ros. Гео́ргий (Ю́рий) Васи́льевич Чиче́рин (ur. 24 listopada 1872, zm. 7 lipca 1936 w Moskwie) – rosyjski dyplomata, prawnik, ludowy komisarz spraw zagranicznych w latach 1918-1930.

Pochodził z arystokratycznej rodziny. Przed I wojną światową urzędnik carskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Od 1904 związany z partiami lewicowymi, od 1905 członek SDPRR (stronnik frakcji mieńszewików). W latach 1904-1918 na emigracji (Berlin 1905-1907, Paryż 1907-1914, Londyn 1914-1917) W 1917 pomógł Leninowi wrócić do Rosji. Działał w ruchu robotniczym Francji i Anglii.

Po powrocie do kraju w 1918 wstąpił do partii bolszewickiej. Pełnił funkcję zastępcy od stycznia 1918 roku, a następnie od maja ludowego komisarza spraw zagranicznych. Prowadził rokowania brzeskie, w imieniu Rosji Radzieckiej podpisał z Niemcami układ w Rapallo (1922). Twórca radzieckiej służby dyplomatycznej. Od połowy lat 20. z powodu choroby (cukrzyca) tracił wpływy, formalnie ustąpił w 1930 wskutek konfliktu z Maksimem Litwinowem, który pomawiał go o pederastię.

Interesował się muzyką poważną, napisał książkę: "Mozart - etiuda badawcza" (wyd. pol. Poznań 1966).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Miloš Mikeln, Stalin; Tytuł oryginału słoweńskiego: Staljin, življenjska pot samodrżca; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1990, ISBN 83-11-07757-6
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Gieorgija Cziczerina