Gieorgij Władimow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gieorgij Władimow
ros. Георгий Николаевич Владимов
Imię i nazwisko Gieorgij Nikołajewicz Władimow
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1931
Charków, ZSRR
Data i miejsce śmierci 19 października 2003
Frankfurt nad Menem, Niemcy
Narodowość Rosjanin
Dziedzina sztuki Literatura
Epoka Proza
Ważne dzieła

Gieorgij Nikołajewicz Władimow ros. Георгий Николаевич Владимов, właśc. Wołosiewicz ros. Волосевич (ur. 19 lutego 1931 w Charkowie, zm. 19 października 2003 we Frankfurcie) – pisarz rosyjski (prozaik) i dysydent.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny nauczycielskiej. Jego ojciec zaginął bez wieści w czasie wojny. Matka została z nieznanych przyczyn aresztowana w 1952. W 1953 ukończył wydział prawa Uniwersytetu Leningradzkiego. Z powodu nieznanych losów ojca (którego podejrzewano o przejście na stronę niemiecką) i aresztowania matki, długo nie mógł znaleźć stałego zajęcia. W 19541959 zajmował się krytyką literacką; początkowo w małych pisemkach, od 1956 jako szef działu prozy w Nowyj Mir. Zadebiutował w 1961, a tematem początkowego okresu jego twórczości był chętnie eksploatowany w literaturze ros. tamtych lat motyw człowieka w procesie pracy. Władimow ukazywał go jednak w sposób nieszablonowy, podważając niejako tradycyjną formułę powieści produkcyjnej. W tym okresie duże uznanie przyniosła mu powieść Katastrofa (1961), ale już w 1969 naraził się cenzurze powieścią Trzy minuty ciszy (wydaną po poważnym „okrojeniu”). W 19621963 napisał swoją najgłośniejszą książkę Wierny Rusłan, która została zatrzymana przez cenzurę i w ZSRR ukazała się dopiero w 1989 (po raz pierwszy wyszła w Niemczech Zach. w 1975).

Na połowę lat 60. datuje się też początek jego dysydenckiej działalności. W 1967 skierował do IV zjazdu pisarzy ZSRR oficjalny list, w którym domagał się m.in. poważnej dyskusji nad wypowiedziami Sołżenicyna w sprawie cenzury. W 1978 publicznie wystąpił w obronie oskarżonych o szpiegostwo: Jurija Orłowa, Aleksandra Ginsburga i Anatolija Szczarańskiego. Wreszcie zrzekł się członkostwa w Związku Pisarzy Radzieckich i objął funkcję przewodniczącego moskiewskiej sekcji Amnesty International. W 1983 został zmuszony do emigracji i wyjechał do RFN. 19841986 redaktor naczelny emigracyjnego pisma Grani. Jego ostatnią powieścią, była wojenna – Generał i jego armia (1994), którą uważał za dzieło swojego życia[1]. Książka ta została uhonorowana w 1995 rosyjską Nagrodą Bookera (Booker-Open Russia Literary Prize). W 2000 przywrócono mu obywatelstwo rosyjskie. Został pochowany na cmentarzu w Pieriediełkino k. Moskwy.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Katastrofa (Bolszaja ruda, 1961)
  • Trzy minuty ciszy (Tri minuty mołczanija, 1969)
  • Wierny Rusłan (Wiernyj Rusłan, 1975)
  • Niech pan, maestro, nie zwraca uwagi (Nie obraszczajtie wnimanija maestro, 1982)
  • Generał i jego armia (Gienierał i jego armija, 1994).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł Gieorgij Władimow (pol.). W: Wirtualna Polska. Książki [on-line]. 2003-10-21. [dostęp 31 stycznia 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]