Gilotyna (teleturniej)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy teleturnieju. Zobacz też: inne znaczenia tego pojęcia.
Gilotyna
Nazwa formatu L'Eredità
Rodzaj programu teleturniej
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Prowadzący Roman Czejarek
Data premiery 5 października 2009[1]
Lata emisji 2009–2011
Liczba odcinków 106 (4 serie)
Czas trwania odcinka ok. 25 minut
Format nadawania 16:9 HDTV
Produkcja
Produkcja Mastiff Media
Reżyseria Szymon Łosiewicz
Stacja telewizyjna TVP2, TVP HD
Strona internetowa

Gilotyna – polski teleturniej emitowany od 5 października 2009[1] do 2 czerwca 2011[2] na antenie TVP2 (oraz jednocześnie w wysokiej rozdzielczości obrazu na antenie TVP HD), prowadzony przez Romana Czejarka.

Pomimo wysokiej oglądalności program został zdjęty z anteny po emisji ostatniego odcinka (2 czerwca 2011[2]) z powodu kończącej się licencji na program oraz ewentualnego braku pomysłów na dalsze zagadki[potrzebny przypis]. Program zastąpiono dodatkowym odcinkiem Jednego z dziesięciu (w czwartki) i pasmem kabaretowym (w piątki).

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

Runda pierwsza[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie udział brało czworo zawodników. Każdy otrzymywał na początku po 5000 zł. Następnie prowadzący czytał kolejno 9 słów-wskazówek, mających na celu naprowadzenie graczy na szukane słowo-klucz. Jeśli któryś uczestnik znał odpowiedź (nawet zanim wszystkie podpowiedzi zostały zaproponowane), naciskał przycisk i odpowiadał. Jeśli poprawnie, to przechodził do drugiej rundy i przejmował po 2500 zł od każdego z graczy (razem miał zatem 12 500 zł). Natomiast gdy odpowiedział błędnie, to był wykluczony z kolejki. Po wyłonieniu pierwszego zwycięzcy następowała identyczna druga kolejka. Drugi gracz, który odpowiedział prawidłowo, zabierał pieniądze tylko z kont pozostałych graczy i przechodził dalej (z kwotą 7500 zł). Dwoje zawodników, którym nie udało się odgadnąć ani jednego hasła, odpadało.

Runda druga[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie uczestnicy wybierali naprzemiennie po jednym pytaniu z sześciu. Do każdego pytania przyporządkowana była określona kwota: 5000 zł (dwa pola), 10 000 zł, 15 000 zł, 20 000 zł lub 25 000 zł. Od września 2010 r. dwa pytania były dodatkowo premiowane – za udzielenie poprawnej odpowiedzi można było wygrać telewizor i/lub wczasy dla dwojga osób (bez względu na to, jak rozgrywka potoczy się dalej). Rundę rozpoczynał gracz z mniejszą ilością pieniędzy. Wartość nagrody za dane pytanie zawodnik poznawał dopiero po wybraniu numerka. Prowadzący zadawał pytanie z czterema wariantami odpowiedzi. Jeśli uczestnik odpowiedział poprawnie, to zdobywał przyporządkowaną pytaniu stawkę, jeśli źle – wszystkie swoje pieniądze musiał oddać przeciwnikowi. Po wyczerpaniu zestawu pytań, prowadzący czytał ostatnie, siódme pytanie, do którego najpierw prezentował tylko warianty odpowiedzi. Uczestnik posiadający większą ilość pieniędzy miał prawo zdecydować, czy pytanie bierze na siebie, czy kieruje do przeciwnika. Możliwe były cztery rozstrzygnięcia tej rundy:

  • bogatszy gracz bierze pytanie na siebie i odpowiada prawidłowo – wtedy przechodzi do finału z tym, co zdobył;
  • bogatszy gracz bierze pytanie na siebie i odpowiada błędnie – wtedy do finału wchodzi jego rywal i zabiera wszystkie pieniądze ze stołu (zarówno bogatszego, jak i biedniejszego)[potrzebny przypis];
  • bogatszy gracz oddaje pytanie rywalowi, który odpowiada poprawnie – wtedy do finału wchodzi rywal wyznaczającego i zabiera wszystkie pieniądze ze stołu (zarówno bogatszego, jak i biedniejszego);
  • bogatszy gracz oddaje pytanie rywalowi, który odpowiada błędne – wtedy do finału przechodzi wyznaczający i zabiera wszystkie pieniądze ze stołu (zarówno bogatszego, jak i biedniejszego)[potrzebny przypis].

Finał[edytuj | edytuj kod]

W finale prowadzący podawał pięć par słów. Zawodnik wybierał jeden z dwóch wyrazów, licząc, że wybierze właściwy. Pierwszy wybór był całkowicie losowy, ale kolejne właściwe wyrazy z każdej pary tworzyły logiczny zestaw naprowadzający do poszukiwanego słowa-klucza. Za każdą pomyłkę (tj. za wybranie z pary słowa, które nie wiąże się ze słowem-kluczem) tytułowa Gilotyna zabierała połowę posiadanych przez gracza pieniędzy. Po wybraniu pięciu wyrazów finalista miał 60 sekund na odgadnięcie hasła (słowa-klucza). Jeśli podał rozwiązanie poprawne, to zabierał ocaloną wygraną; jeśli zaś błędne, to wychodził ze studia bez pieniędzy. Najwyższą wygraną, z jaką finalista mógł opuścić studio było 100 000 złotych.

Nagrodą pocieszenia w teleturnieju był kuferek ze słodyczami.

Spis serii[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie archiwalnego programu dla prasy Telewizji Polskiej.

Seria Sezon Odcinki Początek emisji Koniec emisji Pora emisji
1. jesień 2009 1–24 (24) 5 października 2009 22 grudnia 2009 poniedziałek i wtorek 19.05
2. wiosna 2010 25–52 (28) 2 marca 2010 7 kwietnia 2010 wtorek i środa 19.30
20 kwietnia 2010 9 czerwca 2010 wtorek i środa 17.25
3. jesień 2010 53–80 (28) 9 września 2010 16 grudnia 2010 czwartek i piątek 17.25
4. wiosna 2011 81–106 (26) 3 marca 2011 2 czerwca 2011

W kwietniu 2010 roku z powodu katastrofy smoleńskiej telewizyjna Dwójka przerwała emisję teleturnieju. Program powrócił po blisko dwóch tygodniach, ale o innej porze.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rusz głową i uniknij „Gilotyny”, Wirtualna Polska, 17 września 2009 [dostęp 2020-04-17].
  2. a b Gilotyna - Telewizja Polska SA, Telewizja Polska, 25 sierpnia 2011 [dostęp 2019-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]