Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadectwo maturalne

Gimnazjum imienia Henryka Sienkiewicza w Harbinie – polskie liceum działające w Harbinie w północnych Chinach w latach 1915-1949 (z przerwą w okresie 1944-1945).

Szkoła powstała 3 września 1915. Od 1917 mieściła się w dwupiętrowym budynku wzniesionym ze składek harbińskiej Polonii[1]. Dyrektorem w latach 1926-1928 był inżynier Kazimierz Grochowski.

Przy szkole działało kółko polonistyczne, teatr, drużyna harcerska, organizacje samokształceniowe oraz liczne kluby sportowe (m.in. siatkarski, koszykarski, hokejowy). Od 1920 szkoła znajdowała się pod patronatem Rady Opiekuńczej, podległej konsulatowi RP w Harbinie[1].

Szkoła została zlikwidowana 1 stycznia 1944 przez japońskie władze okupacyjne. Jej działalność wznowiono po wyzwoleniu Mandżurii przez wojska radzieckie. Od 1946 władze chińskie rozpoczęły stopniową likwidację etatów, m.in. dyrektora i bibliotekarza, a rok później przejęły budynek szkoły na cele wojskowe. Działania te wpłynęły na decyzję harbińskiej Polonii o ostatecznej likwidacji szkoły, która nastąpiła wraz z wręczeniem ostatnich świadectw maturalnych 4 maja 1949[1].

Program nauczania[edytuj | edytuj kod]

W szkole początkowo nauczano jedynie geografii oraz historii Polski, języka polskiego i polskiej literatury. W późniejszym okresie nauczano również kaligrafii, arytmetyki, chemii, fizyki, geometrii oraz przyrody, co związane było z przyjęciem w roku szkolnym 1921/1922 programu nauczania wydanego przez Ministerstwo Wyznań Publicznych i Oświecenia Publicznego w Polsce. W 1923 ministerstwo przyznało harbińskiemu gimnazjum uprawnienia szkoły państwowej, a rok później uznało wydawane w niej świadectwa maturalne[1].

Po upadku caratu w Rosji program nauczania rozszerzono o kurs orientalistyczny, w skład którego wchodziły historia, kultura i gospodarka krajów Dalekiego Wschodu. W roku szkolnym 1930/1931 wprowadzono język angielski, chiński, buchalterię i stenografię. Po japońskiej agresji na Mandżurię w 1932 roku do programu nauczania dodano język japoński oraz geografię Dalekiego Wschodu. Język japoński w 1945 zastąpiono językiem rosyjskim, dodano również przedmiot "wiedza o Polsce współczesnej"[1].

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Nauczyciele[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Małgorzata Klimczak: Polska szkoła średnia w Harbinie – Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza (1915-1949). W: Polskie ślady na Dalekim Wschodzie. Polacy w Harbinie. Andrzej Furier (red.). Szczecin: Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, 2008, s. 169-178. ISBN 978-83-87879-73-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Grochowski: Nasza Rodzina, nr 11 (482) 1984, s. 32-35
  • E. Kajdański: Fort Grochowski, Wydawnictwo Pojezierze Olsztyn 1982
  • Edward Kajdański, Dzienniki syberyjskich podróży Kazimierza Grochowskiego 1910-1914, Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986, ISBN 83-222-0426-4, OCLC 830205911.