Giovanni Caboto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giovanni Caboto
Ilustracja
Giovanni Caboto na malowidle ściennym Giustino Menescardiego (1762)
Data i miejsce urodzenia ok. 1450
Genua
Data śmierci ok. 1500
Zawód żeglarz, nawigator

Giovanni Caboto, znany pod angielską wersją swego imienia jako John Cabot (ur. 1450 w Genui, zm. 1499) – włoski żeglarz, pływający pod angielską banderą.

Od 1461 roku mieszkał w Wenecji. W 1476 roku przyjął obywatelstwo tej Republiki. Jako obywatel wenecki odbył liczne podróże na Wschód, docierając podobno nawet do Mekki[1].

Około 1484 osiadł w Anglii, zmieniając nazwisko na John Cabot.

John Cabot, będąc już doświadczonym kapitanem, został zatrudniony przez Henryka VII dla odbycia podróży w celu znalezienia drogi do Azji. Zgodnie ze swymi przekonaniami, Cabot wybrał drogę północną, w nadziei na odnalezienie domniemanego Przejścia Północno-Zachodniego. W czasie swej wyprawy w 1497, wraz ze swym synem Sebastiano, dopłynął do kontynentalnych brzegów Ameryki Północnej, odkrywając Nową Fundlandię i Labrador. Kontynuując swoją wyprawę na północ został zatrzymany przez lody. Cabot nie zdołał odkryć północnej drogi morskiej, lecz wytyczył kierunek poszukiwań dla kolejnych podróżników. W czasie swej drugiej wyprawy w 1498 opłynął środkową część wybrzeża amerykańskiego, docierając aż do przylądka Hatteras. Powracając z wyprawy zginął w okolicach Islandii.

Odkrycia Cabota były podstawą brytyjskich roszczeń do terenów kontynentalnych Ameryki Północnej.

Od jego nazwiska pochodzi nazwa kabotaż, określająca żeglugę pomiędzy portami tego samego państwa lub ogólniej żeglugę przybrzeżną.

W jego pamięci została zbudowana Wieża Cabot w Bristol.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. S. Grzybowski, Tomahawki i muszkiety, s. 27.

Bibliografia[edytuj]

  • Grzybowski S., Tomahawki i muszkiety. Z dziejów Ameryki Północnej XV-XVIII w., Warszawa 1965, s. 26-29.