Gisiel (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°45′3″N 20°59′5″E
- błąd 38 m
WD 53°45'N, 20°59'E
- błąd 2275 m
Odległość 137 m
Gisiel
wieś
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat szczycieński
Gmina Dźwierzuty
Liczba ludności  94
Strefa numeracyjna 89
Tablice rejestracyjne NSZ
SIMC 0473187
Położenie na mapie gminy Dźwierzuty
Mapa konturowa gminy Dźwierzuty, u góry znajduje się punkt z opisem „Gisiel”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Gisiel”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Gisiel”
Położenie na mapie powiatu szczycieńskiego
Mapa konturowa powiatu szczycieńskiego, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Gisiel”
Ziemia53°45′03″N 20°59′05″E/53,750833 20,984722

Gisiel (niem. Geislingen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Dźwierzuty. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś założona w 1389 r. na prawie chełmińskim przez wielkiego mistrza Konrada Zöllnera von Rotensteina. Później były tu dwa majątki rycerskie (dobra rycerskie), położone nad nieistniejącymi obecnie jeziorami: Dymerskim i Gisielskim (oba jeziora osuszono około roku 1869 i zamieniono na łąki). W czasie wielkiej zarazy (epidemii), która panowała w Prusach w latach 1709-1711, wieś została prawie całkowicie wyludniona. Ponownie została zasiedlona dopiero w 1728 r.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kilka murowanych domów z początków XX wieku;
  • stara, brukowana droga.

Zobacz też: Gisiel

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Iwona Liżewska, Wiktor Knercer: Przewodnik po historii i zabytkach Ziemi Szczycieńskiej. Olsztyn: Agencja Wydawnicza "Remix" s.c., 1998, s. 171. ISBN 83-87031-13-5.
  • Wacław Kowalski: Województwo olsztyńskie, przewodnik. Olsztyn, Wyd. Sport i Turystyka, 1969, 322 str.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]