Giuseppe Bertello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giuseppe Bertello
Kardynał diakon
Ilustracja
Giuseppe Bertello (2016)
Herb duchownego Narrabo nomen tuum
Będę głosił Twoje imię
Kraj działania Włochy
Watykan
Data i miejsce urodzenia 1 października 1942
Foglizzo
Prezydent Gubernatoratu Państwa Watykańskiego
Okres sprawowania 2011–2021
Nuncjusz Apostolski we Włoszech i
San Marino
Okres sprawowania 2007–2011
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 29 czerwca 1966
Nominacja biskupia 17 października 1987
Sakra biskupia 28 listopada 1987
Kreacja kardynalska 18 lutego 2012
Benedykt XVI
Kościół tytularny św. Wita i Modesta
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 listopada 1987
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Agostino Casaroli
Współkonsekratorzy Albino Mensa
Luigi Bettazzi

Giuseppe Bertello (ur. 1 października 1942 w Foglizzo) – włoski duchowny rzymskokatolicki, nuncjusz apostolski w Ghanie oraz pronuncjusz apostolski w Beninie z akredytacją w Togo w latach 1987–1991, nuncjusz apostolski w Rwandzie w latach 1991–1995, stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie w latach 1995–2000, nuncjusz apostolski w Meksyku w latach 2000–2007, nuncjusz apostolski we Włoszech i San Marino w latach 2007–2011, prezydent Gubernatoratu Państwa Watykańskiego i tym samym przewodniczący Papieskiej Komisji Państwa Watykańskiego w latach 2011–2021, kardynał diakon od 2012, członek Rady Kardynałów od 2013.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

29 czerwca 1966 otrzymał święcenia kapłańskie i został inkardynowany do diecezji Ivrea. W 1967 rozpoczął przygotowanie do służby dyplomatycznej na Papieskiej Akademii Kościelnej.

17 października 1987 został mianowany przez Jana Pawła II pro-nuncjuszem apostolskim w Beninie, Ghanie i Togo oraz arcybiskupem tytularnym Urbs Salvia. Sakry biskupiej 9 listopada 1985 udzielił mu kardynał Agostino Casaroli.

Następnie w 1991 został przedstawicielem Watykanu w Rwandzie. Będąc na tej placówce był świadkiem ludobójstwa w Rwandzie.

W marcu 1995 został Stałym Obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Genewie.

27 grudnia 2000 został przeniesiony do nuncjatury w Meksyku.

Od stycznia 2007 do 1 października 2011 pełnił funkcję nuncjusza we Włoszech i San Marino.

3 września 2011 został ogłoszony następcą kard. Giovanniego Lajolo na stanowisku Gubernatora Państwa Watykańskiego. Urząd objął 1 października 2011. 6 stycznia 2012 ogłoszona została jego kreacja kardynalska, której papież Benedykt XVI dokonał oficjalnie na konsystorzu w dniu 18 lutego 2012.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Decyzją papieża Franciszka od 13 kwietnia 2013 jest członkiem grupy dziewięciu kardynałów doradców (Rada Kardynałów), którzy służą radą Ojcu Świętemu w zarządzaniu Kościołem i w sprawach reformy Kurii Rzymskiej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biuletyn watykański z 13.04.2013 (wł.). press.catholica.va. [dostęp 2013-04-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]