Giuseppe Renato Imperiali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giuseppe Renato Imperiali
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Państwo Kościelne

Data i miejsce urodzenia

29 kwietnia 1651
Oria

Data i miejsce śmierci

15 stycznia 1737
Rzym

Protoprezbiter
Okres sprawowania

1727–1737

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Kreacja kardynalska

13 lutego 1690
Aleksander VIII

Kościół tytularny

S. Giorgio in Velabro
S. Lorenzo in Lucina

Giuseppe Renato Imperiali (ur. 29 kwietnia 1651 w Oria – zm. 15 stycznia 1737 w Rzymie) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pracował w kurii rzymskiej od pontyfikatu Klemensa X (1670-76). W 1686 został komisarzem generalnym ds. marynarzy i galer oraz fortec. W lutym 1690 papież Aleksander VIII mianował go kardynałem diakonem San Giorgio in Velabro, mimo że nie miał wówczas żadnych święceń. Legat w Ferrarze 1690-94. Prefekt Św. Kongregacji Dyscypliny Zakonnej (od 1698) i Św. Kongregacji Dobrego Rządu. W 1726 uzyskał promocję do rangi kardynała prezbitera. Uczestniczył w konklawe 1691, 1700, 1721 i 1724. Archiprezbiter Kolegium Kardynalskiego od 1727 roku. Na konklawe 1730 kardynał Cornelio Bentivoglio zgłosił weto króla Hiszpanii wobec jego kandydatury w momencie, gdy zabrakło mu tylko jednego głosu do wyboru na papieża. Zgromadził bogatą bibliotekę, sprzedaną na aukcji w 1793. Zmarł w Rzymie po krótkiej chorobie w osiemdziesiątym szóstym roku życia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]