Assapan północny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Glaucomys sabrinus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Assapan północny
Glaucomys sabrinus[1]
Shaw, 1801
Assapan północny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórki
Plemię polatuchy
Rodzaj assapan
Gatunek assapan północny
Synonimy
  • Sciurus sabrinus Shaw, 1801
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Glaucomys sabrinus - zasięg występowania[3]

Assapan północny[4] (Glaucomys sabrinus) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae)[5].

Systematyka[edytuj]

Podgatunki[5]:

  • G. sabrinus sabrinus
  • G. sabrinus alpinus
  • G. sabrinus bangsi
  • G. sabrinus californicus
  • G. sabrinus canescens
  • G. sabrinus coloratus
  • G. sabrinus columbiensis
  • G. sabrinus flaviventris
  • G. sabrinusfuliginosus
  • G. sabrinus fuscus
  • G. sabrinus goodwini
  • G. sabrinus gouldi
  • G. sabrinus griseifrons
  • G. sabrinus klamathensis
  • G. sabrinus lascivus
  • G. sabrinus latipes
  • G. sabrinuslucifugus
  • G. sabrinusS macrotis
  • G. sabrinus makkovikensis
  • G. sabrinus murinauralis
  • G. sabrinusoregonensis
  • G. sabrinus reductus
  • G. sabrinus stephensi
  • G. sabrinus yukonensis
  • G. sabrinus zaphaeus

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała: 23,5–27 cm
  • Długość ogona: 11–18 cm

Występowanie[edytuj]

Występuje w lasach południowej Kanady i w zachodniej części USA.

Tryb życia[edytuj]

G. sabrinus w locie ślizgowym

Assapan północny przebywa zwykle w koronach drzew, zjadając owoce, korę, porosty, grzyby i jagody. Jesienią gromadzi w dziupli zapasy orzechów i wysuszonych jagód, ponieważ nie zapada w sen zimowy. W powietrze rzuca się tylko w celu umknięcia napastnikowi. Podczas skoku rozkłada na boki kończyny, rozpinając w ten sposób fałd skórny, łączący kończyny i boki ciała. Szybuje w ten sposób na sąsiednie drzewo. Może przy tym osiągnąć prędkość dochodzącą do 110 m na minutę.

Rozmnażanie[edytuj]

W kwietniu, lub nawet później, w miękko wysłanej, bezpiecznej dziupli samica rodzi od 2 do 6 młodych. Ssą one mleko matki około 10 tygodni, a więc wyjątkowo długo, jak na gryzonie. Wiąże się to prawdopodobnie z tym, że młode muszą być bardzo dobrze rozwinięte, zanim odważą się na pierwszy lot ślizgowy.

Przypisy

  1. Glaucomys sabrinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Glaucomys sabrinus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. IUCN (International Union for Conservation of Nature) 2008. Glaucomys sabrinus. In: IUCN 2014. The IUCN Red List of Threatened Species. Version 2014.3
    http://www.iucnredlist.org. Downloaded on 12 January 2015
  4. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Glaucomys sabrinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-07-09]