Glaukofan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glaukofan
Glaucophane bleu de Groix.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny krzemian litu, magnezu, żelaza i glinu
Li2(Mg,Fe,Al)3Al2[(O,F,OH)
Twardość w skali Mohsa 6
Przełam nierówny do muszlowego
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,08-3,15 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa niebieska lub szaroniebieska
Rysa biała, szarawa
Połysk szklisty

Glaukofan – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy amfiboli. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich spotykanych tylko w niektórych rejonach Ziemi.

Nazwa pochodzi od gr. glaukos = niebieski i fanos = pojawiać się i nawiązuje do barwy tego minerału.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy o pokroju słupkowym lub igiełkowym; wrosłe. Bardzo rzadko tworzy zbliźniaczenia. Występuje w skupieniach ziarnistych, włóknistych i promienistych. Jest kruchy, przeświecający, w cienkiej płytce wykazuje silny pleochroizm w odcieniach niebieskawych i zielonawych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest składnikiem skał metamorficznych, m.in. łupków glaukofanowych. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: chloryt, muskowit, biotyt, paragonit, jadeit, epidot, granat, albit, kwarc.

Miejsca występowania: Włochy, Szwajcaria, Francja, Grecja, Ukraina, Kazachstan, USA, Japonia.

W Polsce występuje w Karkonoszach i Górach Kaczawskich.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe (wskaźnik warunków metamorfizmu),
  • interesujący dla kolekcjonerów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma - Press” 2003 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]