Glaukonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Glaukonit
Glaukonit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny uwodorniony glinokrzemian potasu, żelaza, magnezu i glinu
(K, Na, Ca)( Fe, Al, Mg, Fe)2[(OH)2/(Al,Si)4O10] x n H2O)
Twardość w skali Mohsa 2
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,2–2,95 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielony w różnych odcieniach
Rysa identyczna z barwą
Połysk matowy, ziemisty, tłustawy

Glaukonitminerał z gromady krzemianów, zaliczany do minerałów ilastych. Jest pospolity i szeroko rozpowszechniony. Ma zmienny skład chemiczny.

Nazwa pochodzi z gr. glaukos = niebieskozielony, niebieskawy i nawiązuje do charakterystycznej barwy tego minerału[1][2].

Właściwości[edytuj]

Tworzy niewielkie kryształy o pokroju drobnopłytkowym, listewkowym lub łuseczkowym. Przeważnie występuje w postaci drobnych, okrągławych ziaren o średnicy dochodzącej do 1,5 –2,0 mm. Często tworzy skupienia oolitowe, sferolityczne i ziemiste. Jest miękki, przeświecający, barwny – przeważnie w odcieniach zielonych.

Występowanie[edytuj]

Pospolity składnik osadów morskich szelfowych – powstaje do około 1000 m głębokości. Spotykany niekiedy w znacznej ilości w piaskach, piaskowcach – tzw. piaski i piaskowce glaukonitowe – glaukonityty. Także w marglach, wapieniach, mułowcach.

Miejsca występowania: Wielka Brytania – Kent, Anglia, Francja, Szwecja, Włochy – Grognardo.

W Polsce występuje pospolicie na Opolszczyźnie i Roztoczu. Stwierdzono je też w otworach wiertniczych na Suwalszczyźnie i na Podlasiu, oraz w okolicach Kruszyna.

Zastosowanie[edytuj]

Wybrane zastosowania glaukonitu[1]:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Małgorzata Franus: Zastosowanie glaukonitu do usuwania śladowych ilości metali ciężkich. Lublin: Politechnika Lubelska, 2010, s. 35-38. ISBN 978-83-62596-06-5. [dostęp 2017-08-23].
  2. Glauconite. mindat.org. [dostęp 2017-08-23].