Glinik (Wałbrzych)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glinik Stary
Großhain, Althain
Dzielnica Wałbrzycha
Państwo  Polska
Miasto Wałbrzych
W granicach Wałbrzycha 1 stycznia 1973[1]
Wysokość 520-853 m n.p.m.
Kod pocztowy 58-303
Tablice rejestracyjne DB
Położenie na mapie Wałbrzycha
Mapa konturowa Wałbrzycha, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Glinik Stary”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Glinik Stary”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Glinik Stary”
Ziemia50°43′51″N 16°16′30″E/50,730849 16,274957
Portal Polska

Glinik Stary (niem. Groβhain[2]) – jedna z mniejszych dzielnic Wałbrzycha, położona na jego południowych obrzeżach. Usytuowana jest otulinie Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich jest najwyżej położoną dzielnicą miasta, graniczącą z dzielnicami Podgórze, Glinik Nowy oraz gminą Mieroszów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie, kiedy właścicielami wsi byli Hochbergowie z Książa, nazywano ją Althayn (Stary Gaj). Późniejsza nazwa Grosshain (Duży Gaj) obejmowała również Glinik Nowy, gdy do podziału na dwie osobne wsie w roku 1825 doprowadził następny właściciel, Karl Julius Melchior von Dyherrn – Cetritz - Neuhaus. Wieś odkupił z 32 domami, młynem i gorzelnią. W 1840 roku uruchomiono tu szkołę ewangelicką. W roku 1842 wybudowano 2 młyny do mielenia kory dębowej, co wynikało zapewne z rozwiniętego przetwórstwa drzewnego na tym terenie. Po wybudowaniu w 1867 roku kolei żelaznej do Podgórza, wieś zaczęła się gwałtownie rozwijać. Postawiono kilkadziesiąt nowych budynków mieszkalnych, gospód, kawiarni i cukierni. Wybudowano także ośrodek wypoczynkowy składający się z domków letnich i terenu rekreacyjnego, który cieszył się dużym powodzeniem.

Kaplica Parafialna przy ulicy Podgórskiej

Kaplicę parafialna p.w. M.B. Różańcowej przy cmentarzu u podnóża góry Gliniczek (d. Laubhugel), która obecnie jest prowadzona przez Księży Pallotynów, konsekrowano w 1920 roku. W 1938 pojawiły się plany połączenia Glinika z Wałbrzychem komunikacją tramwajową.. Nie zrealizowano ich jednak z powodu wybuchu wojny.

Dolną część Glinika Starego przyłączono do Wałbrzycha w 1951 roku, natomiast część górną wraz z Glinikiem Nowym dopiero w roku 1973.

W latach 1947-1974 na Gliniku funkcjonowała również szkoła podstawowa, mieszcząca się przy ulicy Wałbrzyskiej 31.

W latach 1954-1972 siedziba gromady Glinik.

Według danych z Urzędu Miejskiego w Wałbrzychu na 16 kwietnia 2014 roku dzielnice Podgórze, Stary Glinik i Nowy Glinik zamieszkuje 8892 osób[3]

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez Glinik Stary przebiega droga krajowa nr 35 WrocławMieroszówGolińsk (granica z Republiką Czeską) Do dzielnicy można dojechać linią nr 12 komunikacji autobusowej, prowadzonej przez Śląskie Konsorcjum Autobusowe lub busami linii prywatnej nr 10.

Ulice[edytuj | edytuj kod]

  • Podgórska
  • Podmiejska
  • Spadzista
  • Wałbrzyska
  • Wylotowa

Turystyka i Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na położenie, Glinik traktowany był jako miejscowość wypoczynkowa i wiodły tędy szlaki turystyczne do Unisławia Śląskiego, Sokołowska i Andrzejówki.

Obecnie przez Glinik Stary przechodzą następujące szlaki:

szlak turystyczny niebieski - Barbarka - Unisław Śląski - Bukowiec.

szlak turystyczny czarny - Glinik Stary- Rozdroże nad Starym Glinikiem- Borowa- Kamieńsk

szlak turystyczny zielony - Dworzec Wałbrzych Główny - Rozdroże nad Starym Glinikiem- Rybnica Leśna- Andrzejówka

szlak rowerowy czerwony - Trasa dookoła Wałbrzycha

szlak rowerowy zielony - Trasa wokół Borowej

Najwyższe wzniesienia na terenie Gliniku Starego oraz w jego okolicy to:

  • Borowa (853 m n.p.m.) - w 2017 roku oddano do użytku wybudowaną na szczycie wieżę widokową,
  • Kozioł (774 m n.p.m.)
  • Barbarka (635 m n.p.m.) - przed wojną istniało na szczycie schronisko-restauracja Kolbebaude
  • Gliniczek (653 m n.p.m.)

W południowo - zachodniej części dzielnicy swoje źródła ma tutaj rzeka Pełcznica.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1972 r. nr 50, poz. 325
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Liczba mieszkańców dzielnic Wałbrzycha | Nasz Wałbrzych - niezależny portal miejski, nasz.walbrzych.pl [dostęp 2017-11-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]