Glinno (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glinno
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej w Glinnie
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

wałbrzyski

Gmina

Walim

Wysokość

520-680 m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

186[1]

Strefa numeracyjna

74

Kod pocztowy

58-320

Tablice rejestracyjne

DBA

SIMC

0856391

Położenie na mapie gminy Walim
Mapa konturowa gminy Walim, po prawej znajduje się punkt z opisem „Glinno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Glinno”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Glinno”
Położenie na mapie powiatu wałbrzyskiego
Mapa konturowa powiatu wałbrzyskiego, blisko prawej krawiędzi nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Glinno”
Ziemia50°43′13″N 16°28′21″E/50,720278 16,472500
Zabytkowa karczma w Glinnie

Glinnowieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Walim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Glinno to luźno zabudowana wieś o długości około 2,9 km, leżąca w dolinie Młynówki, na wysokości 520-680 m n.p.m.[2]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Glinnie pochodzi z 1385 roku, w tym czasie w miejscowości istniało wolne sędziostwo, karczma i kościół[2]. W XVII wieku nastąpił wzrost liczny ludności związany z rozwojem tkactwa chałupniczego. Od 1728 roku we wsi istniała szkoła ewangelicka, a w roku 1767 były tam: kościół, nowa szkoła ewangelicka zbudowana w 1767 roku, folwark i cztery młyny wodne[2]. Na początku XIX wieku w Glinnie było około 89 domów i 134 warsztaty tkackie, które były głównym źródłem utrzymania mieszkańców, w roku 1861 było tam już 139 domów[2]. W drugiej połowie XIX wieku wioska znalazła się na szlaku turystycznym wiodącym na Wielką Sowę i na potrzeby turystów wybudowano gospodę[2]. Po II wojnie światowej część domów nie została ponownie zasiedlona i popadła w ruinę, dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku nastąpiło ponowne ożywienie ruchu turystycznego[2]. Obecnie Glinno jest wsią rolniczo-letniskową, w 1988 roku były tu 34 gospodarstwa rolne[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół filialny pw. Matki Bożej Bolesnej, należący do parafii św. Barbary w Walimiu, wzniesiony w latach 1827-1830. Wewnątrz ciekawa figura Piety i ambona z postaciami ewangelistów. Kościół stoi w miejscu starszej świątyni zbudowanej około 1385 roku.
  • karczma, nr 25, z przełomu XVII i XVIII wieku, przebudowana na początku XIX wieku,

Inne zabytki:

  • kaplica cmentarna z dwoma starymi krzyżami kamiennymi, wmurowanymi w boczne ściany, na jednym z nich jest wyryty obraz kuszy, a na drugim miecza[2]; pojawiająca się często w ich opisie hipoteza, że są to tzw. krzyże pokutne (pojednania) opiera się wyłącznie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże, a zwłaszcza te z rytami, są krzyżami pokutnymi (pojednania)[4], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża,
  • kilka domów mieszkalnych z XVIII i XIX wieku[2].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez dolną część Glinna przechodzi szlak turystyczny niebieski szlak turystyczny z Zagórza Śląskiego na Wielką Sowę[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e f g h i j Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-Bis, 1994, s. 125-128. ISBN 83-85773-12-6.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 191. [dostęp 2012-10-23].
  4. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]